2. Titel 2. SREP-kader

12.De bevoegde autoriteiten dienen te beschikken over een alomvattend SREP-kader dat de volgende onderdelen omvat; deze moeten regelmatig worden beoordeeld, rekening houdend met de lijst van rechtshandelingen die afzonderlijk op de website van de EBA is gepubliceerd en aan de hand waarvan de naleving door de instelling moet worden beoordeeld. In het SREP-engagementmodel in hoofdstuk 2.4 wordt uiteengezet hoe dit kader op grond van het evenredigheidsbeginsel bij verschillende instellingen kan worden gekalibreerd. Het gaat om de volgende componenten:

• a. de indeling van de instelling in een categorie als omschreven in hoofdstuk 2.1.1;
• b. het monitoren van sleutelindicatoren zoals uiteengezet in titel 3;
• c. de analyse van het bedrijfsmodel (BMA) zoals uiteengezet in titel 4;
• d. de beoordeling van de interne governance en instellingsbrede risicobeheersing zoals uiteengezet in titel 5;
• e. de beoordeling van risico’s voor het kapitaal zoals uiteengezet in titel 6;
• f. beoordeling van de toereikendheid van het eigen vermogen van de instelling zoals uiteengezet in titel 7;
• g. beoordeling van de risico’s voor de liquiditeit en de financiering, en SREP-liquiditeit en de financiering zoals gespecificeerd in Titel 8;
• h. totale SREP-beoordeling (met inbegrip van de toepassing van toezichtmaatregelen – en, indien nodig, vroegtijdige interventiemaatregelen) en de communicatie zoals nader omschreven in Titel 9 respectievelijk hoofdstuk 2.1.2.

13.De bevoegde autoriteiten dienen het SREP te beschouwen als een doorlopend proces waarin de resultaten van alle toezichtactiviteiten en alle beschikbare informatiebronnen worden geïntegreerd tot een alomvattend toezichtsoverzicht van een instelling. Bij de SREP moet rekening worden gehouden met het volgende:

• a. de uitkomsten van eerdere SREP-beoordelingen, de analyse van bedrijfsmodellen en het lopend toezicht op afstand;
• b. de financiële verslaglegging van de instelling, haar strategische plan(nen), verplichte rapportage (gemeenschappelijke verslaglegging (COREP), financiële verslaglegging (FINREP) en indien aanwezig, kredietregister) en de interne rapportage (bijvoorbeeld managementinformatie, rapportage over kapitaal en liquiditeit, interne risicorapporten);
• c. De ICAAP/ILAAP-regelingen van de instelling en regelingen voor herstelplannen;
• d. inspecties ter plaatse;
• e. beoordelingen van interne modellen;
• f. gerichte diepgaande analyse;
• g. horizontale thematische toetsingen;
• h. analyse van stresstests;
• i. rapportages van derden (bijv. auditrapporten, rapporten van aandelen-/kredietanalisten);
• j. andere relevante sectorale of macro-economische studies/onderzoeken.

2.1.1. Indeling van de instellingen

14.Bevoegde autoriteiten delen alle instellingen die onder hun toezicht vallen in vier verschillende categorieën in op basis van de omvang, systeemrelevantie, aard, schaal en complexiteit van de activiteiten van de betrokken instellingen, en rekening houdend met artikel 97, lid 4, van Richtlijn 2013/36/EU. De indeling in categorieën dient een weerspiegeling te vormen van de beoordeling van het systeemrisico dat de instellingen opleveren voor het financiële stelsel.

15.Indien de bevoegde autoriteiten binnen een groep van entiteiten vaststellen dat het belang van de verschillende entiteiten binnen de groep, op basis van de in paragraaf17 genoemde elementen, varieert, kunnen zij een indeling op individueel niveau toepassen om deze verschillen weer te geven (bijvoorbeeld door verschillende categorieën toe te wijzen aan diverse dochterondernemingen van de groep en/of geconsolideerde entiteiten).

16.De bevoegde autoriteiten dienen de indeling van hun instellingen periodiek te herzien, alsook na gebeurtenissen die van invloed kunnen zijn op de risicograad van de bedrijfsmodellen, of na ingrijpende bedrijfsactiviteiten zoals een omvangrijke afstoting, een fusie of overname, of een belangrijke strategische maatregel.

