10.2. Ocena kapitałowa SREP i wymogi ostrożnościowe dostosowane do konkretnych instytucji

Ustalenie adekwatności kapitałowej oraz powiązanych wymogów kapitałowych i zaleceń za pomocą procesu opisanego w tytule 7 dla grup transgranicznych wchodzi w zakres wspólnej decyzji właściwych organów, o której mowa w art. 113 dyrektywy 2013/36/UE.

W odniesieniu do instytucji będących jednostkami dominującymi lub jednostkami zależnymi grupy transgranicznej stosowanie P2R i P2R-LR zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE powinno przebiegać w trybie wspólnej decyzji określonej w art. 113 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.

W kontekście dyskusji dotyczących adekwatności poziomu funduszy własnych i ustalenia P2R i P2R-LR, właściwe organy powinny uwzględnić:

• a. ocenę istotności ryzyk i niedociągnięć zidentyfikowanych zarówno na poziomie skonsolidowanym, jak i na poziomie danego podmiotu (tj. które ryzyka są istotne dla całej grupy, a które są istotne wyłącznie dla tego podmiotu) oraz poziomu funduszy własnych niezbędnych na pokrycie tych ryzyk;
• b. w przypadku gdy zidentyfikowane niedociągnięcia są wspólne dla wszystkich podmiotów (np. te same niedociągnięcia w zakresie zarządzania występują we wszystkich podmiotach lub niedociągnięcia w modelach stosowanych przez kilka podmiotów), koordynację oceny i działań nadzorczych, a w szczególności decyzę, czy środki powinny zostać nałożone na poziomie skonsolidowanym, bądź też proporcjonalnie na poziomie poszczególnych podmiotów, w których występują wspólne niedociągnięcia;
• c. wyniki ocen ICAAP i ocenę wiarygodności obliczeń ICAAP i ich możliwego wykorzystania jako danych wejściowych w ustalaniu P2R;
• d. wyniki obliczeń nadzorczych wskaźników referencyjnych używanych do ustalenia P2R dla wszystkich podmiotów w grupie i na poziomie skonsolidowanym;
• e. wymóg P2R, który ma zostać nałożony na poszczególne podmioty oraz na poziomie skonsolidowanym, w celu zapewnienia spójności ostatecznych wymogów w zakresie funduszy własnych, a także kwestię ewentualnej potrzeby transferu funduszy własnych z poziomu skonsolidowanego na poziom poszczególnych podmiotów.

W celu ustalenia TSCR zgodnie z tytułem 7 właściwe organy powinny uwzględnić ten sam poziom stosowania co w przypadku wymogów dotyczących wspólnej decyzji, zgodnie z art. 113 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE. W szczególności TSCR i ewentualnie inne środki kapitałowe – o ile mają zastosowanie – powinny być ustalane na poziomie skonsolidowanym i indywidualnym w odniesieniu do podmiotów prowadzących działalność w innych państwach członkowskich. Na poziomie subskonsolidowanym TSCR i inne środki kapitałowe powinny obejmować wyłącznie jednostkę dominującą grupy subskonsolidowanej, tak by uniknąć podwójnego uwzględniania P2R, branego pod uwagę przez właściwe organy w odniesieniu do jednostek zależnych w innych państwach członkowskich.

Jeżeli w wyniku oceny nadzorczej ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej dla jednostek dominujących lub zależnych grupy transgranicznej należy określić wymogi w ramach filaru 2, aby przeciwdziałać ryzyku nadmiernej dźwigni (P2R-LR), powinno to być przeprowadzane zgodnie z procedurą wspólnej decyzji przewidzianą w art. 113 ust. 1 lit. a) CRD i odzwierciedlać oddzielny zestaw wymogów w zakresie funduszy własnych opartych na wskaźniku dźwigni.

W kontekście dyskusji dotyczących adekwatności poziomu funduszy własnych do pokrycia ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej i ustalenia P2R-LR, właściwe organy powinny uwzględnić:

• a. aspekty wymienione w ust. 326;
• b. wymogi w ramach filaru 2 na pokrycie ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej nałożone na poszczególne podmioty oraz na poziomie skonsolidowanym, w celu zapewnienia spójności ostatecznych wymogów w zakresie funduszy własnych i to, czy zachodzi potrzeba transferu funduszy własnych z poziomu skonsolidowanego do poziomu podmiotu.

Wszystkie istotne informacje dotyczące ustalania P2G i P2G-LR dla jednostek dominujących lub zależnych w ramach grupy transgranicznej powinny być przekazywane między właściwymi organami, a ich ustalanie powinno odbywać się zgodnie z procesem podejmowania wspólnej decyzji na podstawie art. 113 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2013/36/UE. W szczególności właściwe organy powinny omówić podejście do ustalania P2G i P2G-LR na poziomie jednostkowym, jeżeli na tym poziomie brak jest dostępnych danych z nadzorczych testów warunków skrajnych, lub – w stosownych przypadkach – uzgodnić, że P2G i P2G-LR będą stosowane wyłącznie na poziomie skonsolidowanym. P2G i P2G-LR powinny zostać odpowiednio uwzględnione w dokumencie wspólnej decyzji sporządzonej zgodnie z art. 113 dyrektywy 2013/36/UE.