SEKCJA 7 Zasady wyceny

Artykuł 45

Z zastrzeżeniem art. 46—49 niniejszej dyrektywy, do lokat stosuje się art. 32 dyrektywy 78/660/EWG, zgodnie z którym pozycje wykazywane w rocznym sprawozdaniu finansowym muszą być wycenione według cen nabycia lub kosztów wytworzenia.

Artykuł 46

1.  Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby wycena lokat wykazywanych w pozycji C aktywów była dokonywana według ich wartości bieżącej wyliczonej zgodnie z art. 48 i 49.

2.  Lokaty wykazywane w pozycji D aktywów wycenia się według wartości bieżącej.

3.  W przypadku gdy lokaty są wykazywane według ich ceny nabycia, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się ich wartość bieżącą.

Jednakże Państwa Członkowskie, w których w dniu ogłoszenia niniejszej dyrektywy lokaty są wykazywane według cen nabycia, mogą umożliwić zakładom początkowe wykazywanie w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wartości bieżącej lokat wykazywanych w pozycji C pkt I aktywów przez okres nie dłuższy niż pięć lat oraz pozostałych lokat przez okres nie dłuższy niż trzy lata od dnia określonego w art. 70 ust. 1.

4.  W przypadku gdy lokaty są wykazywane według wartości bieżącej, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się ich cenę nabycia.

5.  Tę samą metodę wyceny stosuje się do wszystkich lokat wykazywanych w pozycjach oznaczonych cyframi arabskimi lub w pozycji C pkt I aktywów. ►M1  Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od tego wymogu. ◄

▼M1

6.  W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy zamieścić informację o metodzie(-ach) wyceny zastosowanej(-ych) do każdej pozycji lokat, wraz z ustalonymi w ten sposób kwotami.

▼M1

Artykuł 46a

1.  W przypadku gdy aktywa i pasywa są wyceniane zgodnie z sekcją 7a dyrektywy 78/660/EWG, ust. 2–6 niniejszego artykułu mają zastosowanie.

2.  Lokaty wykazywane w pozycji D aktywów są wykazywane według ich wartości godziwej.

3.  W przypadku gdy lokaty są wykazywane według ich ceny nabycia, ich wartość godziwą wykazuje się w informacjach dodatkowych do sprawozdania finansowego.

4.  W przypadku gdy lokaty są wykazywane według ich wartości godziwej, ich cenę nabycia wykazuje się w informacjach dodatkowych do sprawozdania finansowego.

5.  Taką samą metodę wyceny stosuje się do wszystkich lokat zawartych w każdej pozycji oznaczonej cyfrą arabską lub wykazanej jako aktywa w pkt C ppkt I. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na odstępstwa od tego wymogu.

6.  W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego należy zamieścić informację o metodzie(-ach) wyceny zastosowanej(-ych) do każdej pozycji lokat, wraz z ustalonymi w ten sposób kwotami.

▼B

Artykuł 47

W przypadku wyceny lokat według wartości bieżącej stosuje się art. 33 ust. 2 i 3 dyrektywy 78/660/EWG, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 37 i 44 niniejszej dyrektywy.

Artykuł 48

1.  W przypadku lokat innych niż nieruchomości wartość bieżącą oznacza wartość rynkowa, z zastrzeżeniem przepisów ust. 5.

2.  W przypadku gdy lokaty są oficjalnie notowane na giełdzie papierów wartościowych, wartość rynkowa oznacza wartość na dzień bilansowy lub, jeżeli dzień bilansowy wypada w dniu, w którym na giełdzie nie zawiera się transakcji, na ostatni dzień, w którym zawierano transakcje, wypadający przed dniem bilansowym.

3.  W przypadku istnienia rynku lokat innych niż określone w ust. 2, wartość rynkowa oznacza średnią cenę lokat z transakcji zawartych w dniu bilansowym lub, jeżeli dzień bilansowy wypada w dniu, w którym na rynku nie zawiera się transakcji, na ostatni dzień, w którym zawierano transakcje, wypadający przed dniem bilansowym.

4.  W przypadku gdy w dniu, na który sporządza się sprawozdanie finansowe, lokaty określone w ust. 2 lub 3 zostały sprzedane lub mają być sprzedane w krótkim terminie, wartość rynkową zmniejsza się o rzeczywiste lub szacunkowe koszty realizacji transakcji.

5.  Z wyjątkiem sytuacji, w których jest zastosowana metoda praw własności zgodnie z art. 59 dyrektywy 78/660/EWG, wszystkie pozostałe lokaty wycenia się zgodnie z zasadą ostrożnej wyceny według prawdopodobnej wartości rynkowej.

6.  We wszystkich przypadkach metoda wyceny jest precyzyjnie opisana oraz jest przedstawione uzasadnienie jej zastosowania w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.

Artykuł 49

1.  W przypadku nieruchomości wartość bieżąca oznacza wartość rynkową w dniu wyceny, gdzie jest to właściwe, pomniejszoną tak jak przewiduje to ust. 4 i 5.

2.  Wartość rynkowa oznacza możliwą do uzyskania cenę sprzedaży nieruchomości w umowie prywatnej zawartej między sprzedawcą działającym z własnej woli a niezależnym od niego nabywcą, przy założeniu, że nieruchomość jest oferowana na rynku, że warunki rynkowe pozwalają na jej zbycie w uporządkowany sposób, oraz że biorąc pod uwagę rodzaj nieruchomości, okres na ewentualne negocjowanie warunków sprzedaży nie odbiega od przyjętej praktyki.

3.  Wartość rynkową wyznacza się poprzez odrębną wycenę każdej nieruchomości, przeprowadzoną co najmniej raz na pięć lat zgodnie z powszechnie uznanymi metodami lub metodami uznanymi przez organy nadzorujące działalność ubezpieczeniową. Nie stosuje się art. 35 ust. 1 lit. b) dyrektywy 78/660/EWG.

4.  W przypadku gdy od ostatniej wyceny przeprowadzonej zgodnie z ust. 3 wartość nieruchomości uległa zmniejszeniu, dokonuje się odpowiedniej aktualizacji wyceny. Otrzymana w jej wyniku niższa wartość nie podlega zwiększeniu w następnych bilansach, chyba że takie zwiększenie jest rezultatem wyznaczenia nowej wartości rynkowej zgodnie z przepisami ust. 2 i 3.

5.  W przypadku gdy w dniu sporządzenia sprawozdań finansowych nieruchomości zostały sprzedane lub mają być sprzedane w krótkim czasie, wartość wyznaczoną zgodnie z ust. 2 i 4 zmniejsza się o rzeczywiste lub szacunkowe koszty realizacji transakcji.

6.  W przypadku gdy określenie wartości rynkowej nieruchomości jest niemożliwe, za wartość bieżącą uważa się wartość uzyskaną w oparciu o zasadę ceny nabycia lub kosztu wytworzenia.

7.  Metodę wykorzystaną do ustalenia wartości bieżącej nieruchomości oraz jej podział na poszczególne lata obrotowe, w których dokonywana była wycena, wykazuje się w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego.

Artykuł 50

W przypadku gdy art. 33 dyrektywy 78/660/EWG jest stosowany do zakładów ubezpieczeń, należy to uczynić w następujący sposób:

Artykuł 51

Artykuł 35 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do zakładów ubezpieczeń podlegającym następującym przepisom:

Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby aktualizacja wyceny była dokonywana w odniesieniu do zbywalnych papierów wartościowych, wykazywanych jako lokaty, w taki sposób, aby były wyceniane według niższej wartości przypisywanej im na dzień bilansowy.

Artykuł 52

Artykuł 38 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do aktywów wykazywanych w pozycji F pkt I określonej w art. 6 niniejszej dyrektywy.

Artykuł 53

Artykuł 39 dyrektywy 78/660/EWG stosuje się do aktywów wykazywanych w pozycjach E pkt I, II i III oraz F pkt II określonych w art. 6 niniejszej dyrektywy.

Artykuł 54

W przypadku ubezpieczenia innego niż ubezpieczenie na życie kwoty jakichkolwiek odroczonych kosztów akwizycji ustala się na podstawie zgodnej ze stosowaną do składek należnych.

W przypadku ubezpieczenia na życie obliczenie kwoty jakichkolwiek kosztów akwizycji podlegających odroczeniu może zostać włączone do rachunku aktuarialnego określonego w art. 59.

Artykuł 55

1.  

2.  W przypadku gdy dłużne papiery wartościowe lub inne papiery wartościowe o stałej kwocie dochodu, które nie zostały wycenione według wartości rynkowej, zostały sprzedane przed wyznaczonym terminem wykupu, a wpływy pieniężne zostały wykorzystane do zakupu innych dłużnych papierów wartościowych lub papierów wartościowych o stałej kwocie dochodu, Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby różnicę między wpływami pieniężnymi ze sprzedaży a wartością księgową rozłożyć w równych częściach na okres pozostający do momentu wykupu lokaty pierwotnej.

Artykuł 56

Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

Kwota rezerw techniczno-ubezpieczeniowych musi przez cały czas być utrzymywana na poziomie umożliwiającym zakładowi pokrycie wszystkich zobowiązań wynikających z umów ubezpieczenia w zakresie, w jakim mogą być racjonalnie przewidziane.

Artykuł 57

Rezerwa składek niezarobionych

1.  Rezerwę składek niezarobionych oblicza się z zasady odrębnie dla każdej umowy ubezpieczeniowej. Państwa Członkowskie mogą jednakże zezwolić na stosowanie metod statystycznych, w szczególności metody proporcjonalnej i metody ryczałtowej, w przypadku gdy można oczekiwać, że wyniki osiągnięte przy zastosowaniu tych metod będą zbliżone do wyników osiągniętych przy przeprowadzaniu obliczeń indywidualnych.

