Tytuł II — Metody dokonywania oceny punktowej na potrzeby oceny innych instytucji o znaczeniu systemowym

Odpowiednie organy powinny poddawać ocenie unijne instytucje dominujące, unijne dominujące finansowe spółki holdingowe, unijne dominujące finansowe spółki holdingowe o działalności mieszanej ze swojego państwa (każda z wymienionych instytucji zwana „właściwym podmiotem”) każdego roku.

Ocena powinna być przeprowadzana corocznie i powinna obejmować dwa etapy. W pierwszym etapie odpowiednie organy powinny obliczyć punktację dla każdego właściwego podmiotu co najmniej na najwyższym poziom ie konsolidacji tej części grupy, która podlega ich właściwości (tj. na szczeblu, na którym dany podmiot nie jest podmiotem zależnym innego podmiotu posiadającego zezwolenie lub siedzibę w tym samym państwie członkowskim), w tym dla podmiotów zależnych w innych państwach członkowskich i państwach trzecich, z zastrzeżeniem, w stosownych przypadkach, ewentualnego wyłączenia zgodnie z pkt 10. Bez uszczerbku dla poprzedni ego zdania, odpowiednie organy mogą dodatkowo stosować metody określone w niniejszych wytycznych na innych odpowiednich poziomach w celu ustalenia, jak skalibrować bufor i na jakim poziomie konsolidacji go stosować. Punktacja powinna odzwierciedlać znaczen ie systemowe właściwego podmiotu i powinna być obliczana, jak określono poniżej. Drugim etapem powinna być ocena nadzorcza opisana w tytule III.

Podstawowy zestaw kryteriów ustalania punktacji znaczenia systemowego powinien obejmować:

• a) wielkość;
• b) znaczenie dla gospodarki danego państwa członkowskiego lub Unii, z uwzględnieniem zastępowalności/infrastruktury instytucji finansowej;
• c) złożoność — w tym jej dodatkowe aspekty wynikające z działalności transgranicznej;
• d) wzajemne powiązania instytucji lub (pod)grupy z systemem finansowym.

Na każde z czterech powyższych kryteriów składa się jeden lub kilka wskaźników obowiązkowych określonych w tabeli 1 załącznika 1. Wszystkie kryteria należy ważyć przypisując im równą wagę 25%. Wskaźnikom w ramach każdego kryterium należy przypisać tę samą wagę co innym wskaźnikom w ramach danego kryterium. Odpowiednie organy powinny dążyć do stosowania ujednoliconych definicji wspomnianych wskaźników obowiązkowych we wszystkich państwach członkowskich, z zastosowaniem wykonawczego stan dardu technicznego dotyczącego wspólnych unijnych ram sprawozdawczości zgodnie z treścią tabeli 2 załącznika 1. Jeżeli wartości wskaźników określonych w tabeli 2 załącznika 1 są niedostępne w związku z tym, że właściwe podmioty, które wchodzą w zakres art. 131 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE, lecz które nie prowadzą sprawozdawczości zgodnej z MSSF i do których nie mają zastosowania wymogi FINREP, mają udział w aktywach ogółem równy lub wyższy niż 20,0%, odpowiednie organy powinny zastosować odpowiednie wskaźniki zastępcze. W takim przypadku odpowiednie organy powinny dopilnować, by użyte wskaźniki zastępcze zostały odpowiednio objaśnione i w jak największym stopniu odpowiadały definicjom zawartym w tabeli 2 załącznika 1.

Odpowiednie organy powinny obliczać punktację

• a) dzieląc wartość wskaźnika każdego pojedynczego właściwego podmiotu przez zagregowaną wielkość wartości odpowiedniego wskaźnika będącą sumą z wszystkich instytucji w państwie członkowskim („mianowniki”);
• b) pomnożenie uzyskanych odsetków przez 10 000 w celu ujęcia wyniku wskaźnika w punktach bazowych;
• c) obliczenie punktacji danej kategorii dla każdego właściwego podmiotu jako średniej arytmetycznej punktacji wskaźnika w tej kategorii;
• d) obliczenie punktacji ogólnej dla każdego właściwego podmiotu jako średni ej arytmetycznej z punktacji tego podmiotu w czterech kategoriach.

