4.4 Treatment of deficiencies and margin of conservatism

Τα ιδρύματα θα πρέπει να προσδιορίζουν όλες τις ελλείψεις σε σχέση με την εκτίμηση των παραμέτρων κινδύνου οι οποίες συνεπάγονται μεροληψία ως προς την ποσοτικοποίηση των εν λόγω παραμέτρων ή αυξημένη αβεβαιότητα που δεν καλύπτεται πλήρως από το γενικό σφάλμα εκτίμησης, καθώς και να ταξινομούν κάθε έλλειψη σε μία από τις ακόλουθες κατηγορίες:

α ) κατηγορία Α: ελλείψεις δεδομένων και μεθοδολογικές ελλείψεις · β ) κατηγορία Β: σημαντικές μεταβολές στα πρότυπα αναδοχής, στη διάθεση ανάληψης κινδύνου, στις εισπρακτικές πολιτικές και στις πολιτικές ανάκτησης, καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη πηγή πρόσθετης αβεβαιότητας.

Για τους σκοπούς του προσδιορισμού και της ταξινόμησης όλων των ελλείψεων που αναφέρονται στο σημείο 36, τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όλες τις σχετικές ελλείψεις στις μεθόδους, στις διαδικασίες, στους ελέγχους, στα δεδομένα ή στα πληροφοριακά συστήματα οι οποίες έχουν προσδιοριστεί από τη μονάδα ελέγχου πιστωτικού κινδύνου, το τμήμα επικύρωσης, το τμήμα εσωτερικού ελέγχου ή στο πλαίσιο οποιασδήποτε άλλης εσωτερικής ή εξωτερικής επανεξέτασης, ενώ θα πρέπει επίσης να αναλύουν τουλάχιστον όλες τις ακόλουθες δυνητικές πηγές πρόσθετης αβεβαιότητας ως προς την ποσοτικοποίηση του κινδύνου:

α ) στην κατηγορία Α:

• (i) ελλείποντα ή σημαντικά μεταβληθέντα σημεία ενεργοποίησης της αθέτησης στις ιστορικές παρατηρήσεις, συμπεριλαμβανομένων των μεταβληθέντων κριτηρίων για την αναγνώριση πιστωτικών υποχρεώσεων σε σημαντική καθυστέρηση·
• (ii) ελλείπουσα ή ανακριβής ημερομηνία αθέτησης·
• (iii) ελλείπουσα, ανακριβής ή παρωχημένη ταξινόμηση της διαβάθμισης που χρησιμοποιείται στο πλαίσιο της αξιολόγησης των ιστορικών βαθμίδων ή ομάδων για τους σκοπούς του υπολογισμού των ποσοστών αθέτησης ή των μέσων πραγματικών τιμών της LGD ανά βαθμίδα ή ομάδα·
• (iv) ελλείπουσες ή ανακριβείς πληροφορίες σχετικά με την πηγή των ταμειακών ροών·
• (v) ελλείποντα, ανακριβή ή παρωχημένα δεδομένα σχετικά με τους παράγοντες κινδύνου και τα κριτήρια διαβάθμισης·
• (vi) ελλείπουσες ή ανακριβείς πληροφορίες που χρησιμοποιούνται για την εκτίμηση των μελλοντικών ανακτήσεων, όπως αναφέρονται στο σημείο 159·
• (vii) ελλείποντα ή ανακριβή δεδομένα για τον υπολογισμό της οικονομικής ζημίας·
• (viii) περιορισμένη αντιπροσωπευτικότητα των ιστορικών παρατηρήσεων λόγω της χρήσης εξωτερικών δεδομένων·
• (ix) πιθανή μεροληψία που προκύπτει από την επιλογή της προσέγγισης για τον υπολογισμό του μέσου όρου των παρατηρηθέντων ποσοστών αθέτησης ενός έτους σύμφωνα με το σημείο 80·
• (x) ανάγκη προσαρμογής του μέσου όρου των παρατηρηθέντων ποσοστών αθέτησης ενός έτους σύμφωνα με το σημείο 86·
• (xi) ελλείπουσες πληροφορίες για τους σκοπούς της εκτίμησης των ποσοστών ζημίας ή για τους σκοπούς της αποτύπωσης της οικονομικής ύφεσης στις εκτιμήσεις της LGD·

β ) στην κατηγορία Β:

• (i) μεταβολές στα πρότυπα αναδοχής, στις εισπρακτικές πολιτικές ή στις πολιτικές ανάκτησης, στη διάθεση ανάληψης κινδύνου ή σε άλλες σχετικές εσωτερικές διαδικασίες·
• (ii) αδικαιολόγητες αποκλίσεις όσον αφορά τα εύρη τιμών των βασικών χαρακτηριστικών κινδύνου του χαρτοφυλακίου εφαρμογής σε σύγκριση με τα αντίστοιχα εύρη τιμών του συνόλου δεδομένων που χρησιμοποιείται για την ποσοτικοποίηση του κινδύνου·
• (iii) μεταβολές στο περιβάλλον της αγοράς ή στο νομικό περιβάλλον·
• (iv) προβλεπόμενες προσδοκίες όσον αφορά τις δυνητικές μεταβολές στη δομή του χαρτοφυλακίου ή στο επίπεδο κινδύνου, ιδίως βάσει των μέτρων ή των αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί αλλά δεν αποτυπώνονται στα παρατηρηθέντα δεδομένα.

4.4.2 Κατάλληλη προσαρμογή

Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της μεροληψίας στις εκτιμήσεις των παραμέτρων κινδύνου που προκύπτουν από τις προσδιορισθείσες ελλείψεις, όπως αναφέρονται στα σημεία 36 και 37, τα ιδρύματα θα πρέπει να εφαρμόζουν επαρκείς μεθοδολογίες για τη διόρθωση, στο μέτρο του δυνατού, των ελλείψεων που έχουν προσδιοριστεί. Ο αντίκτυπος που έχουν οι εν λόγω μεθοδολογίες στην παράμετρο κινδύνου («κατάλληλη προσαρμογή»), με επιδιωκόμενο αποτέλεσμα την ακριβέστερη εκτίμηση της παραμέτρου κινδύνου («καλύτερη εκτίμηση»), συνιστά είτε αύξηση είτε μείωση της τιμής της παραμέτρου κινδύνου. Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν και να παρέχουν στοιχεία τα οποία καταδεικνύουν ότι η εφαρμογή κατάλληλης προσαρμογής έχει ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση καλύτερης εκτίμησης.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να τεκμηριώνουν τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή κατάλληλων προσαρμογών που αποσκοπούν στην επανόρθωση των προσδιορισθεισών ελλείψεων, κατά περίπτωση, καθώς και την αιτιολόγησή τους.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να παρακολουθούν σε τακτική βάση την επάρκεια των κατάλληλων προσαρμογών. Η υιοθέτηση μιας κατάλληλης προσαρμογής από τα ιδρύματα δεν θα πρέπει να αντικαθιστά την ανάγκη αντιμετώπισης των ελλείψεων που έχουν προσδιοριστεί.

4.4.3 Περιθώριο ασφαλείας

Όσον αφορά την απαίτηση σύμφωνα με την οποία τα ιδρύματα θα πρέπει να προσθέτουν περιθώριο ασφαλείας, το οποίο συναρτάται με το αναμενόμενο περιθώριο σφάλματος της εκτίμησης, όπως απαιτείται δυνάμει του άρθρου 179 παράγραφος 1 στοιχείο στ) και του άρθρου 180 παράγραφος 1 στοιχείο ε) του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, τα ιδρύματα θα πρέπει να θέτουν σε εφαρμογή ένα πλαίσιο για την ποσοτικοποίηση, την τεκμηρίωση και την παρακολούθηση των σφαλμάτων εκτίμησης.

Το τελικό περιθώριο ασφαλείας στην εκτίμηση μιας παραμέτρου κινδύνου θα πρέπει να αντικατοπτρίζει το επίπεδο αβεβαιότητας της εκτίμησης σε όλες τις ακόλουθες κατηγορίες:

κατηγορία Α: το περιθώριο ασφαλείας που συναρτάται με τις ελλείψεις δεδομένων και τις μεθοδολογικές ελλείψεις που έχουν προσδιοριστεί στην κατηγορία Α, όπως αναφέρεται στο σημείο 36 στοιχείο (α)·

κατηγορία Β: το περιθώριο ασφαλείας που συναρτάται με τις σημαντικές μεταβολές στα πρότυπα αναδοχής, στη διάθεση ανάληψης κινδύνου, στις εισπρακτικές πολιτικές και στις πολιτικές ανάκτησης, καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη πηγή πρόσθετης αβεβαιότητας που προσδιορίζεται στην κατηγορία Β, όπως αναφέρεται στο σημείο 36 στοιχείο (β)·

κατηγορία Γ: το γενικό σφάλμα εκτίμησης.