17.Om een minimaal niveau van vergelijkbaarheid te waarborgen, dienen de bevoegde autoriteiten de onderstaande categorieën als uitgangspunt te nemen:

► Categorie 1 – Alle instellingen gedefinieerd als "grote instellingen" in artikel 4, lid 1, punt 146, van Verordening (EU) nr. 575/2013. De bevoegde autoriteiten kunnen "grote instellingen“ om redenen van evenredigheid indelen in categorie 2 of categorie 3, mits het geen G-SII’s betreft. De herindeling van "grote instellingen“ die geen G-SII’s zijn, dient te worden uitgevoerd overeenkomstig de kwalitatieve criteria van categorie 2 en categorie 3 hieronder, waarbij rekening wordt gehouden met de omvang van de instelling, het systeemrisico dat zij met zich meebrengt, de aard, de schaal en de complexiteit van de activiteiten.

► Categorie 2 – (i) Middelgrote tot grote instellingen anders dan die welke in categorie 1 zijn opgenomen, die geen “kleine, niet-complexe instellingen” zijn als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 145, van Verordening (EU) 575/2013, en die op verschillende gebieden actief zijn, waaronder niet-bankactiviteiten, of die vrij omvangrijke grensoverschrijdende activiteiten hebben, en die krediet- en financiële producten aanbieden aan particuliere klanten en bedrijven; (ii) niet-systeemrelevante gespecialiseerde instellingen met aanzienlijke marktaandelen in hun activiteitengebieden of betalingssystemen of handelsplatformen/markten voor financiële instrumenten; (iii) instellingen die als belangrijk worden beschouwd vanwege hun omvang, activiteiten of bedrijfsmodel (bijvoorbeeld centrale instellingen van een IPS, CTP’s, CSD’s, centrale coöperatieve banken of centrale spaarbanken), voor de economie (bijvoorbeeld in termen van totale activa als aandeel van het bruto binnenlands product – TA/GDP) of voor de banksector in een bepaalde lidstaat.

► Categorie 3 – (i) Kleine tot middelgrote instellingen anders dan die welke in de categorieën 1 en 2 zijn opgenomen, die geen “kleine, niet-complexe instellingen” zijn als gedefinieerd in artikel 4, lid 1, punt 145, van Verordening (EU) 575/2013, en die werkzaam zijn op een beperkt aantal gebieden, of die niet-significante grensoverschrijdende activiteiten hebben, waarbij ze voornamelijk kredietproducten aanbieden aan particulieren en aan bedrijven, met een beperkt aanbod aan financiële producten; (ii) gespecialiseerde instellingen met minder grote marktaandelen in hun activiteitengebieden of betalingssystemen of financiële markten.

► Categorie 4 – alle instellingen die gedefinieerd zijn als “kleine, niet-complexe instellingen” in artikel 4, lid 1, punt 145, van Verordening (EU) 575/2013 en alle andere kleine, niet-complexe instellingen die niet in de categorieën 1 tot en met 3 vallen (bijv. met een beperkt activiteitengebied en niet-significante marktaandelen in hun activiteitengebieden).

2.1.2. Voortdurende beoordeling van risico’s, escalatiekader en toezichtsmaatregelen

18.De bevoegde autoriteiten dienen via hun toezichtactiviteiten voortdurend de risico’s te beoordelen waaraan de instelling is of zou kunnen worden blootgesteld , in overeenstemming met het in hoofdstuk 2.4 beschreven SREP-toezichtmodel.

19.De bevoegde autoriteiten moeten ervoor zorgen dat de bevindingen van hun beoordelingen duidelijk worden gedocumenteerd, met bijzondere aandacht voor de onderliggende oorzaken van de vastgestelde tekortkomingen. Deze bevindingen worden weerspiegeld in de SREP-scores die overeenkomstig deze richtsnoeren worden toegekend en vormen de basis voor toezichtmaatregelen die bevoegde autoriteiten kunnen toepassen zoals vermeld in de artikelen 102, 104 en 105 van Richtlijn 2013/36/EU en de nationale wetgeving, en, indien van toepassing, voor vroegtijdige-interventiemaatregelen zoals vermeld in artikel 27 van Richtlijn 2014/59/EU, of een combinatie van de bovenstaande maatregelen.

20. In het kader van hun doorlopende toezicht moeten de bevoegde autoriteiten passende en tijdige vervolgmaatregelen nemen om ervoor te zorgen dat een instelling de geconstateerde tekortkomingen daadwerkelijk heeft verholpen. In dit verband dienen de bevoegde autoriteiten een escalatiestructuur op hoog niveau voor toezichtmaatregelen in te voeren, die de keuze van de meest geschikte maatregelen (zowel kwantitatief als kwalitatief) ondersteunt om de vastgestelde tekortkomingen aan te pakken. Dit doet geen afbreuk aan de toezichthoudende bevoegdheden waarin het toepasselijke rechtskader voorziet, noch aan de discretionaire bevoegdheid van de bevoegde autoriteiten om de meest geschikte maatregelen te bepalen op basis van de specifieke omstandigheden en tekortkomingen. 21.In het in de vorige paragraaf genoemde kader dient rekening te worden gehouden met de volgende maatregelen, die niet strikt opeenvolgend hoeven te zijn en die, indien nodig, kunnen worden opgevoerd of afgebouwd:

• a. aangaan van een versterkte dialoog met de instelling op het gebied van toezicht, zoals het houden van een vergadering met het leidinggevend orgaan of het eisen van een zelfbeoordeling van de instelling;
• b. het meedelen van corrigerende maatregelen die van de instelling worden verwacht (niet-bindende maatregelen), zoals toezichtsverwachtingen of aanbevelingen;
• c. waarbij specifieke corrigerende maatregelen van de instelling worden geëist (bindende maatregelen), zoals het vaststellen van kwalitatieve maatstaven waaraan de instelling moet voldoen en/of het vaststellen of verhogen van de Pijler 2-vereisten of liquiditeitsvereisten;
• d. handhaving van toezichtsmaatregelen om de vastgestelde tekortkomingen te verhelpen, zoals administratieve sancties, herstelmaatregelen of boetes.

22.Bij het kiezen van toezichtmaatregelen stellen bevoegde autoriteiten vast wat het volledige escalatietraject is, waarbij zij rekening houden met de beschikbare informatie, de aard, omvang en complexiteit van de instelling en de noodzaak om vastgestelde tekortkomingen tijdig te verhelpen. Bij de selectie dienen, voor zover van toepassing, de volgende overwegingen in aanmerking te worden genomen:

• a. het beoogde resultaat dat met de maatregelen wordt nagestreefd en, voor zover haalbaar, de verwachte termijn waarbinnen de instelling de tekortkomingen moet verhelpen;
• b. de ernst van de tekortkomingen en de mogelijke prudentiële gevolgen indien het probleem niet wordt aangepakt (d.w.z. of het nodig is het probleem met een specifieke maatregel aan te pakken) en of de tekortkomingen al zijn verholpen of door andere maatregelen zijn gedekt;
• c. het aangetoonde vermogen of de intentie van de instelling om de tekortkomingen te herstellen;
• d. of met andere maatregelen hetzelfde doel zou worden bereikt met minder grote administratieve en financiële gevolgen voor de instelling;
• e. de mogelijkheid dat de geconstateerde risico’s en kwetsbare punten met elkaar verband houden en/of zichzelf versterken, waardoor aanscherping van de toezichtmaatregelen geboden is;
• f. alle andere factoren die door de bevoegde autoriteiten als relevant worden beschouwd.

23.Onverminderd de discretionaire bevoegdheid van de bevoegde autoriteiten bij de selectie van de meest geschikte maatregelen, moeten alle beschikbare kwantitatieve en kwalitatieve maatregelen zodanig worden gebruikt dat het risiconiveau en/of tekortkomingen het best kunnen worden aangepakt. Hierbij moet rekening worden gehouden met de aard van het risico (kwantitatief en/of kwalitatief), het escalatieproces en het feit dat kwantitatieve maatregelen moeten worden toegepast om tekortkomingen in het interne bestuur, met inbegrip van interne controlemaatregelen, en andere kwesties aan te pakken, wanneer andere toezichtmaatregelen niet doeltreffend zijn gebleken of als onvoldoende worden beschouwd om de vastgestelde tekortkomingen binnen een redelijke termijn te verhelpen⁷ .

24.De bepalingen van deze titel doen geen afbreuk aan de mogelijkheid dat bevoegde autoriteiten toezichtmaatregelen nemen die rechtstreeks verband houden met de uitkomsten van toezichtactiviteiten (bijv. inspecties ter plaatse, beoordelingen van de geschiktheid van leden van het leidinggevend orgaan en belangrijke functies), wanneer de uitkomsten van dergelijke activiteiten het noodzakelijk maken dat er onmiddellijk toezichtmaatregelen worden getroffen om wezenlijke tekortkomingen aan te pakken.

2.1.3. Dialoog met instellingen

25.De bevoegde autoriteiten dienen bij de uitoefening van hun toezichthoudende taken een dialoog aan te gaan met de instellingen.

26.De bevoegde autoriteiten dienen de uitkomsten van de SREP-beoordeling aan de instelling mee te delen overeenkomstig titel 9 en de instelling in kennis te stellen van eventuele maatregelen die nodig zijn om te voldoen aan de toezichtmaatregelen die op basis van die bevindingen zijn opgelegd.

⁷ Overeenkomstig artikel 104a, lid 1, punt b) van Richtlijn 2013/36 van de Europese Unie en de Raad betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/36/2026-01-11).

27.De bevoegde autoriteiten dienen een consistent scoresysteem toe te passen om de communicatie tussen de bevoegde autoriteiten en de colleges van toezichthouders te vergemakkelijken, de vergelijkbaarheid en gelijke concurrentievoorwaarden tussen instellingen te bevorderen, en prioriteit te geven aan toezichtmiddelen en -maatregelen bij de beoordeling van de SREP-elementen. Zij dienen de uitkomsten van hun beoordelingen samen te vatten door risicoscores, scores voor de elementen van het SREP en een totale SREP-score toe te kennen.

28.Bij het toekennen van risicoscores, scores voor de SREP-elementen en de totale SREP-score dienen de bevoegde autoriteiten rekening te houden met de overwegingen die zijn uiteengezet in de tabellen aan het einde van elk relevant hoofdstuk en titel van deze richtsnoeren, en daarbij het oordeel van de toezichthouder te hanteren. Hoewel deze overwegingen als uitgangspunt dienen voor het toekennen van scores, mogen ze niet worden opgevat als een mechanische checklist die voor elk element moet worden afgewerkt, noch mogen ze worden gezien als een hiërarchie van belangrijkheid tussen de elementen. Ze zijn daarentegen bedoeld om de bevoegde autoriteiten als leidraad te dienen bij het toekennen van scores, waarbij rekening

elementen binnen de specifieke dimensie van de instelling die wordt beoordeeld. 29.De risicoscores geven weer hoe waarschijnlijk het is dat de risico’s voor kapitaal, liquiditeit en financiering een aanzienlijke impact op de instelling zullen hebben. De scores voor de SREP-elementen en de totale SREP-score geven de omvang van de risico’s voor de levensvatbaarheid van de instelling weer; met name moet de totale SREP-score het toezichtstandpunt weerspiegelen ten aanzien van de algehele levensvatbaarheid van de instelling, zoals gespecificeerd in Titel 9. Figuur 1. Overzicht van het scorekader

Totale SREP-score

Score voor interne Kapitaal Score voor liquiditeit BMA-score instellingsbrede governance en toereikendhei dsscore van en toereikendheid de financiering

risicobeheersing

Scores voor materiële risico’s voor het kapitaal (bijv. krediet-, markt- en operationele risico’s, enz.)

30.De scores zijn: 1 (laag risico), 2 (gemiddeld tot laag risico), 3 (gemiddeld tot hoog risico) en 4 (hoog risico – dit is de slechtst mogelijke beoordeling). Een extra score ‘F’ kan alleen worden toegekend aan de totale SREP-score, zoals uitgelegd in paragraaf 38. Voor interne doeleinden, zoals de planning van middelen, kunnen bevoegde autoriteiten gedetailleerdere scores hanteren, mits het algehele kader voor het toekennen van scores vermeld in deze richtsnoeren wordt nageleefd.

