2. Οι αρχές εξυγίανσης καταρτίζουν σχέδια εξυγίανσης για τις ασφαλιστικές και αντασφαλιστικές επιχειρήσεις για τις οποίες εκτιμούν ότι είναι πιθανότερο, σε σύγκριση με άλλες επιχειρήσεις υπό την αρμοδιότητά τους, η δράση εξυγίανσης να είναι προς το δημόσιο συμφέρον, όπως αναφέρεται στο άρθρο 19 παράγραφος 5, σε περίπτωση πτώχευσης της οικείας επιχείρησης, ή για τις οποίες οι αρχές εκτιμούν ότι επιτελούν κρίσιμη λειτουργία. Οι εν λόγω αξιολογήσεις λαμβάνουν υπόψη, τουλάχιστον, την ανάγκη επίτευξης των στόχων εξυγίανσης και το μέγεθος, το επιχειρηματικό μοντέλο, το προφίλ κινδύνου, τη διασύνδεση, τη δυνατότητα υποκατάστασης και, ιδίως, τη διασυνοριακή δραστηριότητα της επιχείρησης.
Βάσει των αξιολογήσεων που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο, οι αρχές εξυγίανσης διασφαλίζουν ότι τουλάχιστον το 40 % της αγοράς ασφαλίσεων και αντασφαλίσεων ζωής και το 40 % της αγοράς ασφαλίσεων και αντασφαλίσεων ζημιών του κράτους μέλους —όταν το μερίδιο αγοράς του κλάδου ζωής βασίζεται σε μεικτές τεχνικές προβλέψεις και το μερίδιο αγοράς του κλάδου ζημιών βασίζεται σε ακαθάριστα εγγεγραμμένα ασφάλιστρα— υπόκεινται σε σχεδιασμό εξυγίανσης. Κατά τον υπολογισμό του επιπέδου κάλυψης της αγοράς, μπορούν να λαμβάνονται υπόψη οι θυγατρικές επιχειρήσεις ενός ομίλου όταν οι εν λόγω θυγατρικές επιχειρήσεις καλύπτονται από το σχέδιο εξυγίανσης του ομίλου.
Οι μικρές και μη πολύπλοκες επιχειρήσεις δεν υπόκεινται σε απαιτήσεις σχεδιασμού εξυγίανσης, εκτός εάν η αρχή εξυγίανσης θεωρεί ότι μια τέτοια επιχείρηση παρουσιάζει ιδιαίτερο κίνδυνο σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο.