9.1 Αλληλεπίδραση μεταξύ της ανεξάρτητης βούλησης και της αρχής της ανεξαρτησίας

Κατά την αξιολόγηση της ανεξαρτησίας των μελών, τα ιδρύματα θα πρέπει να μεριμνούν ώστε να γίνεται διάκριση μεταξύ της έννοιας της «ανεξάρτητης βούλησης», η οποία ισχύει για όλα τα μέλη του διοικητικού οργάνου ενός ιδρύματος, και της αρχής της «ανεξαρτησίας», η οποία απαιτείται για ορισμένα μέλη του διοικητικού οργάνου ενός σχετικού ιδρύματος υπό την εποπτική του αρμοδιότητα. Τα κριτήρια για την αξιολόγηση της «ανεξάρτητης βούλησης» παρατίθενται στην ενότητα 9.2 και τα κριτήρια για την αξιολόγηση της «ανεξαρτησίας» παρατίθενται στην ενότητα 9.3.

Το να ενεργεί κανείς με «ανεξάρτητη βούληση» αποτελεί πρότυπο συμπεριφοράς, που επιδεικνύεται ιδίως κατά τη διάρκεια των συζητήσεων και της λήψης αποφάσεων στους κόλπους του διοικητικού οργάνου, και συνιστά απαίτηση για κάθε μέλος του διοικητικού οργάνου ασχέτως εάν θεωρείται ότι το μέλος είναι «ανεξάρτητο» ή μη, σύμφωνα με την ενότητα 9.3. Όλα τα μέλη του διοικητικού οργάνου θα πρέπει να επιδίδονται ενεργά στην εκτέλεση των καθηκόντων τους και θα πρέπει να είναι σε θέση να διαμορφώνουν τις δικές τους ορθές, αντικειμενικές και ανεξάρτητες αποφάσεις και κρίσεις κατά την άσκηση των καθηκόντων και των αρμοδιοτήτων τους.

Η «ανεξαρτησία» σημαίνει ότι το μέλος του διοικητικού οργάνου υπό την εποπτική του αρμοδιότητα δεν έχει κανενός είδους σχέσεις ή δεσμούς στο παρόν ή στο πρόσφατο παρελθόν με το σχετικό ίδρυμα ή με τη διοίκησή του που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αντικειμενική και ισορροπημένη κρίση του μέλους και να μειώσουν την ικανότητα του μέλους να λαμβάνει αποφάσεις ανεξάρτητα. Το γεγονός ότι ένα μέλος θεωρείται «ανεξάρτητο» δεν σημαίνει ότι θα πρέπει αυτομάτως να θεωρηθεί ότι το μέλος του διοικητικού οργάνου διαθέτει «ανεξάρτητη βούληση», καθώς ενδέχεται το μέλος να μην διαθέτει τις απαιτούμενες δεξιότητες συμπεριφοράς.