Για τους σκοπούς της ποσοτικοποίησης του περιθωρίου ασφαλείας, τα ιδρύματα θα πρέπει να προβαίνουν σε όλες τις ακόλουθες ενέργειες:

α ) να ποσοτικοποιούν το περιθώριο ασφαλείας για τις προσδιορισθείσες ελλείψεις που αναφέρονται στα σημεία 36 και 37, στον βαθμό που αυτές δεν καλύπτονται από το γενικό σφάλμα εκτίμησης, τουλάχιστον για καθεμία από τις κατηγορίες Α και Β στο επίπεδο του τμήματος βαθμονόμησης, διασφαλίζοντας ότι:

• (i) σε περίπτωση που χρησιμοποιούνται κατάλληλες προσαρμογές κατά την έννοια του σημείου 38, το περιθώριο ασφαλείας αντικατοπτρίζει τυχόν αύξηση της αβεβαιότητας ή πρόσθετο σφάλμα εκτίμησης που συνδέεται με τις εν λόγω προσαρμογές·
• (ii) το περιθώριο ασφαλείας σε επίπεδο κατηγορίας που συναρτάται με τις κατάλληλες προσαρμογές είναι ανάλογο με τον βαθμό αβεβαιότητας που συνεπάγονται οι εν λόγω προσαρμογές·
• (iii) το περιθώριο ασφαλείας εφαρμόζεται με σκοπό την αντιμετώπιση της αβεβαιότητας της εκτίμησης της παραμέτρου κινδύνου που απορρέει από τυχόν ελλείψεις οι οποίες συγκαταλέγονται μεταξύ αυτών που αναφέρονται στα σημεία 36 και 37 και οι οποίες δεν έχουν διορθωθεί μέσω κατάλληλων προσαρμογών κατά τα προβλεπόμενα στο σημείο i)·

β ) να ποσοτικοποιούν το γενικό σφάλμα εκτίμησης της κατηγορίας Γ που αναφέρεται στο σημείο 42 και συνδέεται με την υποκείμενη μέθοδο εκτίμησης τουλάχιστον για κάθε τμήμα βαθμονόμησης· το περιθώριο ασφαλείας για το γενικό σφάλμα εκτίμησης θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τη μεταβλητότητα της κατανομής της εκτιμήτριας συνάρτησης.

Για τους σκοπούς του σημείου 43(α) και για καθεμία από τις κατηγορίες Α και Β, τα ιδρύματα δύνανται να ομαδοποιούν όλες ή κάποιες επιλεγμένες ελλείψεις, σε δεόντως αιτιολογημένες περιπτώσεις, για την ποσοτικοποίηση του περιθωρίου ασφαλείας.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να ποσοτικοποιούν το τελικό περιθώριο ασφαλείας ως το άθροισμα:

α ) του περιθωρίου ασφαλείας στην κατηγορία Α, όπως αναφέρεται στο σημείο 43(α)·

β ) του περιθωρίου ασφαλείας στην κατηγορία Β, όπως αναφέρεται στο σημείο 43(α)·

γ ) του περιθωρίου ασφαλείας για το γενικό σφάλμα εκτίμησης (κατηγορία Γ), όπως αναφέρεται στο σημείο 43(β).

Τα ιδρύματα θα πρέπει να προσθέτουν το τελικό περιθώριο ασφαλείας στην καλύτερη εκτίμηση της παραμέτρου κινδύνου.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι ο αντίκτυπος του τελικού περιθωρίου ασφαλείας δεν συνεπάγεται μείωση των εκτιμήσεων της παραμέτρου κινδύνου, και ιδίως ότι:

α ) το περιθώριο ασφαλείας που προκύπτει από το γενικό σφάλμα εκτίμησης έχει τιμή μεγαλύτερη του μηδενός·

β ) το περιθώριο ασφαλείας που προκύπτει από καθεμία από τις κατηγορίες Α και Β είναι ανάλογο με την αυξημένη αβεβαιότητα στην καλύτερη εκτίμηση των παραμέτρων κινδύνου που οφείλεται στις προσδιορισθείσες ελλείψεις οι οποίες περιλαμβάνονται σε κάθε κατηγορία. Σε κάθε περίπτωση, το περιθώριο ασφαλείας σε καθεμία από τις κατηγορίες Α και Β θα πρέπει να έχει τιμή μεγαλύτερη ή ίση του μηδενός.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν τον συνολικό αντίκτυπο που έχουν οι προσδιορισθείσες ελλείψεις και το συνεπαγόμενο τελικό περιθώριο ασφαλείας στην αρτιότητα του υποδείγματος, ενώ θα πρέπει επίσης να μεριμνούν ώστε οι εκτιμήσεις των παραμέτρων κινδύνου και οι συνεπαγόμενες απαιτήσεις ιδίων κεφαλαίων να μην στρεβλώνονται από την ανάγκη πολλαπλών προσαρμογών.

