2. Kryteria dotyczące prostoty

Dla celów art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/2402 oraz w celu potwierdzenia zaufania osób trzecich, w tym osób trzecich weryfikujących zgodność z kryteriami prostoty, przejrzystości i standaryzacji (ang. simple, transparent and standardised – STS) zgodnie z art. 28 tego rozporządzenia oraz spełnienia przez właściwe organy wymogów tam określonych, należy zapewnić, co następuje:

• (a) potwierdzenie prawdziwej sprzedaży lub potwierdzenie, że zgodnie z obowiązującymi ramami krajowymi cesja lub przeniesienie oddzielają ekspozycje bazowe od sprzedawcy, jego wierzycieli i likwidatorów, w tym również w razie niewypłacalności sprzedawcy, z takim samym skutkiem prawnym, jaki zostałby osiągnięty w drodze prawdziwej sprzedaży;
• (b) potwierdzenie wykonalności prawdziwej sprzedaży, cesji lub przeniesienia o takim samym skutku prawnym, o których mowa w lit. a), w stosunku do sprzedawcy lub innej osoby trzeciej zgodnie z obowiązującymi krajowymi ramami prawnymi;
• (c) ocenę ryzyka wycofania (ang. clawback) i ryzyka zmiany charakterystyki.

Potwierdzenie aspektów, o których mowa w ust. 10 , należy uzyskać poprzez przedstawienie opinii prawnej wydanej przez wykwalifikowanego zewnętrznego radcę prawnego, z wyjątkiem sytuacji ponownej emisji w ramach samodzielnych struktur sekurytyzacji lub zarządu powierniczego (ang. master trust), w których wykorzystuje się te same mechanizmy prawne przeniesienia, w tym również w przypadkach, gdy ramy prawne są takie same.

Opinia prawna, o której mowa w ust. 11 , powinna być udostępniona odpowiednim osobom trzecim weryfikującym zgodność z kryteriami STS zgodnie z art. 28 rozporządzenia (UE) 2017/2402 oraz wszelkim odpowiednim organom właściwym spośród tych wymienionych w art. 29 tego rozporządzenia.

Poważne pogorszenie poziomu zdolności kredytowej sprzedawcy

Dla celów art. 20 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 dokumentacja transakcji powinna określać w odniesieniu do czynników wywołujących „poważne pogorszenie poziomu zdolności kredytowej sprzedawcy” progi zdolności kredytowej obiektywnie możliwe do zaobserwowania oraz powiązane z sytuacją finansową sprzedawcy. Niewypłacalność sprzedawcy

Dla celów art. 20 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402 czynniki wywołujące „niewypłacalność sprzedawcy” powinny odnosić się przynajmniej do zdarzeń niewypłacalności prawnej zdefiniowanych w krajowych ramach prawnych.

4.2 Kryteria kwalifikowalności stosowane wobec ekspozycji bazowych, aktywne zarządzanie portfelem (art. 20 ust. 7)

Aktywne zarządzanie portfelem

Dla celów art. 20 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 aktywne zarządzanie portfelem należy rozumieć jako zarządzanie portfelem, do którego ma zastosowanie jedno z następujących stwierdzeń:

• (a) zarządzanie portfelem sprawia, że dochody z tytułu sekurytyzacji zależą zarówno od dochodów z tytułu ekspozycji bazowych, jak i dochodów z tytułu zarządzania portfelem sekurytyzacji, co chroni inwestorów przed modelowaniem ryzyka kredytowego ekspozycji bazowych bez uwzględniania strategii zarządzania portfelem realizowanej przez zarządzającego portfelem;
• (b) zarządzanie portfelem realizowane jest w celach spekulacyjnych, ukierunkowanych na osiągnięcie lepszych wyników, większej rentowności, ogólnego zwrotu finansowego lub innych korzyści o charakterze czysto finansowym lub ekonomicznym.