2.  W przypadku tych rodzajów ubezpieczeń, w odniesieniu do których założenie czasowej korelacji między ryzykiem a składką nie jest właściwe, stosuje się metody kalkulacji uwzględniające różne przebiegi zachowań ryzyka w czasie.

Artykuł 58

Rezerwa na ryzyka niewygasłe

Rezerwę na ryzyka niewygasłe określoną w art. 26 oblicza się w oparciu o odszkodowania i świadczenia oraz wydatki administracyjne, które prawdopodobnie pojawią się po zakończeniu roku obrotowego w związku z umowami zawartymi przed tym dniem, w zakresie, w jakim ich szacowana wartość przewyższa rezerwę składek niezarobionych oraz wszystkie inne składki należne na podstawie tych umów.

Artykuł 59

Rezerwa ubezpieczeń na życie

1.  Rezerwę ubezpieczeń na życie oblicza się z zasady odrębnie dla każdej umowy ubezpieczenia na życie. Państwa Członkowskie mogą zezwolić na stosowanie metod statystycznych lub matematycznych, w przypadku gdy można oczekiwać, że wyniki osiągnięte przy zastosowaniu tych metod będą zbliżone do wyników osiągniętych przy przeprowadzaniu obliczeń indywidualnych. W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego zamieszcza się opis podstawowych założeń przyjętych do wyliczeń.

2.  Obliczenia przeprowadza co roku aktuariusz lub inny specjalista w tej dziedzinie, z zastosowaniem uznanych metod aktuarialnych.

Artykuł 60

Rezerwy na niewypłacone odszkodowania

1.  Ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie

2.  Ubezpieczenia na życie

Artykuł 61

1.  Jeżeli, z powodu charakteru grupy lub rodzaju danego ubezpieczenia, informacje o składkach należnych, zobowiązaniach z tytułu odszkodowań lub obu tych wielkościach za lata poprzednie ubezpieczenia są w momencie sporządzania sprawozdań rocznych niewystarczające dla przygotowania rzetelnych szacunków, to do czasu dalszej koordynacji Państwa Członkowskie mogą wymagać lub zezwolić, aby stosowano następujące metody.

Metoda 1

Nadwyżka składek przypisanych nad wypłaconymi odszkodowaniami i świadczeniami oraz wydatkami poniesionymi w związku z umowami wchodzącymi w życie w danym roku ubezpieczenia tworzy rezerwę techniczno-ubezpieczeniową, która jest włączana do rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej na niewypłacone odszkodowania, ujętej jako zobowiązanie w pozycji C pkt 3 bilansu. Rezerwę tę można również obliczać w oparciu o określony procent składki przypisanej, w przypadku gdy taka metoda jest właściwa z uwagi na rodzaj ubezpieczonego ryzyka. Jeżeli wystąpi taka potrzeba, wielkość wspomnianej rezerwy techniczno-ubezpieczeniowej należy zwiększyć tak, aby była wystarczająca do zaspokojenia bieżących i przyszłych zobowiązań. Z chwilą uzyskania wystarczających informacji, lecz najpóźniej do końca trzeciego roku następującego po roku objętym ubezpieczeniem, rezerwę techniczno-ubezpieczeniową utworzoną zgodnie z niniejszą metodą należy zastąpić rezerwą na niewypłacone odszkodowania, ustaloną w zwykły sposób.

Metoda 2

Kwoty wykazane w rachunku technicznym lub w niektórych jego pozycjach odnoszą się do roku, który w całości lub częściowo poprzedza rok obrotowy. Okres trwania takiego stanu rzeczy nie może być dłuższy niż dwanaście miesięcy. Wielkości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych wykazane w sprawozdaniu rocznym zwiększa się w razie konieczności tak, aby osiągnęły one poziom wystarczający do pokrycia bieżących i przyszłych zobowiązań.

2.  W przypadku gdy jest zastosowana jedna z metod określonych w ust. 1, stosuje się ją systematycznie w kolejnych latach, chyba że wystąpią okoliczności uzasadniające jej zmianę. W informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się informację o stosowanej metodzie wraz z uzasadnieniem; w przypadku zmiany stosowanej metody w informacji dodatkowej wykazuje się wpływ zmiany na aktywa, pasywa, sytuację finansową oraz wynik finansowy. W przypadku gdy stosowana jest metoda 1, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się okres, jaki pozostaje do chwili utworzenia rezerwy na niewypłacone odszkodowania na zwykłych zasadach. W przypadku gdy stosowana jest metoda 2, w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego wykazuje się okres, o jaki poprzedni rok, do którego odnoszą się dane, poprzedza rok obrotowy, jak również wielkość transakcji.

3.  Do celów niniejszego artykułu „rok ubezpieczenia” oznacza rok obrotowy, w którym umowy ubezpieczeniowe zaliczane do poszczególnych działów, grup i rodzajów danego ubezpieczenia, powstają.

Artykuł 62

Do czasu dalszej koordynacji te Państwa Członkowskie, które wymagają tworzenia rezerw na wyrównanie szkodowości, określają zasady wyceny stosowane w odniesieniu do tych rezerw.