6.1.1 Viable versus non-viable forbearance

Τα πιστωτικά ιδρύματα θα πρέπει να προβαίνουν σε διάκριση μεταξύ βιώσιμων μέτρων ρύθμισης που συμβάλλουν στη μείωση του ανοίγματος του δανειολήπτη και μη βιώσιμων μέτρων ρύθμισης.

Τα πιστωτικά ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν τους ακόλουθους παράγοντες κατά την αξιολόγηση της βιωσιμότητας των μέτρων ρύθμισης:

• α) Το πιστωτικό ίδρυμα μπορεί να καταδείξει (με αντικειμενικά επαληθεύσιμα αποδεικτικά στοιχεία) ότι ο δανειολήπτης έχει την οικονομική δυνατότητα να ανταπεξέλθει ουσιαστικά στη λύση ρύθμισης, δηλαδή αναμένεται πλήρης αποπληρωμή.
• β) Η διευθέτηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών αντιμετωπίζεται πλήρως ή κατά το μεγαλύτερο της μέρος και αναμένεται ότι το υπόλοιπο του χρέους του δανειολήπτη θα μειωθεί σημαντικά σε μεσομακροπρόθεσμο διάστημα.
• γ) Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες χορηγήθηκαν στο παρελθόν μέτρα ρύθμισης, συμπεριλαμβανομένων προηγούμενων μακροπρόθεσμων μέτρων ρύθμισης, το πιστωτικό ίδρυμα θα πρέπει να διασφαλίζει την εφαρμογή πρόσθετων εσωτερικών ελέγχων ούτως ώστε τα νεώτερα μέτρα ρύθμισης πρέπει να πληρούν τα κριτήρια βιωσιμότητας όπως περιγράφονται παρακάτω. Αυτοί οι έλεγχοι θα πρέπει, κατ' ελάχιστο, να προϋποθέτουν ότι η υπηρεσιακή μονάδα ελέγχου κινδύνων ενημερώνεται ρητά εκ των προτέρων για τέτοιες περιπτώσεις. Επιπλέον, θα πρέπει να επιδιώκεται η ρητή έγκριση από το αντίστοιχο ανώτερο όργανο λήψης αποφάσεων.
• δ) Τα μέτρα ρύθμισης με βραχυπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα εφαρμόζονται προσωρινά και το πιστωτικό ίδρυμα είναι σε θέση να αποδείξει, βάσει αντικειμενικά επαληθεύσιμων αποδεικτικών στοιχείων, ότι ο δανειολήπτης έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει το αρχικό ή το τροποποιημένο σύνολο του κεφαλαίου και των τόκων, από την ημερομηνία λήξης της βραχυπρόθεσμης προσωρινής συμφωνίας.
• ε) Το μέτρο δεν συνεπάγεται τη λήψη πολλαπλών διαδοχικών μέτρων ρύθμισης για το ίδιο άνοιγμα.

Η αξιολόγηση της βιωσιμότητας θα πρέπει να βασίζεται στα χρηματοοικονομικά χαρακτηριστικά του δανειολήπτη και στο μέτρο ρύθμισης που λαμβάνεται τη δεδομένη χρονική στιγμή. Η αξιολόγηση της βιωσιμότητας θα πρέπει να πραγματοποιείται ανεξάρτητα από την πηγή της ρύθμισης. Διαφορετικές πηγές μέτρων ρύθμισης είναι, μεταξύ άλλων, η περίπτωση ο δανειολήπτης να χρησιμοποιεί μια ρήτρα ρύθμισης που είναι ενσωματωμένη σε σύμβαση, η διμερής διαπραγμάτευση ρύθμισης μεταξύ ενός δανειολήπτη και ενός πιστωτικού ιδρύματος και ένα δημόσιο σύστημα ρύθμισης που επεκτείνεται σε όλους τους δανειολήπτες σε μια συγκεκριμένη περίσταση.