6. Polityka cenowa

Ramy polityki cenowej powinny odzwierciedlać apetyt instytucji na ryzyko kredytowe or az strategie biznesowe, w tym prognozę rentowności i ryzyka. Polityka cenowa dla kredytów powinna być również powiązana ze specyfiką produktu kredytowego i powinna uwzględniać konkurencję oraz panujące warunki rynkowe. Instytucje powinny również zdefiniować swoje podejście do polityki cenowej w podziale na rodzaj kredytobiorcy i jakość kredytu, a także – w stosownych przypadkach – ryzyko wiążące się z kredytobiorcą (w przypadku indywidualnej kalkulacji ceny). Instytucje powinny zapewnić, aby ramy polityki cenowej zostały dobrze udokumentowane i były wspierane przez odpowiednie struktury zarządzania, takie jak komitet ds. polityki cenowej , odpowiedzialne za utrzymanie ogólnych ram polityki cenowej oraz – w stosownych przypadkach – indywidualne decyzje dotyczą ce kalkulacji ceny.

Instytucje powinny rozważ y ć zróżnicowanie ram polityki cenowej w zależności od rodzaju kredytu i kredytobiorcy. W przypadku konsumentów, mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorstw polityka cenowa powinna uwzględniać w większym stopni u na charakterystykę portfel a i produktu , natomiast w przypadku średnich i dużych przedsiębiorstw polityka cenowa powinna być dostosowana w większym stopniu do charakterystyki konkretnej transakcji i kredytu.

Instytucje powinny określić szczególne metody k alkulacji ceny dla kredytów preferencyjnych, w sytuacji gdy rozważania oparte na analizie ryzyka i wynikach opisane w niniejszym rozdziale nie mają w pełni zastosowania.

W polityce cenowej kredytów instytucje powinny uwzględniać i odzwierciedlać wszystkie odpowiednie koszty do czasu kolejnego terminu przeszacowania lub zakończenia okresu kredytowania, w tym:

• a. koszt kapitału (uwzględniając zarówno kapitał regulacyjny, jak i ekonomiczny), który powinien wynikać z istniejącej alokacji kapitału, stosownie do ustalonych podziałów, np. geograficznego, na linie biznesowe i produkty;
• b. koszt finansowania, któr y powinie n odpowiadać najważniejszym cechom kredytu, np. oczekiwanemu okresowi kredytowania, przy uwzględnieniu nie tylko warunków umownych, ale również założeń behawioralnych, np. ryzyko wcześniejszej spłaty;
• c. koszty operacyjne i administracyjne, które powinny wynikać z alokacji kosztów;
• d. koszty ryzyka kredytowego obliczone dla różnych homogenicznych grup ryzyka przy uwzględnieniu dotychczasowego doświadczenia w uznawaniu strat z tytułu ryzyka kredytowego, a w stosownych przypadkach – z wykorzystaniem modeli oczekiwanych strat;
• e. wszelkie inne rzeczywiste koszty związane z danym kredytem, w tym – w stosownych przypadkach – koszty podatkowe ;
• f. konkurencję i panujące warunki rynkowe, w konkretnych segmentach udzielania kredytów i dla konkretnych produktów kredytowych.

Na potrzeby polityki cenowej i pomiaru rentowności, w tym subsydiowania skrośnego między kredytami lub obszarami działalności/liniami biznesowymi instytucje powinny rozważyć i uwzględnić wskaźniki wyników skorygowanych o ryzyko w sposób proporcjonalny do wielkości, charakteru i złożoności kredytu oraz profilu ryzyka kredytobiorcy. Takie wskaźniki wyników mogą obejmować ekonomiczną wartość dodaną (EVA), wskaźnik zwrotu z kapitału skorygowanego o ryzyko (RORAC) oraz wskaźnik zwrotu z kapitału skorygowany o ryzyko (RAROC), zwrot z aktywów ważonych ryzykiem (RORWA), zwrot z aktywów ogółem (ROTA) oraz inne wskaźniki adekwatne do specyfiki danego kredytu. Wskaźniki wyników skorygowanych o ryzyko mogą być również uzależnione od strategii i polityki związanej z planowaniem kapitałowym instytucji i mogą odzwierciedlać taką strategię i zasady postępowania .

Instytucje powinny w sposób przejrzysty dokumentować i dokonywać przeglądu ram alokowania kosztów bazowych. Instytucje powinny ustalić uczciwą dystrybucję kosztów w obrębie organizacji w celu zapewnienia, aby linie biznesowe i – w miarę możliwości – poszczególne kredyty – odzwierciedlały prawidłowy oczekiwany zwrot odpowiadający przyjętemu ryzyku.

Instytucje powinny wdrażać narzędzia ex ante dla transakcji i regularne monitorowanie ex post, łącząc ryzyko transakcji, politykę cenową oraz oczekiwaną ogólną rentowność na odpowiednim szczeblu, w tym na szczeblu linii biznesowej i produktowej. Wszystkie istotne transakcje poniżej kosztów powinny być zgłaszane i odpowiednio uzasadnione zgodnie z zasadami postępowania i procedurami przyjętymi przez instytucję. Proces monitorowania powinien zapewniać dane na potrzeby przeglądu adekwatności ogólnej polityki cenowej z perspektywy biznesowej i perspektywy ryzyka. W razie konieczności instytucje powinny podejmować działania w celu zapewnienia zgodności z przyjętymi celami i apetytem na ryzyko.