31.De bevoegde autoriteiten dienen de scores na afronding van de SREP-beoordelingen te

engagementmodel in hoofdstuk 2.4. De scores moeten ook zonder onnodige vertraging worden herzien op basis van wezenlijke nieuwe bevindingen of ontwikkelingen.

2.2.1. Risicoscores

32.Er worden risicoscores toegekend om de risico’s voor het kapitaal samen te vatten (zoals bepaald in Titel 6). Deze scores geven de waarschijnlijkheid weer dat een risico aanzienlijke prudentiële gevolgen zal hebben voor de instelling (bijvoorbeeld een potentieel verlies), na onderzoek van de kwaliteit van de risicobeheersingsmaatregelen om deze gevolgen te beperken (bijvoorbeeld restrisico), maar voorafgaand aan de overweging van de bekwaamheid van de instelling om het risico te beperken door middel van beschikbaar kapitaal of liquide middelen.

33.De bevoegde autoriteiten dienen de risicoscore vast te stellen aan de hand van een beoordeling van het inherente risiconiveau van een instelling, waarbij zij naar behoren rekening houden met de toereikendheid van het kader voor risicobeheer en -beheersing van de instelling. Met name een adequaat kader voor risicobeheersing en beheersingsmaatregelen kan de prudentiële impact van een specifiek risico verzachten, terwijl een zwak kader de prudentiële impact kan versterken. De beoordeling van het inherente risico en de toereikendheid van het beheer en de beheersingsmaatregelen dient te geschieden aan de hand van de overwegingen vermeld in tabel 6 voor krediet- en tegenpartijrisico, in tabel 8 voor marktrisico, in tabel 10 voor operationeel risico, in tabel 12 voor rente- en creditspreadrisico in de beleggingsportefeuille (IRRBB en CSRBB) en in tabel 17 voor liquiditeit en financiering.

34.Bij de beoordeling van de risico’s voor het kapitaal moeten bevoegde autoriteiten ook rekening houden met relevante subcategorieën (bijv. concentratierisico of landenrisico als onderdeel van de beoordeling van het krediet- en tegenpartijrisico, zoals beschreven in titel 6). Afhankelijk van het belang van een van deze subcategorieën voor een bepaalde instelling, kunnen bevoegde autoriteiten besluiten deze subcategorieën afzonderlijk te beoordelen en een score toe te kennen.

35.Bevoegde autoriteiten kunnen verschillende methoden gebruiken om de risicoscores toe te passen, waarbij zij de risicoscores “risico” en “risicobeheer en -beheersing” afzonderlijk zouden kunnen scoren (wat resulteert in een tussentijdse en eindscore) of deze samen zouden toekennen. De bevoegde autoriteiten kunnen ook alle risico’s voor het kapitaal samenvoegen tot een totale score.

2.2.2. SREP-elementscores en totale SREP-score

36.Aan het einde van de totale SREP-beoordeling vormen bevoegde autoriteiten een uitgebreid overzicht van het risicoprofiel en de levensvatbaarheid van de instelling op basis van de vier SREP-elementen:

• a. het bedrijfsmodel en de strategie zoals uiteengezet in titel 4;
• b. de interne governance en instellingsbrede risicobeheersing zoals uiteengezet in titel 5;
• c. toereikendheid van het kapitaal, zoals bepaald in Titel 7;
• d. de toereikendheid van de liquiditeit en financiering, zoals uiteengezet in titel 8.

37.De toereikendheid van het kapitaal, de liquiditeit en financiering vertegenwoordigen het standpunt van de toezichthouder over de capaciteit van het kapitaal en de liquide middelen van de instelling om de risico's voor kapitaal en liquiditeit en financiering te beperken/te dekken, zoals vermeld in titels 6 en 8, en/of andere elementen waarvoor bijkomend eigen vermogen werd bepaald zoals vermeld in titel 7.

