6. Τιμολόγηση

Τα πλαίσια τιμολόγησης θα πρέπει να εκφράζουν τη διάθεση ανάληψης κινδύνων των ιδρυμάτων και τις επιχειρηματικές στρατηγικές τους λαμβάνοντας υπόψη την κερδοφορία και τους αναλαμβανομένους κινδύνους. Η τιμολόγηση των δανείων θα πρέπει επίσης να συνδέεται με τα χαρακτηριστικά του δανειακού προϊόντος και να λαμβάνει υπόψη τον ανταγωνισμό και τις επικρατούσες συνθήκες της αγοράς. Τα ιδρύματα θα πρέπει επίσης να καθορίζουν την προσέγγισή τους όσον αφορά την τιμολόγηση με βάση το είδος του δανειολήπτη και την πιστωτική ποιότητα, καθώς και την επικινδυνότητα του δανειολήπτη (στην περίπτωση μεμονωμένης τιμολόγησης) κατά περίπτωση. Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι το πλαίσιο τιμολόγησης είναι επαρκώς τεκμηριωμένο και υποστηρίζεται από κατάλληλες δομές διακυβέρνησης, όπως μια επιτροπή τιμολόγησης, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη διατήρηση του συνολικού πλαισίου τιμολόγησης και για μεμονωμένες αποφάσεις τιμολόγησης, κατά περίπτωση.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν τη διαφοροποίηση μεταξύ των πλαισίων τιμολόγησης τους, ανάλογα με τους τύπους δανείων και δανειοληπτών. Για τους καταναλωτές και τις πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις, η τιμολόγηση θα πρέπει να καθορίζεται βάσει του χαρτοφυλακίου και του δανειακού προϊόντος, ενώ για τις μεσαίες και τις μεγάλες επιχειρήσεις η τιμολόγηση θα πρέπει να προσαρμόζεται ανάλογα με την εκάστοτε συμφωνία και το συγκεκριμένο δάνειο .

Τα ιδρύματα θα πρέπει να καθορίζουν συγκεκριμένες προσεγγίσεις για την τιμολόγηση προνομιακών δανείων, όταν δεν εφαρμόζονται πλήρως οι εκτιμήσεις που βασίζονται στους κινδύνους και στις επιδόσεις και καθορίζονται στο παρόν τμήμα.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν, και να εφαρμόζουν στην τιμολόγηση δανείων, όλα τα σχετικά έξοδα έως την επόμενη ημερομηνία αναπροσαρμογής των τιμών ή της λήξης του δανείου, συμπεριλαμβανομένου:

• α. του κόστους κεφαλαίου (λαμβάνοντας υπόψη τόσο το εποπτικό όσο και το οικονομικό κεφάλαιο), το οποίο θα πρέπει να προκύπτει από την κατανομή του κεφαλαίου, σύμφωνα με τις καθορισμένες κατανομές, π.χ. γεωγραφία, επιχειρηματικός τομέας και προϊόν·
• β. του κόστους χρηματοδότησης, το οποίο πρέπει να ανταποκρίνεται στα βασικά χαρακτηριστικά του δανείου, π.χ. την αναμενόμενη διάρκεια του δανείου, λαμβανομένων υπόψη όχι μόνο των συμβατικών όρων αλλά και των υποθέσεων συμπεριφοράς, π.χ. κίνδυνος προπληρωμής·
• γ. των λειτουργικών και διοικητικών εξόδων, που θα πρέπει να προκύπτουν από την κατανομή κόστους·
• δ. του κόστους του πιστωτικού κινδύνου που υπολογίζεται για διαφορετικές ομοιογενείς ομάδες κινδύνου, λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική εμπειρία από την αναγνώριση των απωλειών πιστωτικού κινδύνου και κατά περίπτωση, τη χρήση μοντέλων αναμενόμενης ζημίας·
• ε. οποιωνδήποτε άλλων πραγματικών δαπανών που συνδέονται με το εν λόγω δάνειο, συμπεριλαμβανομένων φορολογικών εκτιμήσεων, κατά περίπτωση·

στ. του ανταγωνισμού και των επικρατουσών συνθηκών της αγοράς, ιδίως τμήματα χορήγησης δανείων και για συγκεκριμένα προϊόντα δανεισμού.

Για τους σκοπούς της τιμολόγησης και της μέτρησης της κερδοφορίας, συμπεριλαμβανομένων των διασταυρούμενων επιδοτήσεων μεταξύ δανείων ή επιχειρηματικών μονάδων/τομέων, τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη και να εξετάζουν μέτρα απόδοσης προσαρμοσμένα στους κινδύνους, κατά τρόπο ανάλογο προς το μέγεθος, τη φύση και την πολυπλοκότητα του δανείου και του προφίλ κινδύνου του δανειολήπτη. Τα εν λόγω μέτρα επιδόσεων θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν την οικονομική προστιθέμενη αξία (EVA), την απόδοση επί κεφαλαίου προσαρμοσμένου στον κίνδυνο (RORAC) και την απόδοση κεφαλαίου προσαρμοσμένη στον κίνδυνο (RAROC), την απόδοση κεφαλαίου σταθμισμένου ως προς τον κίνδυνο (RORWA), την απόδοση των συνολικών στοιχείων ενεργητικού (ROTA) και άλλα μέτρα που σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά του δανείου. Τα μέτρα απόδοσης που είναι προσαρμοσμένα στους κινδύνους μπορούν επίσης να εξαρτώνται από και να εκφράζουν τις στρατηγικές και τις πολιτικές σχεδιασμού κεφαλαίων των ιδρυμάτων.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να τεκμηριώνουν και να αναθεωρούν με διαφάνεια το πλαίσιο κατανομής κόστους. Τα ιδρύματα θα πρέπει να καθορίζουν μια δίκαιη κατανομή του κόστους εντός του οργανισμού, προκειμένου να διασφαλίζουν ότι οι επιχειρηματικοί τομείς, και στο μέτρο του δυνατού τα μεμονωμένα δάνεια, αντανακλούν την ορθή αναμενόμενη απόδοση που αντιστοιχεί στον κίνδυνο που αναλαμβάνεται.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν εκ των προτέρων εργαλεία παρακολούθησης, συναλλαγών και τακτική εκ των υστέρων παρακολούθησης, συνδέοντας τον κίνδυνο συναλλαγών, την τιμολόγηση και την αναμενόμενη συνολική κερδοφορία σε κατάλληλο επίπεδο, συμπεριλαμβανομένων επιχειρηματικών τομέων και γραμμών προϊόντων. Όλες οι σημαντικές συναλλαγές κάτω του κόστους θα πρέπει να αναφέρονται και να αιτιολογούνται δεόντως, σύμφωνα με τις πολιτικές και τις διαδικασίες που έχει θεσπίσει το ίδρυμα. Η διαδικασία παρακολούθησης θα πρέπει να συμβάλλει στην εξέταση της επάρκειας της συνολικής τιμολόγησης από την άποψη της επιχειρηματικής δραστηριότητας και των κινδύνων. Εάν απαιτείται, τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν μέτρα προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συμμόρφωση με τους στόχους και τη διάθεση ανάληψης κινδύνων.