Tytuł II – Wska zówki dotyczące identyfikacji produktów depozytowych dla klientów detalicznych, które podlegają wyższym odpływom

Część 1 – Aspekty ogólne

detalicznych

5.1. Za depozyty o wysokiej wartości instytucje finansowe powinny uznać depozyty spełniające wszystkie poniższe warunki:

• (a) przekraczają ce niższą z dwóch wymienionych poniżej kwot:
• (i) 100 000 EUR lub
• (ii) kwotę określoną w lokalnym systemie gwarantowania depozytów
• (b) niższe od kwoty 500 000 EUR.

5.2. Za depozyty o bardzo wysokiej wartości instytucje finansowe powinny uznać depozyty o wartości co najmniej 500 000 EUR.

5.3. Aby obliczyć wartość depozytów danego klienta, instytucje finansowe powinny uwzględnić w obliczeniach wszystkie rachunki depozytowe klienta w tej instytucji finansowej.

5.4. Ponadto instytucje finansowe powinny przeprowadzić analizę koncentracji swojej bazy depozytowej; dla celów wewnętrznych należy wprowadzić odpowiednie progi i/lub limity do określenia depozytów detalicznych o wysokiej wartości.

5.5. Istnieje szereg metod, któ re można zastosować w celu identyfikacji koncentracji bazy depozytowej. Przykładowo, instytucje finansowe mogą określić „pewną liczbę” dużych depozytów detalicznych lub „liczbę największych depozytów detalicznych”, które stanowią pewien odsetek bazy depozy tów detalicznych. Aby zidentyfikować depozyty detaliczne o wysokiej wartości, instytucje finansowe mogą zastosować próg dostosowany do lokalnego rynku dla kwot gwarantowanych depozytów, kwotę, powyżej której negocjuje się oprocentowanie lub wszelkie szczeg ólne uzgodnienia z deponentem, które mogą ograniczać ryzyko odpływów.

Strona 6 z10101010

7.1. Depozyty, które należy uznać za należące do tej kategorii, to:

• (a) depozyty pierwotnie założone jako depozyty terminowe z terminem wygaśnięcia przypadającym w ciągu 30 dni lub
• (b) depozyty z określonym terminem wypowiedzenia krótszym niż 30 dni zgodnie z ustaleniami umownymi, z wyjątkiem depozytów, które kwalifikują się do traktowania w sposób określony w art. 421 ust. 5.

7.2. Przy ocenie odpływów z tytułu depozytów detalicznych instytu cje finansowe powinny rozważyć wpływ:

• (a) ograniczeń w zakresie wycofania lub terminów wypowiedzenia;
• (b) kosztów wycofania produktów depozytowych dla klientów detalicznych, które mogą zostać zgodnie z prawem rozwiązane przed ich pierwotnym terminem zapadalności.
• (c) konsekwencji dla reputacji instytucji finansowej wynikających z braku możliwości wycofania depozytu w przypadku, gdy praktyką instytucji finansowych jest dopuszczanie przedterminowych wycofań takich produktów depozytowych.

Instytucje finansowe powinny dokonać rozróżnienia pomiędzy depozytami detalicznymi wyrażonymi w walucie lokalnej i obcej.

Instytucje finansowe powinny dokonać rozróżnienia pomiędzy depozytami detalicznymi rezydentów i nierezydentów. Rozróżnienie to należy definiować w kategorii depozytów nierezydentów UE i rezydentów UE w odniesieniu do depozytów złożonych w instytucjach z siedzibą w UE. Definicja „rezydencji” dla celów wymogów pokrycia płynności powinna z zasady pokrywać się z obowiązującą definicją tego pojęcia dla celów statystycznych lub podatkowych.

Instytucje finansowe powinny ustalić rezydencję deponenta na poziomie in dywidualnego podmiotu.

Instytucje finansowe powinny zidentyfikować produkty depozytowe dla klientów detalicznych powiązane z innymi czynnikami, które mogą ulec zmianie w ciągu 30 dni i spowodować wyższe ryzyko odp ływu.

