33. Solidne metodologie oceny ryzyka kredytowego i pomiaru poziomu odpisów (w zależności od rodzaju …

Solidne metodologie oceny ryzyka kredytowego i pomiaru poziomu odpisów (w zależności od rodzaju ekspozycji: na przykład detalicznych lub korporacyjnych) powinny w szczególności:

• a. obejmować rzetelny proces, który został zaprojektowany po to, aby wyposażyć instytucję kredytową w zdolność określania poziomu, charakteru i czynników ryzyka kredytowego w momencie początkowego ujęcia ekspozycji kredytowej celem zapewnienia możliwości określenia i kwantyfikowania późniejszych zmian poziomu ryzyka kredytowego;
• b. obejmować kryteria umożliwiające należyte uwzględnienie wpływu informacji dotyczących przyszłości, w tym czynników makroekonomicznych. Niezależnie od tego, czy ocena ryzyka kredytowego jest przeprowadzana indywidualnie czy zbiorowo, instytucja kredytowa powinna być w stanie wykazać, że tego rodzaju kryteria zostały uwzględnione po to, aby nie opóźniać ujęcia oczekiwanych strat kredytowych. Tego rodzaju kryteria powinny prowadzić do określenia czynników, które wpływają na spłatę – niezależnie od tego, czy dotyczą zachęt dla pożyczkobiorców, chęci lub zdolności spełnienia obowiązków umownych czy warunków ekspozycji kredytowych. Uwzględniane czynniki ekonomiczne (na przykład wskaźniki bezrobocia lub wskaźniki wykorzystania) powinny być adekwatne do oceny i – w zależności od okoliczności – może to mieć miejsce na szczeblu międzynarodowym, krajowym, regionalnym lub lokalnym;
• c. obejmować – w odniesieniu do ekspozycji ocenianych zbiorowo – opis podstawy tworzenia grup portfeli ekspozycji o wspólnej charakterystyce ryzyka kredytowego;
• d. określać i dokumentować metody oceny i pomiaru oczekiwanych strat kredytowych (na przykład metodę opartą na wskaźniku strat, metodę opartą na prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania/stracie z tytułu niewykonania zobowiązania lub inną metodę), które to metody mają być stosowane do poszczególnych ekspozycji lub portfeli;
• e. dokumentować powody, dlaczego wybrana metoda jest właściwa, zwłaszcza w przypadku, gdy różne metody wyceny oczekiwanych strat kredytowych stosuje się do różnych portfeli i rodzajów indywidualnych ekspozycji. Instytucje kredytowe powinny być w stanie wyjaśnić właściwym organom uzasadnienie wszelkich zmian metody wyceny (na przykład przejścia z metody opartej na wskaźniku strat na metodę opartą na prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania/stracie z tytułu niewykonania zobowiązania) oraz skutki ilościowe takich zmian;
• f. udokumentować:
• i. parametry wejściowe, dane i założenia wykorzystywane w procesie szacowania odpisów, takie jak historyczne wskaźniki strat, szacunki prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania/straty z tytułu niewykonania zobowiązania oraz prognozy gospodarcze;
• ii. sposób wyznaczania okresu życia ekspozycji lub portfela (w tym sposób uwzględnienia oczekiwanych spłat przedterminowych i przypadków niewykonania zobowiązania);
• iii. okres, przez który oceniane były historyczne przypadki strat;
• iv. wszelkie korekty niezbędne do oszacowania oczekiwanych strat kredytowych zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowości. Na przykład, jeśli obecne i prognozowane warunki gospodarcze różnią się od tych, które występowały podczas uwzględnianego historycznego okresu estymacji, powinno się dokonywać takich korekt, które są zbieżne z tymi różnicami. Oprócz tego instytucja kredytowa mogła ponieść niewielkie straty lub mogła nie ponieść żadnych faktycznych strat w analizowanym okresie historycznym; obecne lub przyszłe warunki mogą się jednak różnić od warunków, które panowały w okresie historycznym, i powinno się ocenić oraz zmierzyć wpływ tych zmian na oczekiwane straty kredytowe;
