Artykuł 5 Wymogi dotyczące substancji obecnych w opakowaniach

1.   Opakowania wprowadzane do obrotu wytwarza się w sposób, który ogranicza do minimum obecność i stężenie substancji potencjalnie niebezpiecznych jako składników materiałów opakowaniowych lub jakichkolwiek części składowych opakowań – w tym w odniesieniu do ich występowania w emisjach oraz wszelkich materiałach wynikających z gospodarowania odpadami, takich jak surowce wtórne, popioły lub inne materiały przeznaczone do ostatecznego unieszkodliwienia – oraz negatywny wpływ na środowisko spowodowany mikrodrobinami plastiku.

2.   Komisja monitoruje obecność substancji potencjalnie niebezpiecznych obecnych w opakowaniach i częściach składowych opakowań oraz podejmuje, w stosownych przypadkach, odpowiednie środki następcze.

Do dnia 31 grudnia 2026 r. Komisja, wspomagana przez Europejską Agencję Chemikaliów, przygotowuje sprawozdanie dotyczące obecności substancji potencjalnie niebezpiecznych obecnych w opakowaniach i częściach składowych opakowań, aby określić, w jakim stopniu mają one negatywny wpływ na ponowne użycie i recykling materiałów lub na bezpieczeństwo chemiczne. Sprawozdanie to może zawierać wykaz substancji potencjalnie niebezpiecznych obecnych w opakowaniach i częściach składowych opakowań oraz wskazywać, w jakim stopniu substancje te mogą stwarzać niedopuszczalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego i środowiska.

Komisja przedkłada sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i komitetowi, o którym mowa w art. 65 niniejszego rozporządzenia, przedstawiając swoje ustalenia, oraz rozważa odpowiednie środki następcze, w tym:

Jeżeli państwo członkowskie uzna, że substancja ma negatywny wpływ na ponowne użycie i recykling materiałów w opakowaniu, w którym substancja ta jest obecna, do dnia 31 grudnia 2025 r. przekazuje takie informacje Komisji i Europejskiej Agencji Chemikaliów wraz z odesłaniem do odpowiednich ocen ryzyka lub innych odpowiednich danych, o ile są dostępne.

3.   Państwa członkowskie mogą zwrócić się do Komisji z wnioskiem o rozważenie ograniczenia na podstawie art. 6 ust. 4 lit. a) stosowania substancji potencjalnie niebezpiecznych mogących mieć negatywny wpływ na ponowne użycie i recykling materiałów w opakowaniu, w którym substancje te są obecne, z powodów innych niż te związane przede wszystkim z bezpieczeństwem chemicznym tych substancji. Państwa członkowskie dołączają do takich wniosków sprawozdanie, które szczegółowo identyfikuje i wskazuje zastosowania substancji oraz opisuje, w jaki sposób stosowanie tych substancji w opakowaniu utrudnia recykling z powodów innych niż te związane przede wszystkim z bezpieczeństwem chemicznym. Komisja ocenia wniosek oraz przedstawia wyniki tej oceny komitetowi, o którym mowa w art. 65.

4.   Bez uszczerbku dla ograniczeń dotyczących substancji chemicznych określonych w załączniku XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 lub, w stosownych przypadkach, ograniczeń i szczególnych środków odnoszących się do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004 suma stężeń ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego wynikających z obecności substancji w opakowaniach lub częściach składowych opakowań nie może przekraczać 100 mg/kg.

5.   Od dnia 12 sierpnia 2026 r. nie wprowadza się do obrotu opakowań przeznaczonych do kontaktu z żywnością, jeżeli zawierają one substancje per- i polifluoroalkilowe (PFAS) w stężeniu równym następującym dopuszczalnym wartościom lub je przekraczającym, w zakresie, w jakim wprowadzanie do obrotu opakowania zawierającego takie stężenie PFAS nie jest zakazane na podstawie innego aktu prawnego Unii:

„PFAS” oznacza każdą substancję, która zawiera co najmniej jeden w pełni fluorowany atom węgla grupy metylowej (CF3-) lub metylenowej (-CF2-) (bez dołączonych do niego atomów H/Cl/Br/I), z wyjątkiem substancji, które zawierają wyłącznie następujące elementy strukturalne: CF3-X lub X-CF2-X’, gdzie X = -OR lub -NRR’ i X’ = metyl (-CH3), metylen (-CH2-), grupa aromatyczna, grupa karbonylowa (-C(O)-), -OR’’, -SR’’ lub –NR’’R’’’ oraz gdzie R/R’/R’’/R’’’ jest wodorem (-H), metylem (-CH3), metylenem (-CH2-), grupą aromatyczną lub grupą karbonylową (-C(O)-).

Do dnia 12 sierpnia 2030 r. Komisja oceni potrzebę zmiany lub uchylenia niniejszego ustępu, aby uniknąć nakładania się przepisów z ograniczeniami lub zakazami stosowania PFAS ustanowionymi zgodnie z rozporządzeniami (WE) nr 1935/2004, (WE) nr 1907/2006 lub (UE) nr 2019/1021.

6.   Zgodność z wymogami określonymi w ust. 4 i 5 niniejszego artykułu wykazuje się w dokumentacji technicznej sporządzonej zgodnie z załącznikiem VII.

7.   Aby uwzględnić postęp naukowo-techniczny, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 64, aby wprowadzić w niniejszym rozporządzeniu zmiany w celu obniżenia sumy stężeń ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego wynikających z obecności substancji w opakowaniach lub częściach składowych opakowań, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.

8.   Aby uwzględnić postęp naukowo-techniczny, Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 64, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie w celu określenia warunków, w jakich suma stężeń, o której mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, nie ma zastosowania do materiałów poddanych recyklingowi lub obiegu produktów, które znajdują się w zamkniętym i kontrolowanym łańcuchu, a także w celu określenia rodzajów opakowań lub formatów opakowań w oparciu o kategorie opakowań wymienione w tabeli 1 w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, które są zwolnione z wymogów ustanowionych w tym ustępie. Takie akty delegowane muszą być uzasadnione na podstawie analizy poszczególnych przypadków, ograniczone w czasie, a także muszą przewidywać odpowiednie wymogi w zakresie znakowania i wymogi informacyjne oraz zawierać wymogi w zakresie regularnej sprawozdawczości w celu zapewnienia regularnych przeglądów zwolnienia. Akty delegowane przyjęte zgodnie z niniejszym ustępem przyjmuje się wyłącznie w celu zmiany odstępstw ustanowionych w decyzjach 2001/171/WE i 2009/292/WE.

9.   Do dnia 12 sierpnia 2033 r. Komisja oceni, czy niniejszy artykuł i kryteria projektowania z myślą o recyklingu określone zgodnie z art. 6 ust. 4 w wystarczającym stopniu przyczyniły się do zminimalizowania obecności i stężenia substancji potencjalnie niebezpiecznych jako składników materiałów opakowaniowych.