Do technik zarządzania portfelem, których nie należy uznawać za aktywne zarządzanie portfelem, należą:

• (a) substytucja lub odkup ekspozycji bazowych wskutek niedotrzymania zapewnień lub oświadczeń;
• (b) zamiana lub wykup ekspozycji bazowych stanowiących przedmiot sporu regulacyjnego lub dochodzenia w celu ułatwienia rozstrzygnięcia sporu lub zakończenia dochodzenia;
• (c) uzupełnienie ekspozycji bazowych poprzez dodanie ekspozycji bazowych jako substytutów ekspozycji umorzonych lub ekspozycji obciążonych niewykonaniem zobowiązania w okresie odnawialności;
• (d) nabywanie nowych ekspozycji bazowych w okresie rozwoju (ang. ramp up period) w celu dostosowania wartości ekspozycji bazowych do wartości zobowiązań z tytułu sekurytyzacji;
• (e) odkup ekspozycji bazowych w kontekście wykonywania opcji odkupu końcowego zgodnie z art. 244 ust. 3 lit. g) rozporządzenia (UE) 2017/2401;
• (f) odkup ekspozycji obciążonych niewykonaniem zobowiązania w celu usprawnienia procesu odzyskiwania oraz likwidacji w odniesieniu do tych ekspozycji;
• (g) odkup ekspozycji bazowych w ramach zobowiązania odkupu zgodnie z art. 20 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2017/2402.

Jasne kryteria kwalifikowalności

Dla celów art. 20 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 kryteria należy rozumieć jako „jasne”, gdy ich przestrzeganie może stwierdzić sąd lub trybunał, kierując się przesłanką prawną lub faktyczną.

Kryteria kwalifikowalności obowiązujące w odniesieniu do ekspozycji przenoszonych na rzecz jednostek specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (ang. securitisation special purpose entity – SSPE) po zamknięciu transakcji

Dla celów art. 20 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 stwierdzenie „muszą spełniać kryteria kwalifikowalności zastosowane wobec pierwotnych ekspozycji bazowych” należy rozumieć w taki sposób, że kryteria kwalifikowalności muszą spełniać jeden z następujących warunków:

• (a) w przypadku zwykłej sekurytyzacji: nie są mniej rygorystyczne niż kryteria kwalifikowalności stosowane wobec pierwotnych ekspozycji bazowych w chwili zamknięcia transakcji;
• (b) w przypadku sekurytyzacji wiążącej się z emisją wielu serii papierów wartościowych, w tym zarządem powierniczym: nie są mniej rygorystyczne niż kryteria kwalifikowalności stosowane wobec pierwotnych ekspozycji bazowych przy ostatniej emisji, co oznacza, że kryteria kwalifikowalności mogą różnić się od zamknięcia do zamknięcia – za porozumieniem stron sekurytyzacji oraz zgodnie z dokumentacją transakcji.

Kryteria kwalifikowalności obowiązujące w odniesieniu do ekspozycji bazowych zgodnie z ust. 18 powinny być określone w dokumentacji transakcji i powinny odnosić się do kryteriów kwalifikowalności stosowanych na poziomie ekspozycji.

4.3 Jednorodność, obowiązki dotyczące ekspozycji bazowych, strumienie płatności okresowych, wyłączenie zbywalnych papierów wartościowych (art. 20 ust. 8)

Zobowiązania umownie wiążące i egzekwowalne

Dla celów art. 20 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2017/2402 „zobowiązania, które są umownie wiążące i egzekwowalne, z możliwością pełnego dochodzenia roszczeń od dłużników oraz, w stosownych przypadkach, gwarantów” należy rozumieć wszystkie zobowiązania zawarte w specyfikacji umownej ekspozycji bazowej, które dotyczą inwestorów, ponieważ wpływają na zobowiązania dłużników oraz, w stosownych przypadkach, gwarantów, w zakresie dokonywania płatności lub wniesienia zabezpieczenia. Ekspozycje ze strumieniami płatności okresowych

Dla celów art. 20 ust. 8 rozporządzenia (UE) 2017/2402 ekspozycje z określonym strumieniem płatności okresowych powinny obejmować:

• (a) ekspozycje płatne w jednej racie w przypadku sekurytyzacji odnawialnej, o której mowa w art. 20 ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402;
• (b) ekspozycje związane z kartami kredytowymi;
• (c) ekspozycje z ratami składającymi się z odsetek, gdy kwota główna jest spłacana w terminie zapadalności, w tym kredyty, których raty obejmują wyłącznie odsetki, z odroczoną spłatą kapitału (ang. interest only mortgages);
• (d) ekspozycje z ratami składającymi się z odsetek oraz spłaty części kwoty głównej, gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:
• (i) pozostała część kwoty głównej zostaje spłacona w terminie zapadalności;
• (ii) spłata kwoty głównej zależy od sprzedaży aktywów zabezpieczających ekspozycję zgodnie z art. 20 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2017/2402 i ust. 48 – 50;
• (e) ekspozycje z okresową przerwą w spłacie uzgodnioną w formie umowy między dłużnikiem a kredytodawcą.

4.4 Standardy zawierania umów kredytowych, wiedza fachowa jednostki inicjującej (art. 20 ust. 10)

Podobne ekspozycje

Dla celów art. 20 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402 ekspozycje należy uznać za podobne, gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:

• (a) ekspozycje należą do jednej z następujących kategorii aktywów, o których mowa w rozporządzeniu delegowanym określającym, które ekspozycje bazowe są uznawane za jednorodne zgodnie z art. 20 ust. 8 i art. 24 ust. 15 rozporządzenia (UE) 2017/2402:
• (i) kredyty na nieruchomości mieszkalne zabezpieczone jedną lub kilkoma hipotekami na nieruchomości mieszkalnej lub kredyty na nieruchomości mieszkalne zabezpieczone w pełni przez uznanego dostawcę ochrony, o którym mowa w art. 201 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, kwalifikującego się do 2. lub wyższego stopnia jakości kredytowej według części trzeciej tytułu II rozdziału 2 tego rozporządzenia;
• (ii) kredyty komercyjne zabezpieczone jedną lub kilkoma hipotekami na nieruchomości użytkowej lub innych nieruchomościach komercyjnych;
• (iii) instrumenty kredytowe udzielane osobom fizycznym na cele konsumpcyjne osobiste, rodzinne lub na cele konsumpcyjne gospodarstw domowych;
• (iv) kredyty na zakup samochodu i umowy leasingu samochodów;
• (v) należności z kart kredytowych;
• (vi) należności z tytułu dostaw i usług;
• (b) ekspozycje wchodzą w zakres klasy instrumentów kredytowych udzielanych mikro - , małym - i średnim przedsiębiorstwom oraz innego rodzaju przedsiębiorstwom i osobom prawnym, w tym pożyczek i leasingów, o których mowa w art. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego określającego, które ekspozycje bazowe należy uznawać za jednorodne zgodnie z art. 20 ust. 8 i art. 24 ust. 15 rozporządzenia (UE) 2017/2402 jako ekspozycje bazowe określonego rodzaju dłużnika;
• (c) jeżeli nie należą do żadnej klasy aktywów, o których mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu i o których mowa w rozporządzeniu delegowanym określającym, które ekspozycje bazowe należy uznawać za jednorodne dla celów art. 20 ust. 8 i art. 24 ust. 15 rozporządzenia (UE) 2017/2402, ekspozycje bazowe mają podobną charakterystykę w odniesieniu do rodzaju dłużnika, hierarchii praw z papierów wartościowych, rodzaju nieruchomości lub jurysdykcji.

Nie mniej rygorystyczne standardy zawierania umów kredytowych

Dla celów art. 20 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402 standardy zawierania umów kredytowych stosowane do sekurytyzowanych ekspozycji powinny być porównywane ze standardami zawierania umów kredytowych stosowanymi do podobnych ekspozycji w chwili inicjowania sekurytyzowanych ekspozycji.

Do zapewnienia zgodności z tym wymogiem nie powinno być wymagane, by jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca posiadali podobne ekspozycje w swoim bilansie w chwili wyboru ekspozycji sekurytyzowanych lub dokładnie w chwili ich sekurytyzacji, ani też ni e powinno być wymagane, by podobne ekspozycje zostały faktycznie zainicjowane w chwili zainicjowania sekurytyzowanych ekspozycji.

Ujawnianie istotnych zmian w stosunku do wcześniejszych standardów zawierania umów kredytowych

Dla celów art. 20 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402 istotne zmiany standardów zawierania umów kredytowych, które muszą być w pełni ujawnione, należy rozumieć jako te istotne zmiany standardów zawierania umów kredytowych, które są stosowane do ekspozycji przenoszonych na rzecz SSPE lub cedowanych przez SSPE po zamknięciu sekurytyzacji w kontekście zarządzania portfelem, o czym mowa w ust. 15 i 16 .

Zmiany w takich standardach zawierania umów kredytowych powinny być uznane za istotne, jeżeli odwołują się do jednego z następujących rodzajów zmian standardów zawierania umów kredytowych:

• (a) zmian, które wpływają na wymóg podobieństwa standardów zawierania umów kredytowych określonych szczegółowo w rozporządzeniu delegowanym określającym, które ekspozycje bazowe są uznawane za jednorodne zgodnie z art. 20 ust. 8 i art. 24 ust. 15 rozporządzenia (UE) 2017/2402;
• (b) zmian, które w istotny sposób wpływają na ogólne ryzyko kredytowe lub przewidywany średni wynik portfela ekspozycji bazowych bez powodowania zasadniczej różnicy podejścia do oceny ryzyka kredytowego związanego z ekspozycjami bazowymi.

Informacja o wszystkich zmianach standardów zawierania umów kredytowych powinna zawierać wyjaśnienie celu takich zmian.

W odniesieniu do należności z tytułu dostaw i usług, które nie zostały zainicjowane w formie kredytu, odniesienie do standardów zawierania umów kredytowych w art. 20 ust. 10 należy rozumieć jako odniesienie do standardów kredytowych stosowanych przez sprzedawcę do kredytu krótkoterminowego zasadniczo w rodzaju stanowiącym podstawę ekspozycji sekurytyzowanych, oferowanego klientom w związku ze sprzedażą produktów i usług sprzedawcy.

Kredyty na nieruchomości mieszkalne

Dla celów art. 2 0 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402 pula ekspozycji bazowych nie powinna obejmować kredytów na nieruchomości mieszkalne, które były zarówno oferowane, jak i w przypadku których umowy zostały zawarte przy założeniu, że składający wniosek kredytowy lub p ośrednicy zostali powiadomieni o tym, że istnieje możliwość, że przedstawione informacje mogłyby nie zostać zweryfikowane przez kredytodawcę.

Wymogiem tym nie są objęte kredyty na nieruchomości mieszkalne, w przypadku których umowy zostały zawarte, ale które nie były oferowane przy założeniu, że składający wniosek kredytowy lub pośrednicy zostali powiadomieni o tym, że istnieje możliwość, że przedstawione informacje mogłyby nie zostać zweryfikowane przez kredytodawcę.

Dla celów art. 20 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402 „informacje” należy rozumieć jako wyłącznie istotne informacje. Istotność informacji należy oceniać na podstawie tego, czy dana informacja stanowi istotny wskaźnik kredytowy, jak np. informacja uznawana za istotną dla oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy, dla oceny dostępu do zabezpieczenia lub dla ograniczenia ryzyka oszustwa.

Za istotne informacje w przypadku ogólnych kredytów hipotecznych niegenerujących dochodów na ogół powinno uznawać się dochód, a za istotne informacje w przypadku kredytów hipotecznych generujących dochody powinno uznawać się dochód z tytułu czynszu. Informacje, które nie są przydatne jako wskaźnik kredytowy, takie jak numery telefonu, nie powinny być uznawane za istotne informacje.

