|
+ZAŁĄCZNIK II |
ZAŁĄCZNIK II
ZAŁĄCZNIK II Metodyka przeliczania instrumentów pochodnych 1. W odniesieniu do przedstawionego poniżej niewyczerpującego wykazu standardowych instrumentów pochodnych stosuje się następujące metody przeliczania:
a)
Kontrakty terminowe typu future
b)
Opcje typu plain vanilla (opcje kupna/sprzedaży)
c)
Swapy
d)
Kontrakty terminowe typu forward
e)
Lewarowana ekspozycja na indeksy z wbudowaną dźwignią finansową Instrument pochodny zapewniający lewarowaną ekspozycję na indeks bazowy lub indeksy wbudowujące lewarowaną ekspozycję do swojego portfela, muszą stosować standardową, obowiązującą metodę zaangażowania w odniesieniu do przedmiotowych aktywów. 2. W odniesieniu do przedstawionego poniżej niewyczerpującego wykazu instrumentów finansowych wbudowujących instrumenty pochodne stosuje się następujące metody przeliczania:
3. Wykaz przykładów niestandardowych instrumentów pochodnych wraz z odpowiednią metodyką stosowaną w zakresie zobowiązań:
—
Swapy wariancji: swapy wariancji to kontrakty pozwalające inwestorom uzyskać ekspozycję na wariancję (zmienność podniesiona do kwadratu) aktywów bazowych, a w szczególności na zrealizowaną (lub historyczną) zmienność transakcji typu future w odniesieniu do aktualnej zmienności implikowanej. Zgodnie z praktyką rynkową kurs wykonania oraz wariancję referencyjną przedstawia się w formie zmienności. W przypadku wariancji referencyjnej przedstawia się to w następujący sposób:
Wartość referencyjna współczynnika vega stanowi teoretyczną miarę zysku lub straty wynikającą ze zmiany zmienności o 1 %.
Ponieważ zrealizowana zmienność nie może być mniejsza niż zero, w odniesieniu do swapu jako pozycji długiej określono wartość straty maksymalnej. Wysokość straty maksymalnej z tytułu swapu jako pozycji krótkiej często podlega ograniczeniu dzięki zastosowaniu progu zmienności. Jednak w przypadku braku takiego progu, wartość potencjalnych strat z tytułu swapu jako pozycji krótkiej jest nieograniczona.
Metodyka przeliczania, którą należy stosować w odniesieniu do danego kontraktu w czasie t, przedstawia się w następujący sposób:
Wariancja referencyjna * (aktualna) wariancjat (w przypadku nieustanowienia progu zmienności)
Wariancja referencyjna * min [(aktualna) wariancjat wartość progu zmienności2] (w przypadku ustanowienia progu zmienności)
gdzie: (aktualna) wariancjat stanowi funkcję podniesionej do kwadratu zmienności zrealizowanej i implikowanej, a dokładniej:
—
Swapy zmienności
Analogicznie do swapów wariancji, w przypadku swapów zmienności należy stosować następujące wzory przeliczania:
—
Wartość referencyjna współczynnika vega * (aktualna) zmiennośćt (w przypadku nieustanowienia progu zmienności)
—
Wartość referencyjna współczynnika vega * min [(aktualna) zmiennośćt; wartość progu zmienności] (w przypadku ustanowienia progu zmienności)
gdzie (aktualna) zmienność t stanowi funkcję zmienności zrealizowanej i implikowanej.
4. Opcje z barierą (wejścia/wyjścia) liczba kontraktów * wartość kontraktu referencyjnego * wartość rynkowa bazowego udziału kapitałowego * delta 1. Przegląd
1.1 Odwołania1.2 Zidentyfikowane wymagania1.3 Powiązane normy2. Zidentyfikowane wymagania
3. Powiązane normy
|