weryfikują sposób, w jaki instytucja wybrała stosowany przez nią estymator, oraz analizę przeprowadzoną w celu uzasadnienia takiego wyboru;
b)
sprawdzają, czy estymator oczekiwanych braków odpowiada albo wartości całki dla estymatora wartości zagrożonych, o których mowa w art. 325bf rozporządzenia (UE) nr 575/2013, rozumianej jako funkcja prawdopodobieństwa wartości skrajnych rozkładów wynosząca od zera do jednego, pomniejszona o odpowiedni poziom ufności i podzielona przez jeden minus odpowiedni poziom ufności, albo bardziej zachowawczemu wyborowi;
c)
mogą porównać estymatory wartości zagrożonej i oczekiwanych braków stosowane przez instytucję z estymatorami ujętymi w tabeli 1.
Tabela 1
Estymatory wartości zagrożonej
Estymatory oczekiwanych braków
;
Gdzie:
oznacza wskazaną literą i kolejną najniższą wartość w próbie użytą do oszacowania, tj. jest najpoważniejszą stratą w próbie zysków i strat i zazwyczaj jest dużą liczbą ujemną;
N oznacza liczbę wartości w próbie
użytej do oszacowania;
α oznacza prawdopodobieństwo wartości skrajnych rozkładu, tj. jeden pomniejszone o poziom ufności;
oznacza część twierdzenia będącą liczbą całkowitą;
oraz dla oczekiwanego braku przy założeniu, że , tj. obliczenia wartości skrajnych rozkładu po lewej stronie próbki;
oraz dla oczekiwanego braku przy założeniu, że , tj. więcej niż jedna strata znajduje się w wartości skrajnej α próbki zysków i strat;
.
d)
w przypadku gdy obliczenie miar ryzyka oczekiwanych braków opiera się na symulacji Monte Carlo, sprawdzają, czy liczba symulacji zapewnia konwergencję w kierunku stabilnych wyników.
Do celów lit. d) właściwe organy dokonują przeglądu testów przeprowadzonych przez instytucję w celu ustalenia liczby symulacji oraz testów statystycznych zapewniających odpowiednie właściwości losowości sekwencji wykorzystanych do wygenerowania symulacji. W przypadku gdy właściwy organ uzna te testy za niewystarczające, może zastosować metodę oceny, o której mowa w ust. 4.
