Άρθρο 14 Κατάρτιση των εθνικών σχεδίων αποκατάστασης

1.   Κάθε κράτος μέλος καταρτίζει εθνικό σχέδιο αποκατάστασης και διενεργεί την προπαρασκευαστική παρακολούθηση και έρευνα που απαιτείται για τον προσδιορισμό των μέτρων αποκατάστασης τα οποία είναι απαραίτητα για την επίτευξη των στόχων αποκατάστασης και την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που ορίζονται στα άρθρα 4 έως 13 καθώς και για τη συμβολή στους πρωταρχικούς στόχους και τους στόχους που ορίζονται στο άρθρο 1, λαμβάνοντας υπόψη τα πλέον πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία.

2.   Τα κράτη μέλη προσδιορίζουν ποσοτικά την περιοχή που πρέπει να αποκατασταθεί ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι αποκατάστασης που ορίζονται στα άρθρα 4 και 5, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση των τύπων οικοτόπων που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 4 και στο άρθρο 5 παράγραφοι 1 και 2, καθώς και την ποιότητα και ποσότητα των οικοτόπων των ειδών που αναφέρονται στο άρθρο 4 παράγραφος 7 και στο άρθρο 5 παράγραφος 5 και τα οποία είναι παρόντα στα οικοσυστήματα που καλύπτονται από το άρθρο 2. Ο ποσοτικός προσδιορισμός βασίζεται, μεταξύ άλλων, στις ακόλουθες πληροφορίες:

Για τον ποσοτικό προσδιορισμό της περιοχής κάθε τύπου οικοτόπου που χρήζει αποκατάστασης προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αποκατάστασης που ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο α) και στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α), η περιοχή οικοτόπου που δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση και αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο στοιχείο α) σημείο ii) της παρούσας παραγράφου περιλαμβάνει μόνον περιοχές για τις οποίες είναι γνωστή η κατάσταση του τύπου οικοτόπου.

Για τον ποσοτικό προσδιορισμό της περιοχής κάθε τύπου οικοτόπου που πρέπει να αποκατασταθεί προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι αποκατάστασης που ορίζονται στο άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχείο β) και στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία β), γ) και δ), η περιοχή οικοτόπου που δεν βρίσκεται σε καλή κατάσταση και αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο στοιχείο α) σημείο ii) της παρούσας παραγράφου περιλαμβάνει μόνον περιοχές για τις οποίες η κατάσταση του τύπου οικοτόπου είναι γνωστή ή πρόκειται να γίνει γνωστή σύμφωνα με το άρθρο 4 παράγραφος 9 και το άρθρο 5 παράγραφος 7.

Εάν ένα κράτος μέλος προτίθεται να εφαρμόσει την παρέκκλιση που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 2, το εν λόγω κράτος μέλος προσδιορίζει τα ποσοστά που αναφέρονται στο εν λόγω άρθρο.

Εάν ένα κράτος μέλος προτίθεται να εφαρμόσει την παρέκκλιση που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 5 και στο άρθρο 5 παράγραφος 3, το εν λόγω κράτος μέλος προσδιορίζει τα χαμηλότερα ποσοστά σύμφωνα με τα εν λόγω άρθρα.

3.   Όσον αφορά την ομάδα 7 των τύπων οικοτόπων που απαριθμούνται στο παράρτημα II, τα κράτη μέλη καθορίζουν το ποσοστό που αναφέρεται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ).

4.   Τα κράτη μέλη προσδιορίζουν και χαρτογραφούν τις περιοχές αστικών οικοσυστημάτων που αναφέρονται στο άρθρο 8 για όλες τις πόλεις και τις κωμοπόλεις και τα προάστιά τους.

Η περιοχή αστικού οικοσυστήματος πόλης ή κωμόπολης και προαστίου περιλαμβάνει:

Τα κράτη μέλη μπορούν να συγκεντρώνουν τις περιοχές αστικών οικοσυστημάτων δύο ή περισσότερων όμορων πόλεων ή δύο ή περισσότερων όμορων κωμοπόλεων και προαστίων, ή αμφότερων, σε μία περιοχή αστικού οικοσυστήματος κοινή για τις εν λόγω πόλεις ή κωμοπόλεις και προάστια, αντίστοιχα.

