10. Consistency with VaR methodology

Η μεθοδολογία μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες πρέπει να βασίζεται στην ισχύουσα μεθοδολογία μέτρησης της δυνητικής ζημίας με την εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνικών, όπου απαιτείται, προκειμένου να προσαρμοσθεί το ισχύον υπόδειγμα μέτρησης της δυνητικής ζημίας στις απαιτήσεις ενός υποδείγματος που θα μετρά τη δυνητική ζημία υπό ακραίες συνθήκες. Ως εκ τούτου, κάθε παράγοντας κινδύνου που λαμβάνεται υπόψη στο υπόδειγμα μέτρησης της δυνητικής ζημίας πρέπει να αντικατοπτρίζεται στο υπόδειγμα μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες.

Σε ό,τι αφορά στα πρότυπα που χρησιμοποιούν αμφότερες οι μεθοδολογίες μέτρησης, επιπροσθέτως των προτύπων που καθορίζονται στο πλαίσιο της οδηγίας (π.χ., το διάστημα εμπιστοσύνης 99%), τα ιδρύματα μπορούν να εξετάσουν τη χρήση της τετραγωνικής ρίζας του χρόνου για τη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες για περίοδο διακράτησης δέκα ημερών με αναγωγή. Παρόλα αυτά, δοθέντων ορισμένων γνωστών περιορισμών που έχει η αναγωγή, με την χρήση της τετραγωνικής ρίζας, θα πρέπει να διεξαχθεί ανάλυση στο πλαίσιο της διαδικασίας επικύρωσης του εσωτερικού υποδείγματος που να αποδεικνύει ότι οι παραδοχές επί των οποίων βασίζεται η χρησιμοποίηση του τύπου της τετραγωνικής ρίζας του χρόνου είναι εύλογες.

Παρότι το υπόδειγμα μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες χρησιμοποιεί εν μέρει κοινά πρότυπα σε σχέση με το ισχύον υπόδειγμα μέτρησης δυνητικής ζημίας, σε κάποια σημεία μπορεί να παρουσιάζουν μεταξύ τους αποκλίσεις που οφείλονται είτε σε ρητές απαιτήσεις της οδηγίας είτε σε μεθοδολογική ασυνέπεια που απορρέει από την έννοια της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες. Ειδικότερα, αυτό συμβαίνει όσον αφορά στα ακόλουθα θέματα:

• (i) Διάρκεια της περιόδου ακραίων χρηματοοικονομικών συνθηκών

Λόγω της απαίτησης ότι ηδιάρκεια της περιόδου ακραίων χρηματοοικονομικών συνθηκών πρέπει να είναι δώδεκα μήνες, κάθε πράξη μείωσης ή αύξησης της εν λόγω περιόδου που απορρέει από την ανάγκη για συνέπεια μεταξύ μέτρησης της δυνητικής ζημίας και μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες δεν πρέπει να επιτρέπεται.

• (ii) Απαίτηση δοκιμαστικού εκ των υστέρων ελέγχου

Ο πολλαπλασιαστικός συντελεστής m s που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό των κεφαλαιακών απαιτήσεων πρέπει να είναι τουλάχιστον 3 και να αυξάνεται μέσω ενός συμπληρωματικού συντελεστή μεταξύ 0 και 1 ανάλογα με τα αποτελέσματα του δοκιμαστικού εκ των υστέρων ελέγχου της μέτρησης της δυνητικής ζημίας. Εντούτοις, η διενέργεια δοκιμαστικού εκ των υστέρων ελέγχου δεν αποτελεί αυτοτελή απαίτηση για τον προσδιορισμό της μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες.

• (iii) Περιοδικότητα του υπολογισμού της δυνητικής ζημίας ακραίων συνθηκών

Καθώς η οδηγία για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις (CRD) προβλέπει ότι ο υπολογισμός της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες πρέπει να πραγματοποιείται τουλάχιστον σε εβδομαδιαία βάση, τα ιδρύματα μπορούν να αποφασίσουν να πραγματοποιούν πιο συχνά το σχετικό υπολογισμό, για παράδειγμα, σε ημερήσια βάση, προκειμένου η περιοδικότητά της να συμπίπτει με την περιοδικότητα της μέτρησης της δυνητικής ζημίας.

Εάν, για παράδειγμα, τα ιδρύματα αποφασίσουν να υπολογίζουν τη δυνητική ζημία υπό ακραίες συνθήκες σε εβδομαδιαία βάση, και υποθέτοντας ότι πραγματοποιείται ημερήσια μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες με αναγωγή για περίοδο δέκα ημερών, για τον ημερήσιο υπολογισμό των κεφαλαιακών απαιτήσεων που βασίζεται σε εσωτερικά υποδείγματα, θα ισχύουν τα εξής:

• α) Ο ίδιος υπολογισμός που αφορά στη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες θα χρησιμοποιείται για τις επόμενες πέντε εργάσιμες μέρες ακολουθώντας την εφαρμογή του υποδείγματος μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες.
• β) Για να υπολογίσουν τον μέσο όρο των μετρήσεων της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες για τις προηγούμενες εξήντα εργάσιμες μέρες, τα ιδρύματα πρέπει να χρησιμοποιούν τους υπολογισμούς των δώδεκα προηγούμενων μετρήσεων της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες.
• γ) Ένα ίδρυμα πρέπει να είναι σε θέση να αποδείξει ότι, τη συγκεκριμένη μέρα της εβδομάδας που επελέγη για τον υπολογισμό της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες, το χαρτοφυλάκιό του είναι αντιπροσωπευτικό σε σχέση με το χαρτοφυλάκιο που διακρατείται κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Πρέπει ακόμη να μπορεί να αποδείξει ότι το επιλεγμένο χαρτοφυλάκιο δεν οδηγεί σε συστηματική υποεκτίμηση των υπολογισμών της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες όταν ο σχετικός υπολογισμός διεξάγεται σε εβδομαδιαία βάση. Για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί επαρκές αποδεικτικό στοιχείο το γεγονός ότι η τιμή της δυνητικής ζημίας δεν είναι συστηματικά χαμηλότερη την ημέρα της εβδομάδας που επιλέγεται για τον υπολογισμό της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκων.

Τα πρότυπα δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες ενδέχεται να αποκλίνουν από τα πρότυπα δυνητικής ζημίας σε συνθήκες όπου είναι πιθανό να προκύψουν μεθοδολογικές ασυμβατότητες μεταξύ του ισχύοντος υποδείγματος μέτρησης της δυνητικής ζημίας και του υποδείγματος μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες. Ένα παράδειγμα αποτελούν οι μεταβολές της ισχύουσας μεθοδολογίας μέτρησης της δυνητικής ζημίας που δεν είναι δυνατό να εφαρμοσθούν στη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες, καθώς και η χρήση προσεγγιστικών αποτιμήσεων (ανάλυση ευαισθησίας/προσεγγιστικά δεδομένα), εν αντιθέσει προς την πλήρη αποτίμηση, η οποία συνιστά την προτιμώμενη προσέγγιση στο πλαίσιο μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι τυχόν αλλαγές στο υπόδειγμα ή στη μεθοδολογία μέτρησης της δυνητικής ζημίας ενός ιδρύματος πρέπει να ακολουθούνται από αντίστοιχες αλλαγές στο υπόδειγμα (μεθοδολογία) για τον υπολογισμό της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκων.

Υπό εξαιρετικές συνθήκες, εφόσον ένα ίδρυμα μπορεί να αποδείξει ότι αδυνατεί να ενσωματώσει στο υπόδειγμα μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες αλλαγές που έχουν επέλθει στην ισχύουσα μεθοδολογία μέτρησης της δυνητικής ζημίας, το ίδρυμα αυτό πρέπει να τεκμηριώσει τη σχετική αδυναμία και να αποδείξει ότι η επίπτωση (για παράδειγμα, όσον αφορά τη μέτρηση της δυνητικής ζημίας ή τις κεφαλαιακές απαιτήσεις) της μη εφαρμογής των πρόσφατων εξελίξεων όσον αφορά τη μέτρηση της δυνητικής ζημίας στη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες είναι περιορισμένη.

Όταν σε ένα υπόδειγμα μέτρησης της δυνητικής ζημίας χρησιμοποιούνται παράγοντες ευαισθησίας αντί της πλήρους αποτίμησης, το οικείο ίδρυμα πρέπει να αποδείξει ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση εξακολουθεί να είναι κατάλληλη για τη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες, ακόμα και για μεταβολές μεγαλύτερης κλίμακας. Μια προσέγγιση της μέτρησης της δυνητικής ζημίας που βασίζεται σε παράγοντες ευαισθησίας ενδέχεται να απαιτήσει τον συνυπολογισμό υψηλότερης τάξης παραγόντων ευαισθησίας, όπως η κυρτότητα.

Οι τυχόν κλίμακες επανεκτίμησης ή οι πίνακες τιμών στην αγορά τοις μετρητοίς και μεταβλητότητων που χρησιμοποιούνται πρέπει να επανεξετάζονται, η δε χρήση τους πρέπει να επεκτείνεται σε ακόμη μεγαλύτερες ακραίες μεταβολές για τους παράγοντες κινδύνου που λαμβάνονται υπόψη στα ακραία σενάρια. Στη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείται η πλήρης αποτίμηση, με ακραίες μεταβολές που να επηρεάζουν ταυτόχρονα όλους τους παράγοντες κινδύνου.

Σε ό,τι αφορά στη βαθμονόμηση των δεδομένων της αγοράς, η διαδικασία της απαλοιφής του μέσου («de-meaning») δεν θεωρείται αναγκαία για τη μέτρηση της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες. Εάν υφίσταται σημαντική τάση στα δεδομένα της αγοράς, η χρήση αντιθετικών (antithetic) δεδομένων είναι προτιμότερη σε σχέση με την διαδικασία απαλοιφής του μέσου.

Ο πίνακας που ακολουθεί συνοψίζει τα βασικά ζητήματα που αναλύθηκαν ανωτέρω σχετικά με το επίπεδο συνέπειας που υπάρχει μεταξύ των μεθοδολογικών πτυχών του ισχύοντος υποδείγματος μέτρησης της δυνητικής ζημίας και της μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες συνθήκες.

Απαιτείται συνέπεια μεταξύ μέτρησης της δυνητικής ζημίας και μέτρησης της δυνητικής ζημίας υπό ακραίες