5.1. Kanały przenoszenia

Instytucje powinny określić, na podstawie obserwacji i oceny, najistotniejsze kanały przenoszenia, za pośrednictwem których ryzyko środowiskowe może wpływać na ich ekspozycje. W tym celu powinny przyjąć uporządkowany, dobrze udokumentowany i regularnie poddawany przeglądowi proces.

Instytucje powinny identyfikować wiarygodne źródła danych oraz stosować przejrzyste metodyki i jasno sformułowane założenia. Zgodnie z sekcją 4.2 wytycznych w sprawie zarządzania ryzykami ESG instytucje powinny gromadzić niezbędne dane na podstawie swojej oceny istotności.

Aby zidentyfikować środowiskowe kanały przenoszenia, instytucje powinny określić odpowiednie czynniki ryzyka, biorąc pod uwagę zarówno ryzyko przejścia, jak i ryzyko fizyczne. W załączniku przedstawiono otwarty wykaz potencjalnych kanałów przenoszenia, zarówno mikro, jak i makro.

Instytucje powinny ocenić, w jakim stopniu ich kontrahenci mogą być pośrednio narażeni na ryzyko środowiskowe za pośrednictwem swojego łańcucha wartości lub poprzez potencjaln e skutki mnożnikow e oddziałujące na lokalną gospodarkę, począwszy od ich największych lub najbardziej skoncentrowanych kontrahentów. W przypadku gdy takie skutki pośrednie zostaną ocenione jako istotne, instytucje powinny rozważyć ich uwzględnienie w odpowiednich kanałach przenoszenia.

Zgodnie z horyzontem czasowym analizy instytucje powinny uwzględnić potencjalne czynniki ograniczające lub zwiększające ryzyko. Mogą one obejmować:

• a. prywatne i publiczne ubezpieczenie – z uwzględnieniem istniejących i potencjalnych przyszłych luk w ochronie ubezpieczeniowej;
• b. bieżące działania kontrahentów i perspektywiczne strategie związane z łagodzeniem zmiany klimatu lub przystosowaniem się do niej (np. plany przejścia, o ile są dostępne), w tym ryzyko wynikające z potencjalnego niepowodzenia lub opóźnienia w skutecznym prz eprowadzeniu takiego przejścia/dostosowania oraz
• c. odpowiednie lokalne lub rządowe środki dostosowawcze, przy czym należy zachować ostrożność, aby nie polegać na nadmiernie optymistycznych działaniach rządowych lub systemach wsparcia finansowego prowadzonych przez państwo.

Instytucje powinny ocenić, w jaki sposób ryzyko przejścia i ryzyko fizyczne z zakresu ochrony środowiska rozprzestrzeniają się za pośrednictwem odpowiednich kanałów przenoszenia i urzeczywistniają się w ustalonych kategoriach ryzyka obejmujących m.in.:

• a. model biznesowy i ryzyko strategiczne (np. wyższe koszty ryzyka i niższa rentowność);
• b. ryzyko kredytowe (np. niewypłacalność kontrahentów lub zwiększone prawdopodobieństwo niewypłacalności, wpływ na wartość zabezpieczeń);
• c. ryzyko rynkowe (np. utrata wartości aktywów finansowych, zwiększona zmienność, zwiększenie spreadów kredytowych w odniesieniu do niektórych aktywów);
• d. ryzyko płynności (np. trudności w uzyskaniu finansowania lub likwidacji aktywów, zwiększone zapotrzebowanie klientów na płynność); oraz
• e. ryzyko operacyjne (np. nagłe lub stopniowe zakłócenia procesów, w tym brak personelu i awarie systemów informatycznych).