|
+ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I Κοινό γενικό πλαίσιο για τον υπολογισμό της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων |
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I Κοινό γενικό πλαίσιο για τον υπολογισμό της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I Κοινό γενικό πλαίσιο για τον υπολογισμό της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων (κατά το άρθρο 4) 1. Η ενεργειακή απόδοση ενός κτιρίου προσδιορίζεται βάσει της υπολογιζόμενης ή της μετρούμενης χρήσης ενέργειας και αντικατοπτρίζει τη συνήθη ενέργεια που καταναλώνει το κτίριο για θέρμανση χώρου, ψύξη χώρου, ζεστό νερό για οικιακή χρήση, εξαερισμό, ενσωματωμένη εγκατάσταση φωτισμού και άλλα τεχνικά συστήματα του κτιρίου. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε η συνήθης χρήση ενέργειας να είναι αντιπροσωπευτική των πραγματικών συνθηκών λειτουργίας κάθε συναφούς τυπολογίας και να αντικατοπτρίζει τη συνήθη συμπεριφορά των χρηστών. Στο μέτρο του δυνατού, η συνήθης χρήση ενέργειας και η συνήθης συμπεριφορά των χρηστών βασίζονται στις διαθέσιμες εθνικές στατιστικές, τους οικοδομικούς κώδικες και τα μετρούμενα δεδομένα. Όταν η μετρούμενη χρήση ενέργειας αποτελεί τη βάση υπολογισμού της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων, η μεθοδολογία υπολογισμού επιτρέπει τον προσδιορισμό της επίδρασης της συμπεριφοράς των ενοίκων και του τοπικού κλίματος ως στοιχείων που δεν αντικατοπτρίζονται στο αποτέλεσμα του υπολογισμού. Η μετρούμενη ενέργεια που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων πρέπει να μετράται ανά τουλάχιστον μηνιαία διαστήματα και πρέπει να επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ των φορέων ενέργειας. Τα κράτη μέλη μπορούν να χρησιμοποιούν τη μετρούμενη κατανάλωση ενέργειας υπό συνήθεις συνθήκες λειτουργίας για να επαληθεύουν την ορθότητα της υπολογιζόμενης χρήσης ενέργειας και να μπορούν να συγκρίνουν την υπολογιζόμενη με την πραγματική απόδοση. Η μετρούμενη κατανάλωση ενέργειας για τους σκοπούς της επαλήθευσης και σύγκρισης μπορεί να βασίζεται σε μηνιαίες μετρήσεις. Η ενεργειακή απόδοση κτιρίου εκφράζεται με αριθμητικό δείκτη χρήσης πρωτογενούς ενέργειας ανά μονάδα επιφάνειας αναφοράς κατ’ έτος σε kWh/(m2.y), με σκοπό τόσο την πιστοποίηση της ενεργειακής απόδοσης όσο και τη συμμόρφωση με τις ελάχιστες απαιτήσεις ενεργειακής απόδοσης. Η μεθοδολογία που εφαρμόζεται για τον προσδιορισμό της ενεργειακής απόδοσης κτιρίου είναι διαφανής και ανοικτή στην καινοτομία. Τα κράτη μέλη περιγράφουν τις οικείες εθνικές μεθόδους υπολογισμού με βάση το παράρτημα A των βασικών ευρωπαϊκών προτύπων για την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων, ήτοι EN ISO 52000-1, EN ISO 52003-1, EN ISO 52010-1, EN ISO 52016-1, EN ISO 52018-1, EN ISO 52120-1, EN 16798-1 και EN 17423 ή έγγραφα που τα αντικαθιστούν. Η παρούσα διάταξη δεν συνιστά νομική κωδικοποίηση των εν λόγω προτύπων. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να εξασφαλίζουν ότι, όταν τα κτίρια διαθέτουν συστήματα τηλεθέρμανσης ή τηλεψύξης, τα οφέλη της ύπαρξης των συστημάτων αυτών αναγνωρίζονται και συνυπολογίζονται στη μεθοδολογία υπολογισμού, ιδίως για το μερίδιο ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, μέσω συντελεστών πρωτογενούς ενέργειας που πιστοποιούνται ή αναγνωρίζονται μεμονωμένα. 2. Οι ενεργειακές ανάγκες και η χρήση ενέργειας για θέρμανση χώρου, ψύξη χώρου, ζεστό νερό οικιακής χρήσης, φωτισμό, εξαερισμό και άλλα τεχνικά συστήματα του κτιρίου υπολογίζονται βάσει μηνιαίων, ωριαίων ή υποωριαίων διαστημάτων υπολογισμού προκειμένου να λαμβάνονται υπόψη οι μεταβαλλόμενες συνθήκες που επηρεάζουν σημαντικά τη λειτουργία και την απόδοση του συστήματος και οι συνθήκες εσωτερικού χώρου, προκειμένου να διασφαλίζονται τα βέλτιστα επίπεδα υγιεινής, ποιότητας του αέρα εσωτερικού χώρου συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων άνεσης που ορίζονται από τα κράτη μέλη σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο. Όταν οι κανονισμοί για συγκεκριμένα συνδεόμενα με την ενέργεια προϊόντα που εκδίδονται δυνάμει της οδηγίας 2009/125/ΕΚ περιλαμβάνουν ειδικές απαιτήσεις παροχής