41. Polityki rachunkowości stosowane przez instytucje kredytowe powinny uwzględniać, a ich …

Polityki rachunkowości stosowane przez instytucje kredytowe powinny uwzględniać, a ich metodologia odpisów powinna obejmować kryteria a) renegocjowania/modyfikowania ekspozycji kredytowych z powodu trudności finansowych lub z innych względów, z uwzględnieniem także konkretnych definicji restrukturyzacji, o których mowa w części 2 załącznika V do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 680/2014, oraz b) traktowania zakupionych lub udzielonych ekspozycji kredytowych dotkniętych utratą wartości ze względu na ryzyko kredytowe, zdefiniowanych zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości:

• a. Instytucje kredytowe powinny uwzględnić następujące kryteria dotyczące renegocjowania/modyfikowania ekspozycji kredytowych:
• i. Metoda dokonywania odpisów powinna umożliwiać instytucjom kredytowym przeprowadzenie solidnej oceny ryzyka kredytowego oraz wyceny oczekiwanych strat kredytowych, tak aby poziom odpisów w dalszym ciągu odzwierciedlał ściągalność przedmiotu renegocjowanej/zmodyfikowanej ekspozycji, niezależnie od tego, czy zaprzestano ujmowania pierwotnego składnika aktywów zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości czy też nie.
• ii. Renegocjacje/modyfikacje nie powinny automatycznie prowadzić do wniosku, że nastąpił gwałtowny spadek ryzyka kredytowego ekspozycji. Każde obniżenie raportowanego poziomu odpisów ze względu na poprawę jakości kredytowej powinno zostać poparte silnymi dowodami. Klienci powinni wykazać systematyczne, zgodne z ustaleniami płatności przez odpowiedni okres, zanim ryzyko kredytowe zostałoby uznane za obniżone, z uwzględnieniem również istotnych wymogów dotyczących ekspozycji w okresie próbnym zdefiniowanym w części 2 załącznika V do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 680/2014.
• iii. Instytucje kredytowe powinny dokładnie rozważyć, czy odzyskanie kwoty głównej kredytu jest odpowiednio zapewnione, w przypadku gdy spłata, w wyniku renegocjacji lub modyfikacji, odbywa się w formie spłaty samych odsetek. Co więcej, dalsze oczekiwane opóźnienia w spłacie tych przepływów pieniężnych mogą świadczyć o tym, że ryzyko kredytowe nie uległo zmniejszeniu, i w związku z tym należy ponownie dokładnie zweryfikować poziom oczekiwanych strat kredytowych.
• iv. Stosowane metodologie powinny również wymagać od pracowników zajmujących się udzielaniem kredytów niezwłocznego powiadomienia działu księgowego o renegocjowaniu lub modyfikowaniu ekspozycji w celu zapewnienia odpowiedniego ujęcia księgowego zmian. W przypadku bardziej złożonych renegocjacji i modyfikacji należy zadbać o regularną komunikację pomiędzy pracownikami zajmującymi się udzielaniem kredytów a działem księgowym.
• b. Instytucje kredytowe powinny uwzględnić następujące kryteria dotyczące ekspozycji kredytowych zakupionych lub udzielonych z utratą wartości:
• i. Stosowana metoda powinna umożliwiać odpowiednią identyfikację i właściwe ujęcie zakupionych lub udzielonych kredytów z utratą wartości.
• ii. Szacunki przepływów pieniężnych dla tych ekspozycji kredytowych powinny być weryfikowane w każdym okresie sprawozdawczym i w razie potrzeby aktualizowane. Takie aktualizacje powinny zostać odpowiednio uzasadnione i udokumentowane, a także zatwierdzone przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla.

4.2.3 Zasada 3 — Proces nadawania ratingu ryzyka kredytowego i grupowania ekspozycji kredytowych

Instytucja kredytowa powinna posiadać proces nadawania ratingu ryzyka kredytowego, umożliwiający odpowiednie pogrupowanie ekspozycji kredytowych na podstawie wspólnej charakterystyki ryzyka kredytowego.

Proces nadawania ratingu ryzyka kredytowego

1. Przegląd

1.1 Odwołania

1.2 Zidentyfikowane wymagania

1.3 Powiązane normy

2. Zidentyfikowane wymagania

3. Powiązane normy

• EBA - Published by the European Banking Authority at https://www.eba.europa.eu/