Artykuł 1 Warunki ustanawiania progu istotności w odniesieniu do ekspozycji detalicznych

1.   Właściwy organ ustanawia dla wszystkich instytucji w swojej jurysdykcji jeden próg istotności w odniesieniu do ekspozycji detalicznych.

Jeżeli chodzi o instytucje stosujące definicję niewykonania zobowiązania określoną w art. 178 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 na poziomie poszczególnych instrumentów kredytowych, właściwy organ może jednak ustanowić jeden odrębny próg istotności w odniesieniu do ekspozycji detalicznych.

2.   Próg istotności, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, obejmuje składnik bezwzględny i względny.

Składnik bezwzględny wyrażony jest jako maksymalna kwota sumy wszystkich kwot przeterminowanych zobowiązań dłużnika wobec instytucji, jej jednostki dominującej lub z którejkolwiek z jej jednostek zależnych („przeterminowane zobowiązanie kredytowe”). Maksymalna kwota nie może przekroczyć 100 EUR lub równowartości tej kwoty w odpowiedniej walucie krajowej.

Składnik względny wyrażany jest jako wielkość procentowa odzwierciedlająca kwotę przeterminowanych zobowiązań kredytowych w stosunku do łącznej kwoty wszystkich ekspozycji bilansowych tej instytucji, jej jednostki dominującej lub z którejkolwiek z jej jednostek zależnych wobec tego dłużnika, z wyłączeniem ekspozycji kapitałowych. Ta wartość procentowa wynosi między 0 % a 2,5 % i zostaje ustanowiona na poziomie 1 %, zawsze kiedy odzwierciedla ona poziom ryzyka, który ten właściwy organ uznaje za racjonalny zgodnie z art. 3.

3.   Próg istotności, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi, ustanawia się zgodnie z warunkami określonymi w ust. 2, z tą tylko różnicą, że „przeterminowane zobowiązania kredytowe” oraz „łączna kwota wszystkich ekspozycji bilansowych tej instytucji wobec tego dłużnika, z wyłączeniem ekspozycji kapitałowych” odnoszą się do kwot zobowiązań kredytowych dłużnika, które wynikają z jednego instrumentu kredytowego udzielonego przez tę instytucję, jej jednostką dominującą lub którąkolwiek z jej jednostek zależnych.

4.   Przy ustanawianiu progu istotności zgodnie z niniejszym artykułem właściwy organ uwzględnia charakterystykę ryzyka ekspozycji detalicznych oraz specyfikację ekspozycji detalicznych określoną w art. 147 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do banków stosujących metodę wewnętrznych ratingów (IRB) oraz w art. 123 tego rozporządzenia w odniesieniu do instytucji, które stosują metodę standardową.

5.   Przy ustanawianiu progu istotności zgodnie z niniejszym artykułem właściwy organ przyjmuje, że dłużnik nie wykonał zobowiązania, jeżeli zarówno limit wyrażony jako składnik bezwzględny progu istotności, jak i limit wyrażony jako składnik względny tego progu są przekroczone przez 90 kolejnych dni lub przez 180 kolejnych dni, jeżeli wszystkie ekspozycje uwzględnione w obliczeniu przeterminowanego zobowiązania kredytowego są zabezpieczone nieruchomościami mieszkalnymi lub nieruchomościami komercyjnymi MŚP, a termin 90 dni zastąpiono terminem 180 dni zgodnie z art. 178 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do tych ekspozycji.