7. Kategorie wynagrodzeń

W dyrektywie (UE) 2019/2034 jest mowa o wynagrodzeniu stałym albo zmiennym; nie występuje trzecia kategoria wynagrodzenia. Bez uszczerbku dla krajowego wdrażania odstępstw wynikających z art. 32 ust. 4 – 7 dyrektywy (UE) 2019/2034, jeżeli wynagrodzenie jest zmienne i jest wypłacane zidentyfikowanym pracownikom, oprócz ogólnych wymogów określonych w art. 26 i 30 dyrektywy (UE) 2019/2034 należy spełnić również wszystkie wymogi określone w art. 32 tej dyrektywy. W tym celu firmy inwestycyjne powinny przyporządkować

• – zgodnie z niniejszymi wytycznymi – składniki wynagrodzenia do wynagrodzenia stałego albo zmiennego oraz określić w ramach swojej polityki wynagrodzeń jasne, obiektywne, z góry ustalone i przejrzyste kryteria przypisywania wszystkich składników wynagrodzenia do kategorii wynagrodzenia stałego albo zmiennego zgodnie z niniejszymi wytycznymi.

Jeżeli jednoznaczne przypisanie danego składnika do wynagrodzenia stałego nie jest możliwe na podstawie kryteriów określonych w niniejszych wytycznych, należy go uznać za wynagrodzenie zmienne.

Wynagrodzenie jest stałe, jeżeli warunki jego przyznania i jego wysokość:

• a) opierają się na z góry określonych kryteriach;
• b) nie mają charakteru uznaniowego i odzwierciedlają poziom doświadczen ia zawodowego oraz miejsce pracownika w hierarchii służbowej; EBA Public
• c) są przejrzyste pod względem kwoty przyznawanej danemu pracownikowi;
• d) są trwale obowiązujące, tj. obowiązują przez dany okres pełnienia określonej roli i wykonywania obowiązków służbowych;
• e) są nieodwołalne; stała kwota podlega zmianie wyłącznie w drodze rokowań zbiorowych lub w następstwie renegocjacji przebiegających zgodnie z krajowymi kryteriami ustalania płac;
• f) nie mogą zostać ograniczone, zawieszone ani unieważnione przez firmę inwestycyjną;
• g) nie stanowią zachęty do podejmowania ryzyka oraz
• h) nie zależą od wyników.

Składniki wynagrodzenia stanowiące albo część ogólnej polityki obejmującej całą firmę inwestycyjną w zakresie, w jakim spełniają one warunki określone w pkt 128, albo obowiązkowe płatności wymagane prawem krajowym są uznawane za wynagrodzenie stałe. Należą do nich płatności w ramach standardowych pakietów pracowniczych w rozumieniu niniejszych wytycznych.

Następujące składniki wynagrodzenia powinny być również uznawane za stałe, o ile wszystkie podobne sytuacje są traktowane w spójny sposób:

• a) wynagrodzenie wypłacane pracownikom będącym cudzoziemcami z uwzględnieniem kosztów życia i stawek podatkowych w innym kraju;
• b) dodatki do stałego wynagrodzenia zasadniczego w sytuacjach, gdy pracownicy pracują za granicą i otrzymują niższe wynagrodzenie niż wynagrodzenie, które otrzymywaliby na lokalnym rynku pracy na analogicznym stanowisku, w przypadku spełniania wszystkich następujących warunków szczególnych:
• i. dodatek jest wypłacany w sposób niedyskryminujący wszystkim pracownikom w podobnej sytuacji;
• ii. dodatek jest przyznawany w związku z tym, że pracownicy są czasowo zatrudnieni za granicą lub na innym stanowisku za wynagrodzeniem, którego poziom wymaga korekty w celu odzwierciedlenia poziomu płac na danym rynku;
• iii. poziom dopłat został ustalony w oparciu o z góry określone kryteria;
• iv. okres, przez jaki przysługuje dodatek, jest związany z czasem trwania wyżej wspomnianej sytuacji. EBA Public