Onderwerp en toepassingsgebied

Deze richtsnoeren specificeren de vereisten voor de opzet en toepassing van het beloningsbeleid en de beloningspraktijken in verband met het aanbieden of verstrekken van bankproducten en -diensten aan consumenten door instellingen in de zin van paragraaf 17, om de consument zo te beschermen tegen ongewenste benadeling als gevolg van de beloning van verkoopmedewerkers.

In deze richtsnoeren wordt verduidelijkt hoe financiële instellingen de specifieke bepalingen dienen uit te voeren van de desbetreffende EU-richtlijnen, zoals (i) artikel 74, lid 3 en artikel 75, lid van Richtlijn 2013/36/EU² , die de EBA de bevoegdheid verleent om richtsnoeren uit te werken voor de wijze waarop kredietinstellingen bestuurd worden, met inbegrip van het beloningsbeleid en beloningspraktijken, (ii) artikel 7, lid 2 van Richtlijn 2014/17/EU³ , die lidstaten verplicht erop toe te zien dat de manier waarop kredietgevers en kredietbemiddelaars hun personeelsleden belonen hen niet belet om op een eerlijke, billijke, transparante en professionele wijze te handelen en rekening te houden met de rechten en belangen van de consument, en (iii) artikel 11, lid 4 van Richtlijn (EU) 2015/2366⁴ en artikel 3, eerste lid van Richtlijn 2009/110/EG⁵ , die betalingsinstellingen en instellingen voor elektronisch geld verplichten om degelijke bestuursregelingen in te voeren, voor zover ze betrekking hebben op het beloningsbeleid en de beloningspraktijken.

² Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van Richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de Richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG. 3 Richtlijn 2014/17/EU van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van de Richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB L 60 van 28.2.2014, blz. 34). 4 Richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de Richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG, 2013/36/EG en Verordening (EU) nr. 1093/2010, en tot intrekking van Richtlijn 2007/64/EG (PB L 337 van 23.12.2015, blz. 35). 5 Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld, tot wijziging van de Richtlijnen 2005/60/EG en 2006/48/EG en tot intrekking van Richtlijn 2000/46/EG (PB L 267 van 10.10.2009, blz. 7). 6 Richtlijn 2014/17/EU van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten met betrekking tot voor bewoning bestemde onroerende goederen en tot wijziging van de Richtlijnen 2008/48/EG en 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB L 60 van 28.2.2014, blz. 34).

Deze richtsnoeren hebben geen betrekking op de vergoeding die instellingen betalen aan kredietbemiddelaars (vaak ook 'commissielonen' genoemd) en zijn onverminderd de beloningsregels overeenkomstig Richtlijn 2014/17/EU⁶ en in het bijzonder overeenkomstig artikel 7, lid 2 van deze Richtlijn, dat voorschrijft dat wanneer kredietgevers kredietbemiddelaars vergoeden, ze dit op een manier moeten doen die de kredietgever, kredietbemiddelaar of aangestelde vertegenwoordiger niet verhindert om op een eerlijke, billijke, transparante en professionele wijze op te treden en rekening te houden met de rechten en belangen van de consument.

De relevante bankproducten en -diensten vallen binnen het toepassingsgebied van de wetten krachtens dewelke instellingen gemachtigd zijn of toelating hebben om hun activiteiten zoals gedefinieerd in paragraaf 17, uit te oefenen.

Deze richtsnoeren zijn tevens onverminderd de toepassing van strengere normen zoals bepaald in de toepasselijke wetgeving voor de sector, en in het bijzonder krachtens artikel 7, lid 4 van Richtlijn 2014/17/EU betreffende het verstrekken van adviesdiensten bij kredietovereenkomsten zoals gedefinieerd in artikel 4, lid 21 van die Richtlijn.

De bevoegde autoriteiten mogen deze richtsnoeren ook toepassen op andere entiteiten dan instellingen in de zin van paragraaf 17, met name op:

• a. andere bemiddelaars dan kredietbemiddelaars zoals gedefinieerd in artikel 4, lid 5 van Richtlijn 2014/17/EU;
• b. 'aangestelde vertegenwoordigers' zoals gedefinieerd in artikel 4, lid 8 van Richtlijn 2014/17/EU.

Bevoegde autoriteiten mogen deze richtsnoeren ook toepassen op andere personen dan consumenten in de zin van paragraaf 17, zoals micro-ondernemingen en kleine of middelgrote bedrijven (kmo's/mkb-bedrijven).

Bevoegde autoriteiten mogen de beloningsregels in deze richtsnoeren ook uitbreiden naar de beloning (ook wel 'commissielonen' genoemd) die financiële instellingen aan kredietbemiddelaars betalen.

Wanneer deze richtsnoeren een uitkomst vermelden, kan deze uitkomst op verschillende manieren verkregen worden. Bevoegde autoriteiten mogen de geschiktheid van de door financiële instellingen gebruikte manier beoordelen en daarbij rekening houden met hun bedrijfsmodel, omvang en complexiteit.

De toepassing van deze richtsnoeren is onverminderd de verplichting van de kredietinstellingen om de richtsnoeren van de EBA betreffende een degelijk beloningsbeleid overeenkomstig artikel 74, lid 3, en artikel 75, lid 2, van Richtlijn 2013/36/EU en openbaarmaking krachtens artikel 450 van Verordening (EU) nr. 575/2013 na te leven.