Artykuł 21 Transgraniczne zanieczyszczenie powietrza

1.   W przypadku gdy transgraniczne przenoszenie zanieczyszczeń powietrza z przynajmniej jednego państwa członkowskiego ma istotny udział w przekroczeniu jakichkolwiek wartości dopuszczalnych, wartości docelowych ozonu, wymogów redukcji średniego narażenia lub progów alarmowych w innym państwie członkowskim, to inne państwo członkowskie powiadamia o tym fakcie Komisję oraz państwa członkowskie, z których pochodzą zanieczyszczenia powodujące to przekroczenie.

2.   Zainteresowane państwa członkowskie współpracują ze sobą, w tym przez ustanowienie wspólnych zespołów ekspertów i przy wsparciu technicznym ze strony Komisji, przy określaniu źródeł zanieczyszczeń powietrza, udziału tych źródeł w przekroczeniach w innym państwie członkowskim i środków, które należy wprowadzić indywidualnie i w koordynacji z innymi państwami członkowskimi w odniesieniu do tych źródeł, oraz określają skoordynowane działania, takie jak koordynacja planów ochrony powietrza zgodnie z art. 19, w których każde państwo członkowskie zajmuje się źródłami zanieczyszczeń znajdującymi się na jego terytorium, w celu wyeliminowania takich przekroczeń.

Państwa członkowskie udzielają sobie wzajemnie odpowiedzi i informują Komisję w odpowiednim czasie i nie później niż trzy miesiące po otrzymaniu powiadomienia od innego państwa członkowskiego zgodnie z akapitem pierwszym.

3.   Komisję informuje się o podjęciu współpracy, o której mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, a także zaprasza się ją do udziału w tej współpracy lub do wspierania jej. Komisja może zwrócić się do zainteresowanych państw członkowskich o przedstawienie aktualnych informacji na temat postępów w realizacji wszelkich skoordynowanych działań ustanowionych na podstawie tego ustępu. W razie konieczności Komisja, uwzględniając sprawozdania określone w art. 11 dyrektywy (UE) 2016/2284, rozważy, czy należy podjąć na poziomie unijnym dalsze działania mające na celu ograniczenie emisji prekursorów odpowiedzialnych za zanieczyszczenia transgraniczne.

4.   Państwa członkowskie, w stosownych przypadkach – na podstawie art. 20 – przygotowują i realizują skoordynowane plany działań krótkoterminowych obejmujące sąsiednie strefy w innych państwach członkowskich. Państwa członkowskie zapewniają przekazanie sąsiednim strefom w innych państwach członkowskich, bez zbędnej zwłoki, wszystkich stosownych informacji dotyczących tych planów działań krótkoterminowych.

5.   W przypadku przekroczenia progów alarmowych lub progów informowania w strefach położonych blisko granic państwowych, należy możliwie jak najszybciej powiadomić właściwe organy sąsiednich państw członkowskich o tych przekroczeniach. Informacje te udostępnia się także publicznie.

6.   W powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do danego roku państwa członkowskie mogą określić:

Państwo członkowskie może również dostarczyć zainteresowanym państwom członkowskim i Komisji wykazy wszystkich takich stref i jednostek terytorialnych średniego narażenia wraz z informacjami na temat stężeń i dowodami wykazującymi, że zanieczyszczenie powietrza ze źródeł transgranicznych, w tym z państw trzecich, nad którymi to państwo członkowskie nie ma bezpośredniej kontroli, ma istotny udział w przekroczeniach. W stosownych przypadkach Komisja może uwzględnić te informacje do celów art. 18.

7.   Opracowując plany określone w ust. 2 i 4 oraz udostępniając publicznie wiadomości, zgodnie z ust. 5, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, dążą do nawiązania współpracy z państwami trzecimi, w szczególności z państwami kandydującymi. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą zwrócić się do Komisji o wsparcie techniczne.