Równoważne wymogi w państwach trzecich

Dla celów art. 20 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402 ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy w państwach trzecich powinna być przeprowadzona, w stosownych przypadkach, według następujących zasad, określonych w dyrektywach 2008/48/WE i 2014/17/WE:

• (a) przed zawarciem umowy kredytowej na podstawie dostatecznych informacji kredytodawca ocenia zdolność kredytową kredytobiorcy na podstawie dostatecznych informacji, w stosownych przypadkach uzyskanych od kredytobiorcy, a w razie konieczności – uzyskanych z odpowiedniej bazy danych;
• (b) jeżeli strony zgadzają się na zmianę całkowitej kwoty kredytu po zawarciu umowy kredytowej, kredytodawca powinien zaktualizować posiadane informacje finansowe dotyczące kredytobiorcy oraz ocenić zdolność kredytową kredytobiorcy przed jakimkolwiek istotnym zwiększeniem całkowitej kwoty kredytu;
• (c) przed zawarciem umowy kredytowej kredytodawca powinien dokonać szczegółowej oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy, biorąc pod uwagę czynniki istotne dla zweryfikowania prawdopodobieństwa dotrzymania przez kredytobiorcę zobowiązań wynikających z umowy kredytowej;
• (d) procedury i informacje stanowiące podstawę oceny powinny być udokumentowane i zachowane;
• (e) ocena zdolności kredytowej nie powinna opierać się głównie na wartości nieruchomości mieszkalnej przekraczającej kwotę kredytu ani na założeniu, że wartość nieruchomości mieszkalnej wzrośnie, chyba że celem umowy kredytowej jest budowa lub remont nieruchomości mieszkalnej;
• (f) po zawarciu umowy kredytowej kredytodawca nie powinien mieć możliwości jej unieważnienia ani dokonania jej zmiany ze szkodą dla kredytobiorcy na tej podstawie, że ocenę zdolności kredytowej przeprowadzono w sposób nieprawidłowy;
• (g) kredytodawca powinien udzielić kredytu kredytobiorcy tylko wówczas, gdy wynik oceny zdolności kredytowej wskazuje, że zobowiązania wynikające z umowy kredytowej zostaną prawdopodobnie wykonane w sposób wymagany tą umową;
• (h) zdolność kredytowa kredytobiorcy powinna zostać ponownie oceniona na podstawie zaktualizowanych informacji przed każdym znaczącym zwiększeniem całkowitej kwoty kredytu po zawarciu umowy kredytowej, chyba że taki dodatkowy kredyt został przewidziany i uwzględniony w pierwotnej ocenie zdolności kredytowej.

Kryteria określające fachową wiedzę jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawc y

W celu ustalenia, czy jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca ma wiedzę fachową w zakresie inicjowania ekspozycji o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych zgodnie z art. 20 ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402, należy zastosować obydwa poniższe warunki:

• (a) członkowie organu zarządzającego jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy i personel wyższego szczebla inny niż członkowie organu zarządzającego odpowiedzialny za zarządzanie inicjowaniem ekspozycji o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych powinni dysponować odpowiednią wiedzą i umiejętnościami z zakresu inicjowania ekspozycji o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych;
• (b) należy wziąć pod uwagę dowolną z następujących zasad dotyczących jakości wiedzy fachowej:
• (i) role i obowiązki członków organu zarządzającego i personelu wyższego szczebla oraz wymagane umiejętności powinny być odpowiednie;
• (ii) doświadczenie członków organu zarządzającego i personelu wyższego szczebla zdobyte na wcześniejszych stanowiskach, w toku edukacji oraz kształcenia powinno być wystarczające;
• (iii) zaangażowanie członków organu zarządzającego i personelu wyższego szczebla w ramach struktury zarządzania funkcją inicjowania ekspozycji powinno być odpowiednie;
• (iv) w przypadku podmiotu objętego regulacją ostrożnościową zezwolenia lub upoważnienia regulacyjne posiadane przez podmiot powinny być uznane za właściwe dla inicjowania ekspozycji o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych.

