Artykuł 8 Kryteria oceny

1.   Państwa członkowskie przeprowadzają we wszystkich strefach ocenę jakości powietrza w zakresie zanieczyszczeń, o których mowa w art. 7, zgodnie z kryteriami ustalonymi w ust. 2–6 niniejszego artykułu i zgodnie z załącznikiem IV.

2.   We wszystkich strefach sklasyfikowanych powyżej progów oszacowania ustalonych dla zanieczyszczeń, o których mowa w art. 7, do oceny jakości powietrza stosuje się pomiary stałe. Aby ocenić jakość powietrza oraz zapewnić odpowiednie informacje na temat przestrzennego rozkładu zanieczyszczeń powietrza oraz na temat reprezentatywności przestrzennej pomiarów stałych, pomiary stałe mogą zostać uzupełnione modelowaniem lub pomiarami wskaźnikowymi.

3.   Po upływie co najmniej dwóch lat od przyjęcia aktów wykonawczych, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, oprócz pomiarów stałych stosuje się modelowanie lub pomiary wskaźnikowe do oceny jakości powietrza we wszystkich strefach, w których poziom zanieczyszczeń przekracza odpowiednią wartość dopuszczalną lub wartość docelową określoną w załączniku I.

Modelowanie lub pomiary wskaźnikowe, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą dostarczać informacji na temat przestrzennego rozkładu zanieczyszczeń. W przypadku stosowania modelowania dostarcza się za ich pośrednictwem również informacji na temat reprezentatywności przestrzennej pomiarów stałych i przeprowadza się je tak często, jak jest to właściwe, lecz nie rzadziej niż raz na pięć lat.

4.   We wszystkich strefach sklasyfikowanych poniżej progów oszacowania ustalonych dla zanieczyszczeń, o których mowa w art. 7, do oceny jakości powietrza wystarcza stosowanie modelowania, pomiarów wskaźnikowych, obiektywnego szacowania lub ich kombinacji.

5.   Do celów oceny jakości powietrza w odniesieniu do wartości dopuszczalnych i wartości docelowych uwzględnia się wyniki modelowania stosowanych zgodnie z ust. 3 i 4 niniejszego artykułu lub art. 9 ust. 3 lub wyniki pomiarów wskaźnikowych.

Jeżeli dostępne są pomiary stałe z obszarem reprezentatywności przestrzennej obejmującym obszar przekroczenia obliczonym z wykorzystaniem modelowania, państwo członkowskie może zdecydować o niezgłaszaniu modelowanego przekroczenia jako przekroczenia odpowiednich wartości dopuszczalnych i wartości docelowych.

6.   Jeżeli modelowanie stosowane zgodnie z ust. 3 lub 4 wykazuje przekroczenie jakiejkolwiek wartości dopuszczalnej lub wartości docelowej na obszarze strefy, gdzie nie ma pomiarów stałych, ani ich obszaru reprezentatywności przestrzennej, można zastosować co najmniej jeden dodatkowy pomiar stały lub wskaźnikowy w ewentualnych dodatkowych obszarach wysokich stężeń zanieczyszczenia powietrza w strefie określonych z wykorzystaniem modelowania.

Jeżeli modelowanie stosowane zgodnie z art. 9 ust. 3 wykazuje przekroczenie jakiejkolwiek wartości dopuszczalnej lub wartości docelowej na obszarze strefy, gdzie nie ma pomiarów stałych, ani ich obszaru reprezentatywności przestrzennej, stosuje się co najmniej jeden dodatkowy pomiar stały lub wskaźnikowy w ewentualnych dodatkowych obszarach wysokich stężeń zanieczyszczenia powietrza w strefie określonych z wykorzystaniem modelowania.

W przypadku stosowania dodatkowych pomiarów stałych pomiary te rozpoczyna się w ciągu dwóch lat kalendarzowych od wystąpienia modelowanego przekroczenia. W przypadku stosowania dodatkowych pomiarów wskaźnikowych pomiary te rozpoczyna się w ciągu jednego roku kalendarzowego od wystąpienia modelowanego przekroczenia. Pomiary obejmują co najmniej jeden rok kalendarzowy zgodnie z wymogami dotyczącymi minimalnego pokrycia czasu pomiarami określonymi w załączniku V pkt B w celu oceny poziomu stężenia danego zanieczyszczenia.

W przypadku gdy państwo członkowskie postanowi nie przeprowadzać żadnych dodatkowych pomiarów stałych lub wskaźnikowych, do oceny jakości powietrza wykorzystuje się modelowane przekroczenie.

7.   Do dnia 11 czerwca 2026 r. Komisja przedstawia, w drodze aktów wykonawczych, dalsze szczegóły techniczne dotyczące:

Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 26 ust. 2.

8.   W przypadkach, w których ocenia się udział czynników regionalnych oddziałujących na ekosystemy, w tym zgodnie z monitorowaniem prowadzonym na podstawie dyrektywy (UE) 2016/2284, rozważa się wykorzystanie bioindykatorów.