4.7. Kalibratie van de berekeningsmethode en regelmatige

Het depositogarantiestelsel dient de berekeningsmethode af te stemmen op het oordeel van deskundigen, rekening houdend met de kenmerken van de nationale banksector en de mate van heterogeniteit onder de aangesloten instellingen. De kalibratie van de berekeningsmethode omvat:

• a. de gekozen risico-indicatoren;
• b. de weging van de risico-indicatoren;
• c. de boven- en ondergrens van de IRS;
• d. de methode voor de berekening van de IRS;
• e. de drempels van het ARW;
• f. de methode voor de berekening van het ARW;
• g. de toepassing van optionele wijzigingen in de berekeningsformule.

Het depositogarantiestelsel dient in de bijdrage van elke aangesloten instelling, en dus in de kalibratie van de berekeningsmethode, rekening te houden met een verhoogde verplichting voor een depositogarantiestelsel als gevolg van de deelname van een lid in verband met:

• a. de waarschijnlijkheid van tussenkomst van een depositogarantiestelsel;
• b. de potentiële verliezen voor het depositogarantiestelsel als gevolg van een tussenkomst van het depositogarantiestelsel, op nettobasis, nadat eventueel vorderingen zijn teruggekregen uit de failliete boedel van de instelling die heeft gefaald.

Het depositogarantiestelsel dient de prikkels die uitgaan van de berekeningsmethode in overeenstemming te brengen met de prudentiële vereisten.

Het depositogarantiestelsel dient rekening te houden met nationale boekhoud- en rapportagepraktijken.

Het depositogarantiestelsel dient alle elementen van de berekeningsmethode te kalibreren om consistent te zijn met relevante historische gegevens. Het kan hierbij gaan om de volgende historische gegevens: i) gegevens over faillissementen van instellingen, tussenkomsten van het depositogarantiestelsel, afwikkelingsmaatregelen of maatregelen van andere overheidsinstanties om het faillissement te voorkomen; en ii) gegevens over nettoverliezen of herstelpercentages van het depositogarantiestelsel als gevolg van dergelijke gebeurtenissen.

De bevoegde autoriteit dient in samenwerking met de aangewezen autoriteit regelmatig – ten minste om de vijf jaar en vóór de regelmatige vijfjaarlijkse herziening van deze richtsnoeren – de resultaten van de toepassing van de berekeningsmethode te vergelijken met een geschikte benchmark voor hun risicobeoordeling, bijvoorbeeld met de risicobeoordeling in het kader van het SREP. Deze vergelijking dient op een holistische manier te worden gemaakt. In samenwerking met de aangewezen autoriteit dient de bevoegde autoriteit EBA op de hoogte te stellen van de uitkomst van deze vergelijking en van de geconstateerde discrepanties.

Het depositogarantiestelsel dient alle elementen van de berekeningsmethode – ten minste om de vijf jaar en na de regelmatige vijfjaarlijkse evaluatie van deze richtsnoeren – te evalueren en zo nodig opnieuw te kalibreren om ervoor te zorgen dat de prestaties van de berekeningsmethode voldoende risicogevoelig zijn en dat deze voorziet in voldoende risicodiscriminatie van de aangesloten instellingen. Wijzigingen in de gegevensrapportage, de regelgeving of institutionele veranderingen dienen ook aanleiding te zijn tot het controleren en verifiëren van de prestaties van het model.