Jednostkę inicjującą lub pierwotnego kredytodawcę należy uznać za posiadającego wymaganą wiedzę fachową, gdy zachodzi jedna z następujących okoliczności:

• (a) działalność podmiotu lub skonsolidowanej grupy, do której podmiot należy dla celów księgowych lub ostrożnościowych, obejmuje od co najmniej pięciu lat inicjowanie ekspozycji podobnych do tych sekurytyzowanych;
• (b) jeżeli wymóg, o którym mowa w lit. a), nie został spełniony, należy uznać, że podmiot inicjujący lub pierwotny kredytodawca posiada wymaganą wiedzę fachową, jeżeli spełnia obydwa poniższe warunki:
• (i) co najmniej dwóch członków organu zarządzającego posiada osobiście co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe w inicjowaniu ekspozycji podobnych do tych sekurytyzowanych;
• (ii) personel wyższego szczebla inny niż członkowie organu zarządzającego, odpowiedzialny za zarządzanie inicjowaniem przez podmiot ekspozycji podobnych do tych sekurytyzowanych ma osobiście odpowiednie, co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe w inicjowaniu ekspozycji podobnych do tych sekurytyzowanych.

Dla celów wykazania liczby lat doświadczenia zawodowego odpowiednia wiedza fachowa powinna zostać ujawniona w sposób dostatecznie szczegółowy oraz zgodnie z obowiązującymi wymogami w zakresie zachowania poufności w celu umożliwienia inwestorom realizacji ich obowiązków wynikających z art. 5 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2402.

4.5 Brak ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, oraz ekspozycji wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej (art. 20 ust. 11)

Ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania

Dla celów art. 20 ust. 11 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2017/2402 pojęcie „ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania” powinno być interpretowane w rozumieniu art. 178 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w sposób doprecyzowany w rozporządzeniu delegowanym dotyczącym wysokości progu istotności przeterminowanego zobowiązania kredytowego wydanym na podstawie art. 178 wspomnianego rozporządzenia oraz w wytycznych EUNB dotyczących stosowania definicji niewykonania zobowiązania opracowanych na podstawie art. 178 ust. 7 wspomnianego rozporządzenia.

W przypadku gdy jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca nie są instytucją, a zatem nie polegają rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca powinni przestrzegać wytycznych opisanych w poprzednim ustępie w zakresie, w jakim ich stosowanie nie zostanie uznane za nadmiernie uciążliwe. W takim przypadku jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca powinni stosować określone procesy oraz informacje uzyskane od dłużników w momencie inicjowania ekspozycji, informacje uzyskane od jednostki inicjującej w trakcie obsługiwania przez nią ekspozycji lub w toku procedury zarządzania przez nią ryzykiem lub informacje przekazane jednostce inicjującej przez osobę trzecią.

Ekspozycje wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej

Dla celów art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402, za definicje obniżonej wiarygodności kredytowej należy uznać okoliczności, o których mowa w lit. a) – c) tego ustępu. Inne możliwe okoliczności obniżonej wiarygodności kredytowej, których nie ujęto w lit. a) – c), należy uznać za wyłączone z tego wymogu.

Zakaz wyboru i przeniesienia na rzecz SSPE ekspozycji bazowych „wobec dłużnika lub gwaranta

• o obniżonej wiarygodności kredytowej”, o którym mowa w art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402, należy rozumieć jako wymóg, w myśl którego w chwili wyboru powinna istnieć możliwość dochodzenia roszczeń w odniesieniu do całej kwoty sekurytyzowanej ekspozycji od co najmniej jednej strony, której wiarygodność kredytowa nie jest obniżona, niezależnie od tego, czy strona ta jest dłużnikiem czy gwarantem. Ekspozycje bazowe nie powinny zatem obejmować żadnych z następujących:
• (a) ekspozycji wobec dłużnika o obniżonej wiarygodności kredytowej, jeżeli nie ma gwaranta dla pełnej kwoty sekurytyzowanej ekspozycji;
• (b) ekspozycji wobec dłużnika o obniżonej wiarygodności kredytowej, którego gwarant ma obniżoną wiarygodność kredytową.

