Mapping

De coördinator dient een procedure van mapping (inkaartbrenging) uit te voeren in samenwerking met de andere bevoegde autoriteiten die bevoegdheden hebben verleend aan gereglementeerde entiteiten die deel uitmaken van het financiële conglomeraat. Deze bevoegde autoriteiten gebruiken het resultaat van de mapping om de juiste mate van aanvullend toezicht te bepalen op basis van de organisatie, schaal en complexiteit van het financiële conglomeraat.

Tijdens de mapping dient het identificatieproces dat in artikel 4 van Richtlijn 2002/87/EG is beschreven, in acht te worden genomen. Het resultaat van de mapping wordt op dezelfde wijze gebruikt in de jaarlijkse bijwerkingen van het identificatieproces van financiële conglomeraten.

Het proces van mappingdient het verzamelen en analyseren van informatie te omvatten die nodig is om die bevoegde autoriteiten vast te stellen die, in overeenstemming met artikel 11, lid 1, van Richtlijn 2002/87/EG, over coördinatieregelingen moeten beschikken.

De coördinator zorgt ervoor dat het mappingproces plaatsvindtonder de volgende voorwaarden:

• a) een financieel conglomeraat is reeds geïdentificeerd in overeenstemming met artikel 4 van Richtlijn 2002/87/EG en door samenwerking van bevoegde autoriteiten;
• b) een sectoraal college is opgericht in overeenstemming met artikel 116 van Richtlijn 2013/36/EU of artikel 248, lid 2, van Richtlijn 2009/138/EG; en de coördinator is aangesteld overeenkomstig artikel 10 van Richtlijn 2002/87/EG.

Het proces van mapping dient:

• a) het resultaat van de sectorale mappingprocessen in aanmerking te nemen;
• b) zich te richten op sectoroverschrijdende verbanden, zoals nauwe banden en participaties, tussen de gereglementeerde entiteiten in een financieel conglomeraat, de gemengde financiële houdstermaatschappij of de andere entiteiten van het financiële conglomeraat die relevant zijn voor het toezicht.

Als voorbereiding van het concept van mapping voordat het als input naar de relevante bevoegde autoriteiten wordt gezonden, moet de coördinator in het kader van zijn toezichthoudende bevoegdheid een dialoog aangaan met de gereglementeerde entiteit die het hoofd van het financiële conglomeraat is; indien het financiële conglomeraat niet onder leiding van een gereglementeerde entiteit staat, moet de coördinator, naast het hoofd van het conglomeraat, ook een dialoog aangaan met de gereglementeerde entiteit in het kader van zijn toezichthoudende bevoegdheid, zoals bedoeld in artikel 10, lid 2, onder b), van Richtlijn 2002/87/EG.

De mappingdient regelmatig te worden bijgewerkt, minstenseenmaal per jaar, waarbij rekening wordt gehouden met veranderingen in de structuur van het financiële conglomeraat. Eventuele wijzigingen in de eerste inkaartbrenging wordenonder alle relevante bevoegde autoriteiten verspreid.

Er moet rekening worden gehouden met alle entiteiten die van belang zijn voor het toezicht binnen de groep; aangegeven dient te worden onder welke van de volgende financiële sectoren elke gereglementeerde entiteit valt:

• a) verzekeringsondernemingen en herverzekeringsondernemingen; of
• b) kredietinstellingen en beleggingsondernemingen.

Voor de entiteiten die voor het toezicht zoals vermeld in lid 14 van belang zijn, wordt het volgende gemeld:

• a) alle dochterondernemingen in de EER;
• b) bijkantoren in de EER die voor de plaatselijke markt of voor de sectorale groep belangrijk zijn, in overeenstemming met de definitie van deze bijkantoren die in de respectieve sectorale richtlijnen zijn voorzien;
• c) dochterondernemingen en bijkantoren buiten de EER die voor de sectorale groep relevant zijn; en
• d) de lijst van belangrijke deelnemingen binnen de groep in de zin van artikel 2, leden 11 en 12, van Richtlijn 2002/87/EG.

De coördinator beschrijft de mapping aan de hand van het model in bijlage 1.