5.   Έως το 2030, τα κράτη μέλη καθορίζουν, μέσω ανοικτής και αποτελεσματικής διαδικασίας και αξιολόγησης με βάση τα πλέον πρόσφατα επιστημονικά στοιχεία, το πλαίσιο καθοδήγησης που αναφέρεται στο άρθρο 20 παράγραφος 10 και, εάν υπάρχει, το πλαίσιο καθοδήγησης που αναφέρεται στο άρθρο 20 παράγραφος 11, ικανοποιητικά επίπεδα για:

6.   Τα κράτη μέλη προσδιορίζουν και χαρτογραφούν τις γεωργικές και δασικές περιοχές που χρήζουν αποκατάστασης, ιδίως τις περιοχές που, λόγω εντατικοποίησης ή άλλων παραγόντων διαχείρισης, χρειάζονται ενισχυμένη συνδεσιμότητα και ποικιλομορφία τοπίου.

7.   Κάθε κράτος μέλος δύναται, έως τις 19 Αυγούστου 2025, να αναπτύσσει μεθοδολογία που θα συμπληρώνει τη μεθοδολογία που αναφέρεται στο παράρτημα IV, με σκοπό την παρακολούθηση χαρακτηριστικών τοπίου υψηλής ποικιλομορφίας που δεν καλύπτονται από την κοινή μέθοδο που αναφέρεται στην περιγραφή των χαρακτηριστικών τοπίου υψηλής ποικιλομορφίας στο εν λόγω παράρτημα. Η Επιτροπή παρέχει καθοδήγηση σχετικά με το πλαίσιο ανάπτυξης των εν λόγω μεθοδολογιών έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2024.

8.   Τα κράτη μέλη, κατά περίπτωση, καθορίζουν τη μείωση του βαθμού επανύγρανσης τυρφώνων υπό γεωργική χρήση, όπως αναφέρεται στο άρθρο 11 παράγραφος 4 πέμπτο εδάφιο.

9.   Τα κράτη μέλη εντοπίζουν συνέργειες με τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, την ουδετερότητα ως προς την υποβάθμιση της γης και την πρόληψη των καταστροφών, και δίνουν ανάλογη προτεραιότητα στα μέτρα αποκατάστασης. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν επίσης υπόψη:

10.   Τα κράτη μέλη εντοπίζουν συνέργειες με τη γεωργία και τη δασοκομία. Προσδιορίζουν επίσης τις υφιστάμενες γεωργικές και δασοκομικές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των παρεμβάσεων της ΚΓΠ, που συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων του παρόντος κανονισμού.

11.   Η εφαρμογή του παρόντος κανονισμού δεν συνεπάγεται υποχρέωση των κρατών μελών να αναπρογραμματίσουν οποιαδήποτε χρηματοδότηση στο πλαίσιο της ΚΓΠ, της ΚΑΠ ή άλλων προγραμμάτων και μέσων χρηματοδότησης της γεωργίας και της αλιείας στο πλαίσιο του ΠΔΠ 2021-2027.

12.   Τα κράτη μέλη μπορούν να προωθούν την ανάπτυξη ιδιωτικών ή δημόσιων συστημάτων στήριξης προς όφελος των ενδιαφερόμενων μερών που εφαρμόζουν τα μέτρα αποκατάστασης που αναφέρονται στα άρθρα 4 έως 12, συμπεριλαμβανομένων των διαχειριστών και των ιδιοκτητών γης, των γεωργών, των δασοκόμων και των αλιέων.