Według najlepszej wiedzy jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy

Dla celów art. 20 ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402 standard dotyczący „najlepszej wiedzy” należy uznać za spełniony na podstawie informacji pochodzących wyłącznie z następujących kombinacji źródeł i okoliczności:

• (a) od dłużników – w momencie inicjowania ekspozycji;
• (b) od jednostki inicjującej – w trakcie obsługiwania przez nią ekspozycji lub w trakcie jej procedury zarządzania ryzykiem;
• (c) przekazanych jednostce inicjującej przez osobę trzecią;
• (d) informacji ogólnodostępnych lub informacji zawartych w co najmniej jednym rejestrze kredytowym dotyczącym osób z negatywną historią kredytową – w chwili inicjowania ekspozycji bazowej, przy czym wyłącznie w zakresie, w jakim informacje te zostały już uwzględnione w kontekście lit. a), b) i c) oraz zgodnie z obowiązującymi wymogami regulacyjnymi i nadzorczymi, w tym w odniesieniu do należytych kryteriów przyznawania kredytów określonych w art. 9 rozporządzenia (UE) 2017/2402. Nie dotyczy to należności z tytułu dostaw i usług, które nie zostały zainicjowane w formie kredytu, w odniesieniu do których kryteria przyznawania kredytu nie muszą być spełnione.

Ekspozycje wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej, którzy zostali poddani procesowi restrukturyzacji zadłużenia

Dla celów art. 20 ust . 11 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/2402 wymóg wyłączenia ekspozycji wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej, którzy zostali poddani procesowi restrukturyzacji zadłużenia w odniesieniu do swoich zagrożonych ekspozycji, należy rozumieć jako odniesienie zarówno do ekspozycji zrestrukturyzowanych odpowiedniego dłużnika lub gwaranta, jak i tych jego ekspozycji, które same w sobie nie zostały objęte restrukturyzacją. Dla celów tego artykułu ekspozycje zrestruktyzowane, które spełniają warunki pkt (i) i (ii) tego artykułu, nie powinny wywoływać skutku w postaci uznania dłużnika lub gwaranta za posiadającego obniżoną wiarygodność kredytową.

Rejestr kredytowy

Wymóg, o którym mowa w art. 20 ust. 11 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2402, należy ograniczyć do ekspozycji wobec dłużników lub gwarantów, do których obydwa poniższe wymogi mają zastosowanie w chwili inicjowania ekspozycji bazowej:

• (a) dłużnik lub gwarant jest wprost oznaczony w rejestrze kredytowym jako podmiot z negatywną historią kredytową ze względu na negatywny status lub negatywne informacje zawarte w rejestrze kredytowym;
• (b) dłużnik lub gwarant znajduje się w rejestrze kredytowym ze względów istotnych dla oceny ryzyka kredytowego.

Ryzyko niewywiązania się z uzgodnionych umownie płatności znacząco wyższe niż w przypadku porównywalnych ekspozycji

Dla celów art. 20 ust. 11 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2402 ekspozycji nie należy uznawać za posiadające ocenę kredytową lub punktową ocenę kredytową wskazującą na ryzyko niewywiązania się z uzgodnionych umownie płatności znacząco wyższe niż w przypadku porównywalnych ekspozycji posiadanych przez jednostkę inicjującą, które nie są objęte sekurytyzacją, jeżeli zastosowanie mają następujące warunki:

• (a) najważniejsze czynniki określające przewidywane dochody z ekspozycji bazowych są podobne;
• (b) ze względu na podobieństwo, o którym mowa w lit. a), można było słusznie przewidywać na podstawie wskazań wynikających z wcześniejszych dochodów lub mających zastosowanie modeli, że w okresie trwania transakcji lub w okresie maksymalnie czterech lat, jeżeli okres trwania transakcji jest dłuższy niż cztery lata, dochód nie będzie istotnie różny.

