|
+ZAŁĄCZNIK II |
ZAŁĄCZNIK II
ZAŁĄCZNIK II Metoda ustalania szczególnych wymogów dotyczących ekoprojektu (o których mowa w art. 15 ust. 6) Celem szczególnych wymogów dotyczących ekoprojektu jest poprawa wybranego aspektu środowiskowego produktu. Mogą one przybierać formę wymogów dotyczących zmniejszenia zużycia danego zasobu, np. ograniczenia używania tego zasobu na poszczególnych etapach cyklu życia danego produktu w odpowiednim zakresie (takich jak ograniczenia zużycia wody w fazie użytkowania lub ilości danego materiału stanowiącego część produktu lub wymóg w odniesieniu do minimalnych ilości materiału odzyskanego w drodze recyklingu). Przygotowując środki wykonawcze określające szczególne wymogi dotyczące ekoprojektu zgodnie z art. 15, Komisja musi określić w sposób właściwy dla produktu objętego środkiem wykonawczym odpowiednie parametry ekoprojektu spośród tych, o których mowa w załączniku I część 1, i określić poziomy tych wymogów zgodnie z procedurą regulacyjną, o której mowa w art. 19 ust. 2, w następujący sposób:
1.
Analiza techniczna, środowiskowa i ekonomiczna musi określić ilość reprezentatywnych modeli danego produktu na rynku oraz określi techniczne opcje poprawy ekologiczności produktu, przy uwzględnieniu ekonomicznego uzasadnienia tych opcji oraz uniknięcia wszelkich istotnych strat w działaniu lub użyteczności dla konsumentów. Analiza techniczna, środowiskowa i ekonomiczna musi także określić, w odniesieniu do rozważanych aspektów środowiskowych, najlepiej działające produkty oraz technologię dostępną na rynku. Podczas analizy, a także podczas ustalania wymogów należy uwzględnić funkcjonowanie produktów dostępnych na rynkach międzynarodowych oraz kryteria określone przez ustawodawstwo innych państw. Na podstawie tej analizy i przy uwzględnieniu wykonalności ekonomicznej i technicznej oraz potencjału poprawy muszą być podejmowane konkretne środki w celu zminimalizowania oddziaływania produktu na środowisko. Jeżeli chodzi o zużycie energii podczas użytkowania, poziom efektywności energetycznej lub zużycia musi on zostać ustalony w taki sposób, aby koszt cyklu życia reprezentatywnych modeli produktu był minimalny dla użytkowników końcowych, z uwzględnieniem wpływu na inne aspekty środowiskowe. Metoda analizy kosztu cyklu życia wykorzystuje rzeczywistą stopę dyskontową na podstawie danych dostarczonych z Europejskiego Banku Centralnego i realistycznego czasu życia produktu; oparta jest ona na sumie zmian w cenie zakupu (wynikających z różnic w kosztach przemysłowych) i wydatkach operacyjnych, które wynikają z różnych możliwości ulepszeń technicznych reprezentatywnych modeli badanego produktu przez cały czas życia. Wydatki operacyjne pokrywają głównie zużycie energii i dodatkowe nakłady w postaci innych zasobów, takich jak woda lub detergenty. Analiza wrażliwości obejmująca odpowiednie czynniki takie jak cenę energii lub inne zasoby, koszt surowca lub koszt produkcji, stopy dyskontowe oraz, w stosownym przypadku, zewnętrzne koszty środowiskowe, w tym redukcję emisji gazów cieplarnianych, musi zostać wykonana w celu sprawdzenia, czy istnieją poważne zmiany oraz czy ogólne wnioski są wiarygodne. Wymóg zostanie odpowiednio zmodyfikowany. Podobną metodologię można zastosować do innych zasobów, takich jak np. woda.
2.
W celu opracowania analiz technicznych, środowiskowych i ekonomicznych można wykorzystać informacje dostępne w ramach innych działań Wspólnoty. Można też wykorzystać informacje z istniejących programów stosowanych w innych częściach świata do określania szczególnych wymogów dotyczących ekoprojektu produktów będących przedmiotem obrotu z partnerami gospodarczymi Unii Europejskiej.
3.
Data wejścia wymogu w życie musi uwzględniać cykl zmiany projektu produktu. 1. Przegląd
1.1 Odwołania1.2 Zidentyfikowane wymagania1.3 Powiązane normy2. Zidentyfikowane wymagania
3. Powiązane normy
|