Odpowiednie organy powinny określać jako inne instytucje o znaczeniu systemowym właściwe podmioty, których wynik jest równy lub wyższy niż 350 punktów bazowych. Odpowiednie organy mogą podnieść ten próg do maksymalnego poziomu 425 punktów bazowych lub obniżyć go do minimalnego poziomu 275 punktów bazowych, w celu uwzględnienia specyfiki sektora bankowego danego państwa członkowskiego oraz wynikającego z niej rozkładu statystycznego punktacji , a tym samym zapewnienia jednorodności grupy innych instytucji o znaczeniu systemowym, które uznano za takie instytucje na podstawie ich znaczenia systemowego.

W przypadku gdy system bankowy danego państwa członkowskiego obejmuje znaczącą liczbę małych instytucji, odpowiednie organy mogą postanowić o wykluczeniu danego właściwego podmiotu z procesu określenia, jeżeli względna wielkość tego właściwego podmiotu mierzona jego aktywami ogółem nie przekracza 0,02%. Podejmując tę decyzję, organy powinny wziąć pod uwagę obciążenia sprawozdawcze związane z tymi właściwymi podmiotami, jeżeli oceniają, że podmioty te nie będą najprawdopodobniej stwarzały ryzyka systemowego dla gospodarki krajowej. W przypadku wyłączenia tych podmiotów z procesu określania, obliczając punktację pozostałych właściwych podmiotów, odpowiednie organy powinny unikać zniekształceń punktacji poprzez oszacowanie wartości wskaźników dla wyłączonych właściwych podmiotów i uwzględnienie w próbie wirtualnego podmiotu sumującego w sobie wartości wskaźnika tych podmiotów. Wykaz właściwych podmiotów należy weryfikować każdorazowo, gdy przeprowadzany jest proces określania.

Odpowiednie organy powinny uwzględniać w mianownikach służących określaniu punktacji wartości wskaźników oddziałów instytucji działających na podstawie zezwolenia w państwach członkowskich lub państwach trzecich, upewniając się przy tym, by punktacja stanowiła odpowiednie odzwierciedlenie sektora bankowego państwa członkowskiego. Ewentualnie, obliczając punktację, odpowiednie organy powinny rozważyć włączenie do próby wirtualnego podmiotu reprezentującego szacunkową sumę wartości wskaźnik ów tych zagranicznych oddziałów. Dodatkowo odpowiednie organy powinny rozważyć określenie punktacji dla oddziałów w państwach trzecich przy użyciu metod określonych w niniejszych wytycznych, uwzględniając (i) ogólne znaczenie tych oddziałów w krajowym systemie bankowym oraz (ii) dostępność, porównywalność i odpowiedniość danych dotyczących działalności tych oddziałów i uznawania ich za inne instytucje o znaczeniu systemowym wówczas, gdy jest to istotne z punktu widzenia stosowania wymogów ostrożnościowych.

Odpowiednie organy mogą zwolnić firmy inwestycyjne z wymogu stosowania powyższych metod lub wykorzystać inną próbę instytucji bądź zmieniony zestaw wskaźników, jeżeli uznają, że wskaźniki wyszczególnione w załączniku 1 lub obliczanie mianowników z uwzględnieniem wszystkich instytucji jest w odniesieniu do firm inwestycyjnych niewłaściwe. W przypadku uwzględnienia w ocenie firm inwestycyjnych odpowiednie organy mogą uznać je za inne instytucje o znaczeniu systemowym, jeżeli punktacja, o której mowa w poprzednich punktach, przekracza 4,5 punktu bazowego.