Wymóg z poprzedniego punktu należy uznać za spełniony, jeżeli zastosowanie ma jedna z następujących okoliczności:

• (a) ekspozycje bazowe nie obejmują ekspozycji klasyfikowanych jako wątpliwe, o obniżonej wiarygodności, zagrożone lub zaklasyfikowane podobnie w świetle odpowiednich zasad rachunkowości;
• (b) ekspozycje bazowe nie obejmują ekspozycji, których jakość kredytowa w świetle ratingu kredytowego lub innego progu jakości kredytowej różni się znacznie od jakości kredytowej porównywalnych ekspozycji, które jednostka inicjująca zainicjowała w toku swojej zwykłej działalności polegającej na udzielaniu kredytów oraz strategii ryzyka kredytowego.

4.6 Dokonana co najmniej jedna płatność (art. 20 ust. 12)

Zakres kryterium

Dla celów art. 20 ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402 kolejne pożyczki w ramach ekspozycji wobec określonego kredytobiorcy nie uruchamiają nowego wymogu „co najmniej jednej płatności” w odniesieniu do takiej ekspozycji.

Co najmniej jedna płatność

Dla celów art. 20 ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402 płatność, o której mowa w wymogu, w myśl którego w momencie przeniesienia ekspozycji należy mieć dokonaną „co najmniej jedną płatność”, oznacza płatność związaną z najmem, płatność kwoty głównej lub płatność odsetek lub każdą inną płatność.

4.7 Brak dominującej zależności od sprzedaży aktywów (art. 20 ust. 13)

Dominująca zależność od sprzedaży aktywów

Dla celów art. 20 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2017/2402 transakcje, w których wszystkie poniższe warunki mają zastosowanie w chwili inicjowania sekurytyzacji w przypadkach sekurytyzacji z umorzeniem lub w okresie odnawialności w przypadku sekurytyzacji odnawialnej, należy uznać za niezależne w sposób dominujący od sprzedaży aktywów zabezpieczających ekspozycje bazowe, a przez to dozwolone:

• (a) ustalone umownie pozostałe do spłaty saldo kwoty głównej w chwili umownego terminu zapadalności ekspozycji bazowych zależnych od sprzedaży aktywów zabezpieczających te ekspozycje bazowe dla celów spłaty salda kwoty głównej stanowi nie więcej niż 50% całkowitej wartości pierwotnej ekspozycji wszystkich sekurytyzowanych pozycji danej sekurytyzacji;
• (b) zapadalność ekspozycji bazowych, o której mowa w lit. a), nie podlega istotnej koncentracji, a ich rozkład w okresie trwania transakcji jest dostatecznie równomierny;
• (c) łączna wartość wszystkich ekspozycji bazowych, o których mowa w lit. a), wobec jednego dłużnika nie przekracza 2% łącznej wartości wszystkich ekspozycji bazowych w danej sekurytyzacji.

Jeżeli w sekurytyzacji nie występują żadne ekspozycje bazowe zależne od sprzedaży aktywów dla celów spłaty pozostałego do zapłaty salda kwoty głównej w umownym terminie zapadalności, wymogi z ust. 48 nie mają zastosowania.

Wyłączenie przewidziane w art. 20 ust. 13 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2017/2402

Co do wyłączenia, o którym mowa w art. 20 ust. 13 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2017/2402, w odniesieniu do spłaty na rzecz posiadaczy pozycji sekurytyzacyjnych, których ekspozycje bazowe są zabezpieczone aktywami, których wartość jest gwarantowana lub w pełni zabezpieczona za pomocą zobowiązania odkupu aktywów zabezpieczających ekspozycje bazowe lub samych ekspozycji bazowych przez inne osoby trzecie, sprzedawca lub osoby trzecie muszą spełniać obydwa poniższe kryteria:

• (a) nie mogą być niewypłacalni;
• (b) nie może istnieć powód, aby sądzić, że dany podmiot nie będzie w stanie wykonać swoich zobowiązań wynikających z gwarancji lub zobowiązania odkupu.