8.2 Monitoring van kredietposities en kredietnemers

In het kader van de monitoring van kredietposities en kredietnemers moeten instellingen alle uitstaande bedragen en limieten monitoren en of de kredietnemer voldoet aan de in de kredietovereenkomst vastgestelde terugbetalingsverplichtingen, en voldoet aan de voorwaarden die ten tijde van de kredietverlening zijn vastgesteld, zoals de naleving van parameters van het krediet en convenanten.

Instellingen moeten ook monitoren of de kredietnemer en de zekerheid in overeenstemming zijn met het kredietrisicobeleid en de kredietvoorwaarden die ten tijde van de kredietverlening zijn vastgesteld, bijvoorbeeld of de waarde van de zekerheden en andere kredietverbeteringstechnieken behouden blijven, of de toepasselijke convenanten in stand worden gehouden, en of er sprake is van een negatieve ontwikkeling in deze factoren of in andere factoren die van invloed zijn op het risicoprofiel van de kredietnemer en/of de kredietfaciliteit.

Instellingen moeten de kwaliteit van de kredietposities en de financiële situatie van kredietnemers voortdurend monitoren en beoordelen om ervoor te zorgen dat latere wijzigingen in het kredietrisico met betrekking tot de eerste opname van de kredietverleningsposities kunnen worden vastgesteld en gekwantificeerd.

De voortdurende monitoring moet gebaseerd zijn op interne informatie over de kredietfaciliteiten en de betalingspraktijken van de kredietnemers, alsook op het gebruik van externe bronnen (bv. kredietbureaus, rechtstreeks van de kredietnemer), indien van toepassing.

Daarnaast moeten instellingen ook de concentratiemaatregelen monitoren ten opzichte van de waarden die in hun kredietrisicobereidheid, -beleid en -procedures zijn gespecificeerd, met inbegrip van, voor zover relevant, het product, de geografie, de industrie, de kenmerken van de zekerheid (type, locatie) en de kwaliteit van portefeuilles, subportefeuilles en blootstellingen.

Instellingen die betrokken zijn bij de syndicering van transacties met hefboomwerking dienen voor deze activiteiten interne normen en monitoringfuncties ten uitvoer te leggen. Instellingen dienen transacties te identificeren die zijn onderworpen aan mislukte syndicaten, dat wil zeggen transacties die niet binnen 90 dagen na de datum van de toezegging werden gesyndiceerd. Instellingen moeten een specifiek kader opzetten om deze 'vastgelopen transacties' af te handelen in termen van holdingstrategie, boekings- en boekhoudpraktijken, regulatoire classificatie en latere berekening van kapitaalvereisten.