Για κάθε σύστημα διαβάθμισης, το περιθώριο ασφαλείας θα πρέπει να τεκμηριώνεται στα σχετικά έγγραφα τεκμηρίωσης του υποδείγματος και στα εγχειρίδια μεθοδολογίας. Τα έγγραφα τεκμηρίωσης θα πρέπει να περιέχουν τουλάχιστον τα εξής:

α ) πλήρη κατάλογο που περιλαμβάνει όλες τις προσδιορισθείσες ελλείψεις, συμπεριλαμβανομένων των σφαλμάτων και των αβεβαιοτήτων, καθώς και τα στοιχεία του υποδείγματος ή τις παραμέτρους κινδύνου που ενδέχεται να επηρεάζονται·

β ) την κατηγορία στην οποία ταξινομούνται οι εν λόγω ελλείψεις, όπως αναφέρεται στο σημείο 42· γ ) περιγραφή των μεθόδων ποσοτικοποίησης του περιθωρίου ασφαλείας που συναρτάται με τις προσδιορισθείσες ελλείψεις, όπως αναφέρεται στο σημείο 43(α), και ιδίως τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιούνται για την ποσοτικοποίηση του περιθωρίου ασφαλείας ανά κατηγορία.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να παρακολουθούν σε τακτική βάση τα επίπεδα του περιθωρίου ασφαλείας. Η υιοθέτηση ενός περιθωρίου ασφαλείας από τα ιδρύματα δεν θα πρέπει να αντικαθιστά την ανάγκη αντιμετώπισης των αιτιών των σφαλμάτων ή των αβεβαιοτήτων ούτε την ανάγκη διόρθωσης των υποδειγμάτων προκειμένου να διασφαλίζεται η πλήρης συμμόρφωσή τους προς τις απαιτήσεις του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013. Κατόπιν αξιολόγησης των ελλείψεων ή των πηγών αβεβαιότητας, τα ιδρύματα θα πρέπει να καταρτίζουν σχέδιο για τη διόρθωση των ελλείψεων δεδομένων και των μεθοδολογικών ελλείψεων, καθώς και οποιασδήποτε άλλης πιθανής πηγής πρόσθετης αβεβαιότητας, και να μειώνουν τα σφάλματα εκτίμησης εντός εύλογου χρονοδιαγράμματος, λαμβάνοντας υπόψη τη βαρύτητα του σφάλματος εκτίμησης και τη σημαντικότητα του συστήματος διαβάθμισης.

Κατά την επανεξέταση των επιπέδων του περιθωρίου ασφαλείας, τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν ότι πληρούνται όλα τα ακόλουθα κριτήρια:

α ) το περιθώριο ασφαλείας που απορρέει από τις κατηγορίες Α και Β, όπως αναφέρεται στα σημεία 36 και 37, περιλαμβάνεται στην εσωτερική διαδικασία υποβολής αναφορών χωριστά για κάθε κατηγορία, ενώ μπορεί επίσης να μειωθεί με την πάροδο του χρόνου και εντέλει να εξαλειφθεί αμέσως μετά τη διόρθωση των ελλείψεων σε όλα τα τμήματα του συστήματος διαβάθμισης που είχαν επηρεαστεί·

β ) το περιθώριο ασφαλείας το οποίο προκύπτει από το γενικό σφάλμα εκτίμησης που αναφέρεται στο σημείο 43(β) περιλαμβάνεται σε χωριστή κατηγορία («Γ») στην εσωτερική διαδικασία υποβολής αναφορών·

γ ) το επίπεδο του περιθωρίου ασφαλείας αξιολογείται στο πλαίσιο της τακτικής επανεξέτασης που αναφέρεται στο κεφάλαιο 9 και, ειδικότερα, το επίπεδο του περιθωρίου ασφαλείας που συναρτάται με το γενικό σφάλμα εκτίμησης παραμένει αναλογικό και μετά την ενσωμάτωση των πλέον πρόσφατων δεδομένων που αφορούν την εκτίμηση των παραμέτρων κινδύνου.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να διασφαλίζουν την έγκαιρη εφαρμογή των απαιτούμενων μεταβολών του περιθωρίου ασφαλείας.