• g. obejmować proces oceny adekwatności ważnych parametrów wejściowych i założeń w ramach wybranej metody wyceny oczekiwanych strat kredytowych. Podstawa uwzględnienia parametrów wejściowych i założeń, wykorzystywana w procesie szacowania odpisów, ogólnie powinna być spójna z okresu na okres. W przypadku zmiany parametrów wejściowych i założeń jej uzasadnienie powinno zostać udokumentowane;
• h. określać sytuacje, które zasadniczo doprowadziłyby do zmian metod wyceny oczekiwanych strat kredytowych, parametrów wejściowych lub założeń z okresu na okres (na przykład instytucja kredytowa może stwierdzić, że pożyczka, która wcześniej była oceniana zbiorowo za pomocą metody opartej na prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania/stracie z tytułu niewykonania zobowiązania, może zostać wycofana i oceniona indywidualnie przy użyciu metody zdyskontowanych przepływów pieniężnych w momencie otrzymania nowych, istotnych dla pożyczkobiorcy informacji takich jak informacja o utracie zatrudnienia);
• i. uwzględniać istotne czynniki wewnętrzne i zewnętrzne, które mogą wpływać na szacunki oczekiwanych strat kredytowych, na przykład standardy dotyczące udzielania kredytów stosowane w momencie udzielenia kredytu oraz zmiany czynników sektorowych, geograficznych, gospodarczych i politycznych;
• j. uwzględniać sposób szacowania oczekiwanych strat kredytowych (na przykład na podstawie analizy historycznych wskaźników strat lub migracji (jako punkt wyjścia), dostosowanej do informacji dotyczących aktualnych i oczekiwanych warunków). Podczas szacowania oczekiwanych strat kredytowych instytucja kredytowa powinna mieć obiektywne spojrzenie na niepewność i ryzyka związane ze swoją działalnością kredytową;
• k. określać, które czynniki należy uwzględnić przy ustalaniu odpowiednich okresów historycznych, przez które powinno się oceniać historię strat. Instytucja kredytowa powinna przechowywać wystarczające dane historyczne dotyczące strat, aby przeprowadzić właściwą analizę historii swoich strat, którą można by potraktować za punkt wyjścia do szacowania poziomu odpisów na zasadzie zbiorowej lub indywidualnej;
• l. określać zakres, w jakim wartość zabezpieczenia i innych czynników ograniczania ryzyka kredytowego wpływa na oczekiwane straty kredytowe;
• m. określać polityki i procedury instytucji kredytowej dotyczące spisanych i odzyskanych należności;
• n. wymagać, aby analizy, oszacowania, przeglądy i inne zadania/procesy, które są parametrami wejściowymi lub wynikami procesu oceny i pomiaru ryzyka kredytowego, były przeprowadzane przez wykwalifikowanych i przeszkolonych pracowników oraz zatwierdzane przez osoby, niezwiązane z procesem udzielania kredytów w instytucji kredytowej. Takie parametry wejściowe i wyniki należy odpowiednio udokumentować, a dokumentacja powinna zawierać wyjaśnienia potwierdzające dokonane analizy, oszacowania i przeglądy;
• o. udokumentować metody wykorzystywane do walidacji modeli wyceny oczekiwanych strat kredytowych (na przykład analizy historyczne);
• p. zapewniać, że szacunki oczekiwanych strat kredytowych odpowiednio uwzględniają informacje dotyczące przyszłości, w tym czynniki makroekonomiczne, które nie zostały jeszcze uwzględnione w odpisach szacowanych indywidualnie. Może to wymagać od kadry kierowniczej zastosowania profesjonalnego osądu do oceny sytuacji kredytowej i trendów w całym portfelu kredytowym, zmian w modelu biznesowym instytucji kredytowej, czynników makroekonomicznych itd.; oraz
• q. wymagać, aby proces służył do oceny ogólnej zgodności odpisów z właściwymi standardami rachunkowości, łącznie z regularnym przeglądem modeli oczekiwanych strat kredytowych.

1. Przegląd

1.1 Odwołania

1.2 Zidentyfikowane wymagania

1.3 Powiązane normy

2. Zidentyfikowane wymagania

3. Powiązane normy

• EBA - Published by the European Banking Authority at https://www.eba.europa.eu/