12.1. Instytucje finansowe powinny wziąć pod uwagę swoją bazę depozytów detalicznych w celu identyfikacji innych parametrów, które wskazują lub mogą wskazywać rodzaj depozytu detalicznego o wyższym odsetku odpływów od depozytów określon ych w art. 421 ust. 1 i ust. 2 r ozporządzenia CRR. Identyfikację innych parametrów lub ich brak należy udokumentować.

12.2. Aby zidentyfikować takie parametry , instytucje finansowe powinny dokonać oceny zaobserwowanej (historycznej) i przewidywane j stabilności/zmienności poszczególnych oferowanych produktów depozytowych dla klientów detalicznych i zidentyfikować rodzaje produktów, które okazały się niestabilne lub co do których zakłada się, że mogą być niestabilne.

12.3. W tym celu instytucje fin ansowe powinny zrealizować scenariusz testu warunków skrajnych zakładający wystąpienie zdarzenia łączącego idiosynkratyczne warunki skrajne i warunki skrajne obejmujące cały rynek. Do oceny zmienności produktów depozytowych dla klientów detalicznych można wykorzystać wewnętrzne modele statystyczne i matematyczne. Dane wejściowe dla ww.

Strona 8 z10101010 metod powinny zasadniczo obejmować dane pochodzące z wcześniejszych zachowań depozytów oraz z założeń hipotetycznych przyjętych na podstawie scenariuszy warunków skrajnych.

12.4. Mniejsze i mniej zaawansowane instytucje finansowe powinny stosować metody uproszczone , oparte na modelach statystycznych, takie jak modele identyfikujące maksymalny spadek zaobserwowany dla danego depozytu w ciągu 30 dni w danym horyzoncie czasowym , w tym w okresie występowania warunków skrajnych.

12.5. Zaleca się korzystanie z oceny eksperta, aby włączyć do oceny czynniki nieuwzględnione przez model, w szczególności w przypadku innowacyjnych produktów nieposiadających długiej historii.

12.6. Ba rdzo przydatnym narzędziem analizy byłby ranking produktów depozytowych dla klientów detalicznych pod kątem ich zmienności lub postrzeganej zmienności. Sporządzenie rankingu ułatwiłoby konsekwentne wdrażanie wytycznych w odniesieniu do wszystkich produktów depozytowych dla klientów detalicznych danej instytucji finansowej. Porównanie wyników uzyskanych dla różnych produktów i identyfikacja wyników odbiegających może pomóc w identyfikacji mniej stabilnych depozytów.

12.7. Założenia stanowiące podstawę opisanych metod powinny obejmować 30 -dniowe prognozowanie i być poddawane częstej weryfikacji, w szczególności aby uchwycić istotne zmiany warunków rynkowych. Aby poprawić jakość przeprowadzonej oceny, instytucje finansowe powinny ponadto wziąć pod uwagę korel acje, efekt domina oraz efekt sezonowy.

Część 3

13.1. Instytucje finansowe powinny stosować przedstawioną poniżej metodologię przy klasyfikowaniu depozytów podlegających wyższym odpływom:

13.2. Czynniki opisane powyżej w c zęści 2 niniejszych w ytycznych należy podzielić na dwie kategorie:

• (a) czynniki wysokiego ryzyka obejmujące poniższe czynniki ryzyka:
• (i) waluta depozytów;
• (ii) depozyty powiązane z innymi produktami;
• (iii) produkty motywowane wysokością oprocentowania lub oferowane na preferencyjnych warunkach;
• (iv) kanały dystrybucji wysokiego ryzyka, w tym depozyty dostęp ne wyłącznie za pośrednictwem Internetu i depozyty maklerskie;
• (v) depozyty o wysokiej wartości;

Strona 9 z10101010

• (vi) inne para metry, które zdaniem instytucji stanowią parametry wysokiego ryzyka zgodnie z powyższym ust. 13 niniejszych wytycznych.
• (b) (b) Czynniki bardzo wysokiego ryzyka, obejmujące poniższe czynniki ryzyka:
• (i) depozyty z określonym terminem zapadalności lub depozyty z terminem wypowiedzenia;
• (ii) depozyty nierezydentów;
• (iii) depozyty o bardzo wysokiej wartości;