38.De uiteindelijke score is een totale SREP-score. Hierin zijn de vier bovengenoemde SREP-elementenscores en de beoordeling van de toezichthouder verwerkt. De bevoegde autoriteiten dienen ervoor te zorgen dat de totale SREP-score een indicatie geeft van de algehele levensvatbaarheid van de instelling, met inbegrip van de vraag of de instelling "faalt of waarschijnlijk gaat falen” in de zin van artikel 32 van Richtlijn 2014/59/EU, en rekening houdend met de EBA-richtsnoeren inzake "faalt of waarschijnlijk gaat falen”⁸ . Wanneer de uitkomst van de totale SREP-beoordeling aangeeft dat een instelling kan worden beschouwd als een instelling die “faalt of waarschijnlijk zal falen”, dienen bevoegde autoriteiten een score ‘F’ toe te kennen en dienen zij het proces van overleg te volgen met afwikkelingsautoriteiten als omschreven in artikel 32 van Richtlijn 2014/59/EU.

39.De bevoegde autoriteiten moeten ervoor zorgen dat de scores voor de SREP-elementen en de totale SREP-score:

• a. de waarschijnlijkheid weerspiegelen dat toezichtmaatregelen nodig zijn om punten van zorg aan te pakken;
• b. worden beschouwd als een van de triggers voor de beslissing of vroegtijdige interventiemaatregelen nodig zijn overeenkomstig de EBA-richtsnoeren inzake triggers voor het gebruik van vroegtijdige interventiemaatregelen⁹ ;
• c. het prioriteren en de planning van toezichtmiddelen informeren en het stellen van prioriteiten in het programma voor onderzoek door de toezichthouder.

⁸ EBA-richtsnoeren inzake de uitlegging van de verschillende omstandigheden waaronder een instelling beschouwd wordt als een instelling die faalt of waarschijnlijk gaat falen volgens artikel 32, lid 6, van Richtlijn 2014/59/EU (EBA/GL/2015/07).

⁹ EBA-richtsnoeren inzake triggers voor het gebruik van vroegtijdige interventiemaatregelen (EBA/GL/2015/03).

40.Bevoegde autoriteiten dragen er zorg voor dat hun organisatorische regelingen van de uitvoering van het SREP ten minste het volgende omvatten:

• a. een beschrijving van de rollen en verantwoordelijkheden van hun toezichthoudende medewerkers met betrekking tot de uitvoering van het SREP, evenals de relevante rapportagelijnen, zowel in normale omstandigheden als in noodsituaties;
• b. procedures voor het documenteren en vastleggen van bevindingen en beoordelingen van de toezichthouder;
• c. regelingen voor de goedkeuring van de bevindingen en scores, en escalatieprocedures in het geval van verschillen van inzicht binnen de bevoegde autoriteit, zowel in normale omstandigheden als in noodsituaties;
• d. regelingen voor het opzetten van de dialoog met de instelling volgens het model van minimale toezichtinspanning zoals uiteengezet in hoofdstuk 2.4 voor de beoordeling van afzonderlijke SREP-elementen;
• e. regelingen voor overleg met een instelling en het meedelen van de uitkomsten van het SREP aan de instelling, waarbij de interactie binnen colleges van toezichthouders voor grensoverschrijdende groepen en hun entiteiten wordt weergegeven, en die in overeenstemming zijn met Uitvoeringsverordening (EU) nr. 710/2014 van de Commissie¹⁰ .
• f. interne controlemechanismen ter ondersteuning van doeltreffende besluitvorming, consistentie van resultaten en verantwoording.

41.Bij het vaststellen van regelingen voor de dialoog houden bevoegde autoriteiten rekening met de mogelijke implicaties van het verstrekken van de scores aan de instellingen in termen van hun openbaarmakingsverplichtingen uit hoofde van de vereisten van Verordening (EU) nr. 596/2014¹¹ en de Richtlijnen 2014/57/EU¹² en 2004/109/EG¹³ .

¹⁰ Uitvoeringsverordening (EU) nr. 710/2014 van de Commissie van 23 juni 2014 tot vaststelling van technische uitvoeringsnormen met betrekking tot de toepassingsvoorwaarden van het gezamenlijke besluitvormingsproces betreffende instellingsspecifieke prudentiële vereisten overeenkomstig Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad (PB L 188 van 27.6.2014, blz. 19, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg_impl/2014/710/oj).

