4. Przepisy ogólne

Zgodnie z art. 108 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje stosujące metodę IRB z wykorzystaniem własnych oszacowań straty z tytułu niewykonania zobowiązania (LGD) zgodnie z art. 143 ust. 2 rozporządzenia mogą uznawać ograniczenie ryzyka kredytowego zgodnie z przepisami części trzeciej tytuł II rozdział 3 rozporządzenia. Instytucje mogą uznawać ograniczenie ryzyka kredytowego zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 zgodnie z wymogami określonymi w części trzeciej tytuł II rozdział 3 rozporządzenia i zgodnie z niniejszymi wytycznymi.

Do celów art. 181 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 wszelkie odniesienia do terminu „zabezpieczenie” należy rozumieć jako odniesienie do ochrony kredytowej rzeczywistej innej niż ochrona kredytowa rzeczywista, o której mowa w art. 166 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Powyższe dotyczy w szczególności ochrony kredytowej rzeczywistej, innej niż umowy ramowe

• o kompensowaniu zobowiązań i umowy o kompensowaniu pozycji bilansowych. Efekty ograniczenia ryzyka kredytowego poprzez umowy ramowe o kompensowaniu zobowiązań i umowy o kompensowaniu pozycji bilansowych ujmuje się w wartości ekspozycji. Dlatego w odniesieniu do rodzajów ekspozycji, w odniesieniu do których instytucje otrzymały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań LGD, instytucje mogą uwzględniać ochronę kredytową rzeczywistą zgodnie z art. 181 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, tylko jeżeli ochrona ta nie została jeszcze uwzględniona w wartości ekspozycji w przypadkach określonych w art. 166 rozporządzenia i zgodnie z ust. 13 wytycznych.

Efekty ograniczenia ryzyka kredytowego poprzez kompensowanie pozycji bilansowych należy uwzględniać w wartości ekspozycji zgodnie z art. 166 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, natomiast wpływ ograniczenia ryzyka kredytowego poprzez umowy ramowe o kompensowaniu zobowiązań należy uwzględniać w wartości ekspozycji zgodnie z art. 166 ust. 2 rozporządzenia. Uwzględniając wpływ umów ramowych o kompensowaniu pozycji bilansowych i umów ramowych o kompensowaniu zobowiązań, instytucje powinny przestrzegać wszystkich wymogów dotyczących tych technik określonych w części trzeciej tytuł II rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym dotyczących kryteriów kwalifikowalności i metod uznawania efektów ograniczania ryzyka za pomocą takich instrumentów.

W przypadku rodzajów ekspozycji, w odniesieniu do których instytucje uzyskały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań LGD, instytucje powinny uznawać efekty ochrony kredytowej nierzeczywistej zgodnie z art. 160 ust. 5, art. 161 ust. 3, art. 164 ust. 2 i 3 oraz art. 183 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Instytucje mogą uwzględniać ubezpieczenie kredytu zgodnie z ust. 14, jeżeli powiązane z nimi techniki ograniczania ryzyka kredytowego można uznać za ochronę kredytową nierzeczywistą w świetle definicji zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 59 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W szczególności instytucje mogą uwzględniać ubezpieczenie kredytu na podstawie art. 183 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i art. 183 ust. 2 lub art. 183 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w zależności od tego, czy ubezpieczenie kredytu funkcjonuje de facto jako gwarancja, czy kredytowy instrument pochodny.

Traktowanie ratingów osób trzecich opisane w ust. 62 – 64 wytycznych EUNB dotyczących szacowania PD i LGD, z uwzględnieniem definicji ograniczania ryzyka kredytowego określonej w art. 4 ust. 1 pkt 57 rozporządzenia (UE) Nr 575/2013, nie kwalifikuje się jako metoda uznawania wpływu ograniczenia ryzyka kredytowego i nie jest objęte zakresem niniejszych wytycznych. W szczególności odpowiednia gwarancja, o której mowa w ust. 62 lit. a) wytycznych, oznacza jedną z form wsparcia umownego udzielanego dłużnikowi przez osobę trzecią, a zatem nie stanowi stosowanej przez instytucję techniki ograniczania ryzyka kredytowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 57 i 59 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.