13.3. Instytucje finansowe powinny dokonać oceny depozytów detalicznych względem czynników opisanych powyżej.

13.4. Instytucje finansowe powinny zaszeregować depozyty detaliczne do jednej z trzech kilkupoziomowych klas wymienionych poniżej, które zostały określone na podstawie liczby czynników ryzyka przypisanych do depozytu podstawowego:

• (a) depozyty, w przypadku których występują dwa czynniki z kategorii 1;
• (b) depozyty, w przypadku których występują trzy czynniki z kategorii 1 lub jeden czynnik z kategorii 1 i jeden czynnik z kategorii 2;
• (c) depozyty, w przypadku których występują dwa czynniki z kategorii 2 lub dwa czynniki z kategorii 1 i jeden czynnik z kategorii 2 lub inne czynniki mieszane.

13.5. Instytucje finansowe powinny oszacować odpowiednie wskaźniki w zakresie wyższego odpływu dla każdej klasy depozytów zgodnie z oceną danych historycznych i przewidywanej zmienności.

12.1. Institutions should consider their retail deposit base to identify any other characteristics that indicate or might indicate a retail deposit type with higher outflow rates than those specified in Article 421(1) and (2) CRR. The identification or non-existence of other characteristics should be documented.

12.2. In order to identify such characteristics, institutions should assess the observed (historical) and expected stability/volatility for the specific retail deposit products offered and identify product types that proved, or are believed might prove, to be unstable.

12.3. For this purpose, institutions should conduct a stress test scenario assuming a combined severe idiosyncratic and market-wide event. Internal statistical and mathematical models could be used to assess the volatility of retail deposit products. The inputs for these methods should generally comprise data derived from the past behaviour of deposits and from hypothetical assumptions based on stress scenarios.

12.4. Small and less sophisticated institutions could use simplified methods based on statistical models, such as models identifying the maximum decrease observed in a 30-day period for a given deposit on a given time horizon including a stressed period.

12.5. The use of expert judgement is encouraged in order to include factors not taken into account by a model, especially in the case of innovative products without a long history.

12.6. A ranking of retail deposit products in terms of volatility or perceived volatility would be a very useful tool in the analysis. This would assist in consistent implementation across an institution’s retail deposit products. The comparison of the results obtained for different products and the identification of outliers may help identify less stable deposits.

12.7. The assumptions underpinning these methods should comprise a 30-day prediction and be frequently reviewed, in particular to capture any material change in market conditions. In addition, institutions should consider correlation, contagion effects and seasonal effects to improve the quality of this assessment.

Part 3

13.1. Institutions should apply the following methodology in categorising deposits subject to higher outflows:

Page 14 of 29 13.2. Factors described above in Part 2 of these Guidelines should be divided into two categories:

• (a) High Risk, comprising the following risk factors:
• (i) the currency of deposits;
• (ii) product-linked deposits;
• (iii) products that are rate-driven or have preferential conditions;
• (iv) high-risk distribution channels, including Internet only access and brokered deposits;
• (v) high value deposits;
• (vi) other characteristics that the institution considers of high risk in accordance with paragraph 13 of the Guidelines above.
• (b) Very High Risk, comprising the following risk factors:
• (i) maturing fixed-term or notice period deposits;
• (ii) non-resident deposits;
• (iii) very high value of the deposit.

13.3. Institutions should assess retail deposits against the set of factors described above.

13.4. Institutions should assign retail deposits to one of the three following tiered buckets defined on the basis of the number of risk factors attributed to the underlying deposit:

• (a) deposits with two factors from category 1;
• (b) deposits with three factors from category 1, or with one factor from category 1 and one factor from category 2;
• (c) deposits with two factors from category 2, or with two factors from category 1 and one factor from category 2, or with any other mix of factors.

13.5. Institutions should estimate the corresponding higher outflow rates for each bucket according to the historical and expected volatility assessment.