πληροφοριών προϊόντος για τον υπολογισμό της ενεργειακής απόδοσης και του ΔΥΠ κύκλου ζωής σύμφωνα με την παρούσα οδηγία, δεν απαιτούνται πρόσθετες πληροφορίες για τις εθνικές μεθόδους υπολογισμού. Ο υπολογισμός της πρωτογενούς ενέργειας βασίζεται σε τακτικά επικαιροποιημένους και προορατικούς συντελεστές πρωτογενούς ενέργειας (με διάκριση μεταξύ μη ανανεώσιμης, ανανεώσιμης και συνολικής ενέργειας) ή συντελεστές στάθμισης ανά φορέα ενέργειας, οι οποίοι πρέπει να είναι αναγνωρισμένοι από τις εθνικές αρχές και να συνεκτιμούν το αναμενόμενο ενεργειακό μείγμα με βάση το οικείο εθνικό σχέδιο για την ενέργεια και το κλίμα. Οι εν λόγω συντελεστές πρωτογενούς ενέργειας ή συντελεστές στάθμισης μπορούν να βασίζονται σε εθνικές, περιφερειακές ή τοπικές πληροφορίες. Οι συντελεστές πρωτογενούς ενέργειας ή συντελεστές στάθμισης μπορούν να ορίζονται σε ετήσια, εποχιακή, μηνιαία, ημερήσια ή ωριαία βάση ή με βάση πιο συγκεκριμένες πληροφορίες που διατίθενται για μεμονωμένα αστικά συστήματα. Οι συντελεστές πρωτογενούς ενέργειας ή οι συντελεστές στάθμισης καθορίζονται από τα κράτη μέλη. Οι επιλεγμένοι συντελεστές και οι πηγές δεδομένων αναφέρονται σύμφωνα με το πρότυπο EN 17423 ή οποιοδήποτε έγγραφο το αντικαθιστά. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιλέξουν μέσο συντελεστή πρωτογενούς ενέργειας της Ένωσης για την ηλεκτρική ενέργεια που ορίζεται σύμφωνα με την οδηγία (ΕΕ) 2023/1791 αντί ενός συντελεστή πρωτογενούς ενέργειας που αντικατοπτρίζει το μείγμα ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα. 3. Προκειμένου να εκφράσουν την ενεργειακή απόδοση ενός κτιρίου, τα κράτη μέλη καθορίζουν πρόσθετους αριθμητικούς δείκτες συνολικής χρήσης πρωτογενούς ενέργειας από μη ανανεώσιμες και ανανεώσιμες πηγές και λειτουργικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου που παράγονται σε kgCO2eq/(m2.y). 4. Η μεθοδολογία καθορίζεται λαμβανομένων υπόψη τουλάχιστον των ακόλουθων παραγόντων:
α)
τα ακόλουθα πραγματικά θερμικά χαρακτηριστικά του κτιρίου (συμπεριλαμβανομένων των εσωτερικών χωρισμάτων του):
i)
θερμοχωρητικότητα·
ii)
μόνωση·
iii)
παθητική θέρμανση·
iv)
στοιχεία ψύξης·
v)
θερμικές γέφυρες·
β)
εγκατάσταση θέρμανσης και παροχή ζεστού νερού για οικιακή χρήση, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών των μονώσεών τους·
γ)
δυναμικότητα των εγκατεστημένων επιτόπιας παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές και αποθήκευσης ενέργειας·
δ)
εγκαταστάσεις κλιματισμού·
ε)
φυσικό και μηχανικό αερισμό, που μπορεί να περιλαμβάνει και την αεροστεγανότητα και την ανάκτηση θερμότητας·
στ)
ενσωματωμένη εγκατάσταση φωτισμού (κυρίως στον τομέα που δεν αφορά την κατοικία)·
ζ)
σχεδιασμό, θέση και προσανατολισμό του κτιρίου, περιλαμβανομένων των εξωτερικών κλιματικών συνθηκών·
η)
παθητικά ηλιακά συστήματα και ηλιακή προστασία·
θ)
κλιματικές συνθήκες εσωτερικού χώρου στις οποίες περιλαμβάνονται οι επιδιωκόμενες συνθήκες εσωτερικού κλίματος·
ι)
εσωτερικά φορτία·
ια)
συστήματα αυτοματισμού και ελέγχου κτιρίου, και οικείες ικανότητες παρακολούθησης, ελέγχου και βελτιστοποίησης της ενεργειακής απόδοσης. 5. Λαμβάνεται υπόψη η θετική επίδραση των κατωτέρω παραγόντων:
α)
τοπικές συνθήκες έκθεσης στον ήλιο, ενεργητικά ηλιακά συστήματα και άλλα συστήματα θέρμανσης και ηλεκτρισμού βασιζόμενα σε ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές·
β)
ηλεκτρική ενέργεια παραγόμενη με συμπαραγωγή·
γ)
συστήματα τηλεθέρμανσης και τηλεψύξης σε κλίμακα περιοχής ή οικοδομικού τετραγώνου·
δ)
φυσικός φωτισμός·
ε)
συστήματα αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας
στ)
συστήματα αποθήκευσης θερμικής ενέργειας. 6. Για τους σκοπούς του υπολογισμού της ενεργειακής απόδοσης των κτιρίων, τα κτίρια θα πρέπει να κατατάσσονται στις ακόλουθες κατηγορίες:
α)
μονοκατοικίες διαφόρων τύπων·
β)
συγκροτήματα διαμερισμάτων·
γ)
γραφεία·
δ)
εκπαιδευτικά κτίρια·
ε)
νοσοκομεία·
στ)
ξενοδοχεία και εστιατόρια·
ζ)
αθλητικές εγκαταστάσεις·
η)
κτίρια υπηρεσιών χονδρικού και λιανικού εμπορίου·
θ)
άλλα είδη κτιρίων που καταναλώνουν ενέργεια.
1. Επισκόπηση
1.1 Παραπομπές1.2 Εντοπισμένες απαιτήσεις1.3 Σχετικά πρότυπα2. Εντοπισμένες απαιτήσεις
3. Σχετικά πρότυπα
|