10. Consistency with VaR methodology

Metodologia wartości zagrożonej w warunkach skrajnych powinna opierać się na bieżącej metodologii wartości zagrożonej, przy czym w razie potrzeby wymagane są specjalne techniki dla przystosowania bieżącego modelu wartości zagrożonej w sposób pozwalający na wygenerowanie miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych. W związku z tym każdy czynnik występujący w modelu wartości zagrożonej powinien znaleźć odzwierciedlenie w modelu wartości zagrożonej w warunkach skrajnych.

W odniesieniu do norm stosowanych w przypadku obydwu miar, a także w odniesieniu do innych norm określonych w dyrektywie (np. poziom ufności 99%), instytucje mogą rozważyć zastosowanie skalowania według „pierwiastka kwadratowego z okresu czasu” w celu obliczenia dziesięciodniowej miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych. Ze względu jednak na pewne znane ograniczenia czynnika korygującego („pierwiastka czasu”), analiza mająca wykazać właściwość założeń będących podstawą do wykorzystania wzoru „pierwiastka czasu” powinna być częścią procesu walidacji modelu wewnętrznego.

O ile model wartości zagrożonej w warunkach skrajnych powinien uwzględniać niektóre z norm modelu bieżącej wartości zagrożonej, o tyle inne modele mogą odbiegać od tej zasady ze względu na wyraźne wymogi określone w dyrektywie lub niezgodności metodologiczne związane z pojęciem wartości zagrożonej w warunkach skrajnych. Dotyczy to szczególnie następujących obszarów:

• (i) Długość okresu występowania warunków skrajnych

Ze względu na fakt, że długość okresu występowania warunków skrajnych musi wynosić 12 miesięcy, nie należy dopuszczać działań zmierzających do skrócenia lub wydłużenia takiego okresu występowania warunków skrajnych, motywowanych potrzebą spójności pomiędzy wartością zagrożoną a wartością zagrożoną w warunkach skrajnych.

• (ii) Wymóg weryfikacji historycznej

Wartość mnożnika m s stosowanego w odniesieniu do wymogów kapitałowych powinna wynosić przynajmniej 3 i powinna zostać zwiększona o składnik z zakresu 0-1 w zależności od wyników weryfikacji historycznej wartości zagrożonej. Weryfikacja historyczna jako taka nie jest jednak wymagana w przypadku modelu wartości zagrożonej w warunkach skrajnych.

• (iii) Częstotliwość kalkulacji wartości zagrożonej w warunkach skrajnych

Zgodnie z dyrektywą w sprawie wymogów kapitałowych wartość zagrożoną w warunkach skrajnych należy obliczać co najmniej tygodniowo, co oznacza, że instytucje mogą obliczać tę miarę z większą częstotliwością, np. dzienną, tak by była ona zgodna z częstotliwością obliczania wartości zagrożonej.

Na przykład w przypadku przyjęcia przez instytucje tygodniowej kalulacji wartości zagrożonej w warunkach skrajnych i przy założeniu jednodniowej miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych skalowanej do 10 dni,

10 dzienna kalkulacja wymogów kapitałowych w oparciu o modele wewnętrzne podlegałaby następującym wymogom:

• a) tę samą wartość miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych wykorzystano by dla 5 kolejnych dni roboczych po uruchomieniu modelu wartości zagrożonej w warunkach skrajnych;
• b) w odniesieniu do obliczania średniej wartości miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych w ciągu poprzednich sześćdziesięciu dni roboczych, instytucje powinny taką średnią obliczyć przy wykorzystaniu poprzednich 12 wartości miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych;
• c) instytucja powinna być w stanie wykazać, że w dniu tygodnia wybranym do obliczenia wartości zagrożonej w warunkach skrajnych jej portfel jest reprezentatywny dla portfela posiadanego w ciągu takiego tygodnia, oraz że wybrany portfel nie powoduje systematycznego niedoszacowania wartości zagrożonej w warunkach skrajnych obliczanej z częstotliwością tygodniową. Za wystarczający należy uznać np. dowód, że wartość zagrożona nie jest systematycznie niższa od wartości zagrożonej w warunkach skrajnych w dniu tygodnia wybranym do obliczenia wartości zagrożonej w warunkach skrajnych.

Normy dotyczące wartości zagrożonej w warunkach skrajnych mogą odbiegać od norm dotyczących wartości zagrożonej w innych okolicznościach, w których mogą występować niezgodności metodologiczne pomiędzy modelem bieżącej wartości zagrożonej a modelem wartości zagrożonej w warunkach skrajnych. Przykładem mogą być zmiany w bieżącej metodologii dotyczącej wartości zagrożonej, które nie przekładają się na miarę wartości zagrożonej w warunkach skrajnych, oraz zastosowanie wyceny lokalnej (analiza wrażliwości / wskaźniki zastępcze) zamiast pełnej rewaluacji będącej preferowanym podejściem w zakresie kalkulacji wartości zagrożonej w warunkach skrajnych.

Zgodnie z ogólną zasadą, zmiany w modelu lub metodologii wartości zagrożonej danej instytucji powinny zostać odzwierciedlone poprzez zmiany modelu / metodologii stosowanego/-ej do obliczenia obciążenia z tytułu wartości zagrożonej w warunkach skrajnych.

W wyjątkowych okolicznościach, kiedy instytucja jest w stanie wykazać, iż nie może wdrożyć rozbudowy metodologii bieżącej wartości zagrożonej w ramach wartości zagrożonej w warunkach skrajnych, sytuację taką należy udokumentować, a instytucja powinna być w stanie wykazać, że skutki (np. w kontekście wartości zagrożonej lub wymogów kapitałowych) wynikające ze zmian w ramach bieżącej wartości zagrożonej, które nie zostają uwzględnione w ramach miary wartości zagrożonej w warunkach skrajnych, są ograniczone.

11

W przypadku, gdy model wartości zagrożonej opiera się na współczynnikach wrażliwości, nie zaś na pełnej rewaluacji, zainteresowana instytucja powinna być w stanie wykazać, że podejście takie nadal będzie odpowiednie w odniesieniu do wartości zagrożonej w warunkach skrajnych w przypadku zastosowania większych gwałtownych wahań. Zastosowanie podejścia opartego na wrażliwości w odniesieniu do wartości zagrożonej w warunkach skrajnych może wymagać wkalkulowania pochodnych / wypukłości wyższego rzędu.

Wszelkie stosowane poziomy rewaluacji lub matryce cen spot / matryce zmienności powinny być poddawane przeglądowi i rozszerzane w celu uwzględnienia szerszych gwałtownych wahań czynników ryzyka, do jakich dochodzi w ramach scenariuszy warunków skrajnych. W przypadku wartości zagrożonej w warunkach skrajnych zaleca się stosowanie pełnej rewaluacji, przy czym gwałtowne wahania powinny być stosowane jednocześnie w odniesieniu do wszystkich czynników ryzyka.

W kontekście skalowania do danych rynkowych proces „centrowania” nie jest uznawany za niezbędny z punktu widzenia wartości zagrożonej w warunkach skrajnych. W przypadku istotnej tendencji w ramach danych rynkowych zamiast „centrowania” zaleca się zastosowanie danych antytetycznych.

W poniższej tabeli przedstawiono zestawienie głównych omówionych powyżej kwestii dotyczących poziomu spójności aspektów metodologicznych dotyczących miary bieżącej wartości zagrożonej i wartości zagrożonej w warunkach skrajnych.

Czy konieczna jest spójność pomiędzy wartością zagrożoną a wartością zagrożoną w warunkach