6.3.1.2 Treatment of fees, interest and additional drawings after default

W przypadku gdy w ramach restrukturyzacji lub z powodów technicznych instytucje wprowadzają nowe instrumenty w miejsce instrumentów cechujących się poprzednio niewykonaniem zobowiązania, powinny one obliczyć zrealizowane LGD w oparciu o instrumenty oryginalnie cechujące się niewykonaniem zobowiązania. W tym celu instytucje powinny posiadać odpowiedni mechanizm przypisania obserwowanych kosztów, odzyskanych kwot i dodatkowych kwot oryginalnym instrumentom.

Dla celu art. 181 ust. 1 lit. i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje powinny wziąć pod uwagę w obliczeniu zrealizowanej LGD wszelkie opłaty z tytułu opóźnień w płatności, które zostały skapitalizowane w zestawieniu dochodów instytucji przed momentem niewykonania zobowiązania, uwzględniając je w pozostałej kwocie należnej zobowiązania kredytowego w momencie niewykonania zobowiązania w liczniku i mianowniku zrealizowanej LGD. W przypadku gdy opłaty zostały przeniesione na dłużnika w celu odzyskania kosztów bezpośrednich już poniesionych przez instytucję i koszty te zostały już ujęte w obliczeniu straty ekonomicznej, instytucje nie powinny dodawać tych kwot ponownie do straty ekonomicznej lub pozostałej kwoty należnej. Wszystkie opłaty skapitalizowane po niewykonaniu zobowiązania nie powinny powiększyć kwoty straty ekonomicznej ani pozostałej kwoty należnej w momencie niewykonania zobowiązania. Jednak wszystkie kwoty odzyskane, w tym związane z opłatami skapitalizowanymi po niewykonaniu zobowiązania, powinny zostać uwzględnione do obliczenia straty ekonomicznej.

Instytucje powinny stosować zasady określone w ust. 137 w stosunku do wszystkich odsetek skapitalizowanych w zestawieniu dochodów instytucji przed wykonaniem zobowiązania i po wykonaniu zobowiązania.

Zgodnie z art. 182 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje, który uzyskały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań wartości LGD i konwersji są zobowiązane uwzględniać możliwość wykorzystania dodatkowych kwot przez dłużnika do momentu niewykonania zobowiązania i po takim momencie w swoich oszacowaniach współczynników konwersji. W przypadku ekspozycji detalicznych zgodnie z art. 181 ust. 2 lit. b) oraz art. 182 ust. 3 tego rozporządzenia instytucje mogą uwzględniać kwoty do wykorzystania w przyszłości w swoich współczynnikach konwersji lub swoich oszacowaniach wartości LGD. Te kwoty do wykorzystania w przyszłości powinny być rozumiane jako dodatkowe kwoty do wykorzystania przez dłużnika po niewykonaniu zobowiązania.

W przypadku gdy instytucje uwzględniają dodatkowe kwoty do wykorzystania przez dłużnika po niewykonaniu zobowiązania w swoich współczynnikach konwersji, powinny one obliczyć zrealizowaną LGD jako stosunek straty ekonomicznej do pozostałej kwoty należnej zobowiązania kredytowego w momencie niewykonania zobowiązania, powiększony o wysokość dodatkowej kwoty do wykorzystania przez dłużnika po niewykonaniu zobowiązania zdyskontowanej do momentu niewykonania zobowiązania.

W przypadku ekspozycji detalicznych, jeśli instytucje nie uwzględniają w swoich współczynnikach konwersji dodatkowych kwot do wykorzystania przez dłużnika po niewykonaniu zobowiązania, powinny one obliczyć zrealizowaną LGD jako stosunek straty ekonomicznej do pozostałej kwoty należnej zobowiązania kredytowego w momencie niewykonania zobowiązania oraz nie powinny one powiększać mianownika stosunku o wartość dodatkowej kwoty do wykorzystania przez dłużnika po niewykonaniu zobowiązania.