6.2.2 Efficiëntie en effectiviteit van respijtactiviteiten

Kredietinstellingen monitoren de kwaliteit van respijtactiviteiten om zich ervan te overtuigen dat deze niet worden gebruikt om een oordeel dat de blootstelling oninbaar is, uit te stellen. De monitoring omvat respijtactiviteiten met betrekking tot zowel renderende als niet-renderende blootstellingen; daarbij wordt onderscheid gemaakt tussen soorten respijtmaatregelen en portefeuilles.

Kredietinstellingen meten de efficiëntie van het proces van het verlenen van respijtmaatregelen en monitoren de duur van het besluitvormingsproces en de volumes van respijtmaatregelen in elk stadium van het verleningsproces.

Kredietinstellingen monitoren de effectiviteit van verleende respijtmaatregelen. Door deze monitoring wordt het succes van de respijtmaatregel gemeten en wordt vastgesteld of de kredietnemer voldoet aan zijn gewijzigde contractuele verplichtingen en of de blootstelling renderend is. De volgende maatstaven worden gebruikt per portefeuille en per soort respijtmaatregel:

• a) het zuiveringspercentage en het percentage blootstellingen dat wordt geherclassificeerd als niet-renderend: kredietinstellingen voeren een ouderdomsanalyse uit en monitoren het gedrag van FBE's vanaf de wijzigingsdatum teneinde het zuiveringspercentage te bepalen. Deze analyse wordt afzonderlijk verricht voor gezuiverde blootstellingen met en zonder respijtmaatregelen;
• b) inning van gelden: kredietinstellingen monitoren gelden die worden geïnd van FBE's;
• c) afschrijving: wanneer het verlenen van een respijtmaatregel leidt tot een gedeeltelijke afschrijving, leggen instellingen deze blootstellingen vast en monitoren ze deze ten opzichte van een goedgekeurde verliesbegroting. Het verlies in netto contante waarde dat verbonden is aan het besluit een oninbare blootstelling af te schrijven, wordt gemonitord ten opzichte van het zuiveringspercentage.

Kredietinstellingen hanteren bij het monitoren van indicatoren betreffende respijtactiviteiten een zinvolle opsplitsing, die mede kan bestaan uit het soort en de duur van de achterstallige betalingen, het soort blootstelling, de waarschijnlijkheid van terugvordering, de omvang van de blootstellingen of het totale bedrag van de blootstellingen aan dezelfde kredietnemer of groep verbonden cliënten, en het aantal in het verleden toegepaste respijtoplossingen.