5.1. Δίαυλοι μετάδοσης

Τα ιδρύματα θα πρέπει να εντοπίζουν, μέσω παρατήρησης και κριτικής σκέψης, τους σημαντικότερους διαύλους μετάδοσης μέσω των οποίων οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι ενδέχεται να επηρεάσουν τα ανοίγματά τους. Για τον σκοπό αυτό, θα πρέπει να υιοθετήσουν μια δομημένη, επαρκώς τεκμηριωμένη και τακτικά αναθεωρούμενη διαδικασία.

Τα ιδρύματα πρέπει να προσδιορίζουν αξιόπιστες πηγές δεδομένων, να εφαρμόζουν διαφανείς μεθοδολογίες και να διατυπώνουν με σαφήνεια τις παραδοχές τους. Σύμφωνα με την ενότητα 4.2 των κατευθυντήριων γραμμών για τη διαχείριση των ΠΚΔ κινδύνων, τα ιδρύματα θα πρέπει να συλλέγουν τα αναγκαία δεδομένα με βάση την αξιολόγηση σημαντικότητας που διενεργούν.

Προκειμένου να προσδιορίσουν τους περιβαλλοντικούς διαύλους μετάδοσης, τα ιδρύματα θα πρέπει να εντοπίζουν τους σχετικούς παράγοντες κινδύνου λαμβάνοντας υπόψη τόσο τους κινδύνους μετάβασης όσο και τους φυσικούς κινδύνους . Στο παράρτημα παρουσιάζεται ένας ενδεικτικός κατάλογος πιθανών διαύλων μετάδοσης, τόσο σε μικροσκοπικό όσο και σε μακροσκοπικό επίπεδο .

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τον βαθμό στον οποίο οι αντισυμβαλλόμενοί τους ενδέχεται να εκτίθενται έμμεσα σε περιβαλλοντικούς κινδύνους μέσω της αξιακής αλυσίδας τους ή μέσω δυνητικών δευτερογενών επιπτώσεων στην τοπική οικονομία, ξεκινώντας από τους μεγαλύτερους αντισυμβαλλομένους τους ή τους αντισυμβαλλομένους στους οποίους συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής τους έκθεσης. Όταν αυτές οι έμμεσες επιπτώσεις αξιολογούνται ως ουσιώδεις, τα ιδρύματα θα πρέπει να εξετάζουν το ενδεχόμενο να τις αποτυπώσουν στους σχετικούς διαύλους μετάδοσης.

Στο πλαίσιο του χρονικού ορίζοντα της ανάλυσης, τα ιδρύματα θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους πιθανούς παράγοντες που μπορεί να μετριάζουν ή να εντείνουν τον κίνδυνο . Μεταξύ των εν λόγω παραγόντων περιλαμβάνονται οι εξής:

• α. ιδιωτική και δημόσια ασφαλιστική κάλυψη – λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη τα υφιστάμενα και τα πιθανά μελλοντικά κενά στην ασφαλιστική προστασία ,
• β. οι συνεχιζόμενες προσπάθειες των αντισυμβαλλομένων και οι στρατηγικές με μελλοντική διάσταση που σχετίζονται με τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής ή/και την προσαρμογή σε αυτήν (π.χ. σχέδια μετάβασης, εφόσον υπάρχουν), συμπεριλαμβανομένων των κινδύνων που απορρέουν από πιθανή αδυναμία ή καθυστέρηση στην αποτελεσματική υλοποίηση της εν λόγω μετάβασης/προσαρμογής , και
• γ. σχετικά μέτρα προσαρμογής που λαμβάνονται από τις τοπικές ή τις κρατικές αρχές, ενώ παράλληλα πρέπει να επιδεικνύεται η δέουσα προσοχή ώστε η αξιολόγηση να μη βασίζεται σε υπερβολικά αισιόδοξες κυβερνητικές δράσεις ή κρατικά προγράμματα χρηματοδοτικής στήριξης.

Τα ιδρύματα θα πρέπει να αξιολογούν τον τρόπο με τον οποίο οι κίνδυνοι μετάβασης και οι φυσικοί περιβαλλοντικοί κίνδυνοι διαδίδονται μέσω των σχετικών διαύλων μετάδοσης και υλοποιούνται σε καθιερωμένες κατηγορίες κινδύνου, όπως είναι μεταξύ άλλων:

• α. το επιχειρηματικό μοντέλο και ο στρατηγικός κίνδυνος (π.χ. υψηλότερο κόστος κινδύνου και χαμηλότερη κερδοφορία) ,
• β. ο πιστωτικός κίνδυνος (π.χ. αθέτηση των αντισυμβαλλομένων ή αυξημένη πιθανότητα αθέτησης, επιπτώσεις στις αξίες των εξασφαλίσεων) ,
• γ. ο κίνδυνος αγοράς (π.χ. απώλεια αξίας χρηματοοικονομικών στοιχείων, αυξημένη μεταβλητότητα, διεύρυνση των πιστωτικών περιθωρίων σε ορισμένα περιουσιακά στοιχεία) ,
• δ. ο κίνδυνος ρευστότητας (π.χ. δυσκολίες όσον αφορά την πρόσβαση σε χρηματοδότηση ή τη ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων, αυξημένες ανάγκες ρευστότητας των πελατών) , και
• ε. ο λειτουργικός κίνδυνος (π.χ. ξαφνικές ή σταδιακές διαταραχές στις διαδικασίες, μεταξύ άλλων έλλειψη προσωπικού και διακοπές λειτουργίας των πληροφοριακών συστημάτων).