9.2 Częstotliwość wycen

Ze względów ostrożnościowych instytucje kredytowe powinny aktualizować wyceny wszystkich zabezpieczonych ekspozycji zgodnie z wymogami art. 208 ust. 3 i art. 210 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.

Grupa zabezpieczeń regularnie poddawanych indywidualnym wycenom albo aktualizacjom wycen powinna być zaktualizowana, gdy ekspozycja zostaje uznana za zagrożoną i co najmniej raz w okresie, w którym nadal jest tak klasyfikowana. Instytucje kredytowe powinny się upewnić, że w przypadku zabezpieczenia poddanego indeksacji albo innym podobnym metodom ta indeksacja będzie aktualizowana przynajmniej co roku.

W przypadku nieruchomości o aktualizowanej wycenie indywidualnej, którą sporządzono w ciągu ostatnich 12 miesięcy (zgodnie ze wszystkimi mającymi zastosowanie zasadami i wymogami podanymi w tej sekcji) wartość nieruchomości może być indeksowana do okresu badań utraty wartości.

Instytucje kredytowe powinny częściej dokonywać takiego monitoringu, gdy na rynku zachodzą znaczne negatywne zmiany lub występują oznaki znacznego spadku wartości indywidualnego zabezpieczenia.

Dlatego instytucje kredytowe powinny podać w politykach i procedurach dotyczących wyceny zabezpieczeń kryteria, które posłużą do oceny, czy nastąpił znaczny spadek wartości zabezpieczenia. Gdy jest to możliwe, będą one obejmować progi ilościowe dla każdego rodzaju zabezpieczenia, ustalone na podstawie dostępnych danych empirycznych i wszelkich właściwych doświadczeń instytucji kredytowych związanych z jakością, z uwzględnieniem właściwych czynników, np. trendów cenowych na rynkach albo opinii niezależnych rzeczoznawców.

Instytucje kredytowe powinny dysponować odpowiednimi procesami i systemami do sygnalizowania nieaktualnych wycen i uruchamiania sprawozdań dotyczących wycen.