¹¹ Verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende marktmisbruik (verordening marktmisbruik) en houdende intrekking van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijnen 2003/124/EG, 2003/125/EG en 2004/72/EG van de Commissie (PB L 173 van 12.6.2014, blz 1).

¹² Richtlijn 2014/57/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende strafrechtelijke sancties voor marktmisbruik (richtlijn marktmisbruik) (PB L 173 van 12.6.2014, blz 179, ELI: https://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/HTML/?uri=CELEX:32014R0596).

¹³ Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en tot wijziging van Richtlijn 2001/34/EG (PB L 390 van 31.12.2004, blz 38, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2004/109/oj).

42.Bevoegde autoriteiten passen de reikwijdte, frequentie, gedetailleerdheid en intensiteit van de toezichtinspanning bij een instelling aan in overeenstemming met de categorie waarin deze is ingedeeld en met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel. Bij het plannen van SREP-activiteiten dienen bevoegde autoriteiten gebruik te maken van het in tabel 1 beschreven SREP minimaal-engagementmodel. Het model brengt de intensiteit van de toezichtinspanning in verband met de categorie waartoe de instelling behoort. Het model mag niet worden geïnterpreteerd als een obstakel voor de toewijzing van middelen voor vastgestelde toezichtprioriteiten. De bevoegde autoriteiten kunnen derhalve, ongeacht de indeling van de instelling, de focus en de gedetailleerdheid van hun beoordeling afstemmen op het risicoprofiel van de instelling, de materialiteit van de verschillende risico’s, trends en opkomende risico’s die zijn vastgesteld door middel van de monitoring van de in titel 3 beschreven kernindicatoren, de in titel 11 beschreven stresstests of de uitkomsten van eerdere SREP-beoordelingen.

43.In het kader van dit model dienen de bevoegde autoriteiten zich een oordeel te vormen over alle SREP-elementen (analyse van het bedrijfsmodel, governance/interne controles, kapitaalrisico’s en liquiditeits- en financieringsrisico’s) overeenkomstig de in tabel 1 vastgestelde minimumfrequentie, waarbij zij tegelijkertijd in staat moeten blijven om jaarlijks een zinvolle en uitgebreide beoordeling van de levensvatbaarheid van een instelling uit te voeren (samenvatting van de totale SREP-beoordeling).

44.Deze opvatting moet zijn gebaseerd op informatie die is verzameld via het volledige scala van toezichtactiviteiten die worden genoemd in paragraaf 13. Met name kan informatie uit voorgaande jaren ook als uitgangspunt dienen voor de beoordeling en de samenvatting van de totale SREP-beoordeling, mits de bevoegde autoriteit – mede op basis van de driemaandelijkse monitoring van de indicatoren – heeft vastgesteld dat het risicoprofiel van de instelling niet wezenlijk is veranderd.

45.De bevoegde autoriteiten dienen contact te onderhouden met het leidinggevend orgaan en de directie¹⁴ van de instellingen, met inachtneming van de in tabel 1 aangegeven minimumfrequentie. Ongeacht de categorie van de instelling dienen bevoegde autoriteiten zich intensiever in te zetten voor de follow-up van bevindingen uit eerdere SREP-beoordelingen, of voor het monitoren van instellingen met hogere/snel veranderende risicoprofielen of met een slechte totale SREP-score die wijst op ernstige twijfels van de toezichthouder.

46.Wanneer instellingen deel uitmaken van grensoverschrijdende groepen, dienen de bevoegde autoriteiten binnen het kader van colleges van toezichthouders te bespreken hoe zij hun SREP-beoordeling willen uitvoeren, teneinde eventuele problemen in een vroeg stadium te signaleren en de aanpak tussen de autoriteiten aan te passen en te coördineren, zoals bepaald in titel 10.

Tabel 1 Toepassing van SREP op instellingen van verschillende categorieën Minimumniveau van Monitoren van de Beoordeling van alle Samenvatting van de toezichtinspanning/dialoog

¹⁴ Zoals gedefinieerd in artikel 3, lid 9, van Richtlijn 2013/36 van de Europese Unie en de Raad betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB L 176 van 27.6.2013, blz. 338, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2013/36/2026-01-11).