13.   Τα κράτη μέλη συντονίζουν την ανάπτυξη εθνικών σχεδίων αποκατάστασης με τη χαρτογράφηση των περιοχών που απαιτούνται προκειμένου να ανταποκριθούν τουλάχιστον στις εθνικές τους συνεισφορές για την επίτευξη του στόχου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για το 2030 και, κατά περίπτωση, με τον καθορισμό των περιοχών επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και των περιοχών που προορίζονται για υποδομές. Κατά την κατάρτιση των εθνικών σχεδίων αποκατάστασης, τα κράτη μέλη διασφαλίζουν συνέργειες με την ανάπτυξη της ανανεώσιμης ενέργειας και των υποδομών ενέργειας και με τυχόν περιοχές επιτάχυνσης για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και περιοχές που προορίζονται για υποδομές που έχουν ήδη καθοριστεί, και διασφαλίζουν ότι η λειτουργία των εν λόγω περιοχών, συμπεριλαμβανομένων των διαδικασιών αδειοδότησης που ισχύουν για τις εν λόγω περιοχές οι οποίες προβλέπονται στην οδηγία (ΕΕ) 2018/2001, καθώς και η λειτουργία των έργων δικτύου που είναι αναγκαία για την ενσωμάτωση της ανανεώσιμης ενέργειας στο σύστημα ηλεκτρικής ενέργειας και η αντίστοιχη διαδικασία αδειοδότησης, παραμένουν αμετάβλητες.

14.   Κατά την κατάρτιση των οικείων εθνικών σχεδίων αποκατάστασης, τα κράτη μέλη λαμβάνουν ιδίως υπόψη τα ακόλουθα:

15.   Κατά την κατάρτιση των οικείων εθνικών σχεδίων αποκατάστασης, τα κράτη μέλη λαμβάνουν επίσης υπόψη έργα που αφορούν στρατηγικής σημασίας κρίσιμες πρώτες ύλες, εφόσον αναγνωρίζονται βάσει του ενωσιακού δικαίου.

16.   Κατά την κατάρτιση των οικείων εθνικών σχεδίων αποκατάστασης, τα κράτη μέλη:

17.   Τα κράτη μέλη ενθαρρύνουν, όπου είναι δυνατόν, συνέργειες με τα εθνικά σχέδια αποκατάστασης άλλων κρατών μελών, ιδίως για οικοσυστήματα που εκτείνονται πέραν των συνόρων ή όταν τα κράτη μέλη μοιράζονται θαλάσσια περιφέρεια ή υποπεριφέρεια κατά την έννοια της οδηγίας 2008/56/ΕΚ.

18.   Τα κράτη μέλη μπορούν, όπου είναι εφικτό και δέον, για τον σκοπό της κατάρτισης και εφαρμογής εθνικών σχεδίων αποκατάστασης, όσον αφορά την αποκατάσταση και την επαναφορά των θαλάσσιων οικοσυστημάτων, να χρησιμοποιούν υφιστάμενες περιφερειακές θεσμικές δομές συνεργασίας.

19.   Όταν τα κράτη μέλη εντοπίζουν ζήτημα το οποίο είναι πιθανό να εμποδίσει την εκπλήρωση των υποχρεώσεων αποκατάστασης και επαναφοράς των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και το οποίο απαιτεί μέτρα για τα οποία δεν είναι αρμόδια, απευθύνονται, μεμονωμένα ή από κοινού, όπου απαιτείται, στα κράτη μέλη, στην Επιτροπή ή σε διεθνείς οργανισμούς, παρέχοντάς τους περιγραφή των ζητημάτων που εντοπίστηκαν και των πιθανών μέτρων, με σκοπό την εξέταση και την ενδεχόμενη υιοθέτησή τους.

20.   Τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι η κατάρτιση του σχεδίου αποκατάστασης είναι ανοικτή, διαφανής, αποτελεσματική και χωρίς αποκλεισμούς, και ότι παρέχονται εγκαίρως στο κοινό, συμπεριλαμβανομένων όλων των σχετικών ενδιαφερόμενων μερών, πραγματικές ευκαιρίες συμμετοχής στην κατάρτισή του. Οι διαβουλεύσεις συμμορφώνονται με τις απαιτήσεις που ορίζονται στην οδηγία 2001/42/ΕΚ.