15. Systemic risk factors

Hoewel de onderlinge afhankelijkheid tussen emittenten vaak gemodelleerd wordt op een wijze die vergelijkbaar is met het IRB-regelgevingskader, waarbij gebruik wordt gemaakt van een combinatie van idiosyncratische (d.w.z. individuele) en één of meer systeemrisicofactoren, wordt er geen modelleringsbenadering voorgeschreven door dit richtsnoer, op voorwaarde dat een instelling aan alle relevante kwalitatieve en validatievereisten voldoet om zeker te stellen dat haar benadering passend conservatief is.

Indien in het model wordt uitgegaan van verschillende liquiditeitshorizons, moet de ontwikkeling van systeemrisicofactoren voor deze liquiditeitshorizons consistent en compatibel zijn.

De correlatie tussen systeemrisicofactor(en) en het 'ability-to-pay'-proces van de individuele emittent kan lastig te ramen zijn, omdat deze niet direct waarneembaar zijn. Elke direct of indirect op waarneembare marktgegevens gebaseerde ramingstechniek (zoals het geval is met beursgenoteerde aandelen) moet naar behoren worden gemotiveerd en schriftelijk worden vastgelegd.

Indien een instelling kiest voor een parametrische formule waarbij aannames worden gedaan voor meerdere systeemrisicofactoren, waardoor branche- of regionale concentratie beter wordt weerspiegeld dan wanneer men uitgaat van een unieke systeemrisicofactor, moet de keuze voor de parametrische formule worden geanalyseerd en gevalideerd, bijvoorbeeld door de resultaten van het huidige model te vergelijken met de uitkomst van een aangepaste versie van hetzelfde model waarin de IRB-formule wordt gebruikt en waarbij er een perfecte correlatie is tussen alle systeemrisicofactoren.