b) Behavioural assumptions for customer accounts without specific repricing dates

Κατά τη διατύπωση συμπεριφορικών παραδοχών σχετικά με λογαριασμούς χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία ανατιμολόγησης και για τους σκοπούς της διαχείρισης του κινδύνου επιτοκίου, τα ιδρύματα πρέπει:

• (α) Να είναι σε θέση να εντοπίζουν «βασικά» υπόλοιπα, δηλαδή καταθέσεις που είναι σταθερές και δεν είναι πιθανό να ανατιμηθούν ακόμη και υπό σημαντικές μεταβολές στο περιβάλλον επιτοκίων, και/ή άλλες καταθέσεις των οποίων η περιορισμένη ελαστικότητα στις μεταβολές των επιτοκίων θα μπορούσε να μοντελοποιηθεί από τις τράπεζες.
• (β) Οι παραδοχές μοντελοποίησης για τις εν λόγω καταθέσεις πρέπει να αντανακλούν τα χαρακτηριστικά των καταθετών (π.χ. λιανική/χονδρική) και τα χαρακτηριστικά λογαριασμού (π.χ. συναλλακτικές/μη συναλλακτικές). Συνοπτική περιγραφή των ανωτέρω κατηγοριών παρέχεται στη συνέχεια:
• i. Οι συναλλακτικές καταθέσεις λιανικής περιλαμβάνουν μη τοκοφόρους και άλλους λογαριασμούς λιανικής, των οποίων το χαρακτηριστικό αποζημίωσης της κατάθεσης δεν σχετίζεται με την απόφαση του πελάτη να διατηρεί χρήματα στον λογαριασμό.
• ii. Οι μη συναλλακτικές καταθέσεις λιανικής περιλαμβάνουν λογαριασμούς λιανικής (συμπεριλαμβανομένων των ρυθμιζόμενων), των οποίων η συνιστώσα αμοιβής σχετίζεται με την απόφαση του πελάτη να διατηρεί χρήματα στον λογαριασμό.
• iii. Οι καταθέσεις χονδρικής περιλαμβάνουν λογαριασμούς από εταιρικούς και άλλους πελάτες χονδρικής, εξαιρουμένων των διατραπεζικών λογαριασμών ή άλλων λογαριασμών με πλήρη ευαισθησία στις διακυμάνσεις των τιμών.
• (γ) Να αξιολογούν την πιθανή ανακατανομή μεταξύ καταθέσεων χωρίς συγκεκριμένες ημερομηνίες ανατιμολόγησης και άλλων καταθέσεων που θα μπορούσαν να τροποποιήσουν, υπό διαφορετικά σενάρια επιτοκίων, τις κυριότερες συμπεριφορικές παραδοχές μοντελοποίησης.
• (δ) Να εξετάζουν τους ενδεχόμενους περιορισμούς στην ανατιμολόγηση των καταθέσεων λιανικής σε περιβάλλοντα χαμηλών ή αρνητικών επιτοκίων.
• (ε) Να διασφαλίζουν ότι οι παραδοχές για τη μείωση των βασικών ή άλλων μοντελοποιημένων υπολοίπων είναι συνετές και κατάλληλες για την εξισορρόπηση των ωφελειών στα κέρδη έναντι του πρόσθετου κινδύνου οικονομικής αξίας που ενέχει η δέσμευση σε μια μελλοντική απόδοση επιτοκίου από στοιχεία του ενεργητικού που χρηματοδοτούνται μέσω αυτών των υπολοίπων, και των δυνητικών διαφυγόντων εσόδων σε περιβάλλον ανόδου των επιτοκίων.
• (στ) Να μην βασίζονται αποκλειστικά σε στατιστικές ή ποσοτικές μεθόδους για τον προσδιορισμό των συμπεριφορικών ημερομηνιών ανατιμολόγησης της και του προφίλ ταμειακών ροών των καταθέσεων όψεως. Επιπλέον, ο προσδιορισμός των κατάλληλων παραδοχών μοντελοποίησης για τις καταθέσεις όψεως μπορεί να απαιτεί τη συνεργασία διαφόρων εμπειρογνωμόνων σε ένα ίδρυμα (π.χ. τμήμα διαχείρισης κινδύνου και τμήμα ελέγχου κινδύνου, πωλήσεις και ταμείο).
• (ζ) Να τηρούν κατάλληλη τεκμηρίωση των εν λόγω παραδοχών στις πολιτικές και τις διαδικασίες τους, και να διαθέτουν διαδικασία επαναξιολόγησής τους·
• (η) Να κατανοούν τις επιπτώσεις των παραδοχών στα αποτελέσματα της μέτρησης κινδύνου που έχει επιλέξει το ίδιο το ίδρυμα και στις αποφάσεις κατανομής εσωτερικού κεφαλαίου, μεταξύ άλλων μέσω του περιοδικού υπολογισμού αναλύσεων ευαισθησίας σε βασικές παραμέτρους (π.χ. ποσοστό και λήξη βασικών υπολοίπων σε λογαριασμούς και ρυθμός μετακύλισης) και των μετρήσεων με χρήση συμβατικών όρων αντί συμπεριφορικών παραδοχών προκειμένου να απομονωθούν οι επιπτώσεις των παραδοχών τόσο στην οικονομική αξία όσο και τα κέρδη.
• (θ) να διενεργούν ασκήσεις προσομοίωσης ακραίων καταστάσεων προκειμένου να κατανοήσουν την ευαισθησία των μετρήσεων κινδύνου που έχουν επιλέξει στις μεταβολές των βασικών παραδοχών, και να λαμβάνουν υπόψη τα αποτελέσματα αυτών των ασκήσεων κατά τη λήψη αποφάσεων για την κατανομή του εσωτερικού κεφαλαίου.