Przedmiot i zakres stosowania

Niniejsze wytyczne określają wymagania dotyczące opracowywania i wdrażania polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń w odniesieniu do oferowania lub dystrybucji produktów i usług bankowych na rzecz konsumentów przez instytucje zdefiniowane w pkt 17; celem niniejszych wytycznych jest ochrona konsumentów przed niepożądanymi, negatywnymi skutkami zasad wynagradzania pracowników sprzedaży.

Niniejsze wytyczne przedstawiają szczegółowe informacje na temat tego, w jaki sposób instytucje finansowe powinny wdrażać konkretne przepisy określone w obowiązujących dyrektywach UE, takie jak (i) art. 74 ust. 3 i art. 75 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE² , na których mocy przyznaje się EUNB mandat uprawniający do opracowywania wytycznych w zakresie zasad zarządzania stosowanych przez instytucje kredytowe, w tym polityk i praktyk dotyczących wynagrodzeń, (ii) art. 7 ust. 2 dyrektywy 2014/17/UE³ , na którego podstawie państwa członkowskie zostają zobowiązane do zapewnienia, aby sposób, w jaki kredytodawcy i pośrednicy kredytowi wynagradzają swoich pracowników, nie utrudniał im postępowania w sposób uczciwy, bezstronny, przejrzysty i profesjonalny, z uwzględnieniem praw i interesów konsumentów, oraz (iii) art. 11 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/2366⁴ i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/110/WE⁵ , na których podstawie instytucje płatnicze i instytucje pieniądza elektronicznego zostają zobowiązane odpowiednio do posiadania solidnych zasad zarządzania w zakresie, w jakim odnoszą się one do polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń.

² Dyrektywa 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE. 3 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34). 4 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35). 5 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniająca dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylająca dyrektywę 2000/46/WE (Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7).

Niniejsze wytyczne nie obejmują wynagrodzeń wypłacanych przez instytucje pośrednikom kredytowym (często nazywanych także „prowizjami”) oraz nie naruszają zasad wynagradzania określonych w dyrektywie 2014/17/UE⁶ , w szczególności w art. 7 ust. 2, który wprowadza wymóg, by przy wynagradzaniu pośredników kredytowych kredytodawcy postępowali w taki sposób, który nie utrudnia kredytodawcy, pośrednikowi kredytowemu lub wyznaczonemu przedstawicielowi postępowania w sposób uczciwy, bezstronny, przejrzysty i profesjonalny, z uwzględnieniem praw i interesów konsumentów.

⁶ Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 34).

Właściwe produkty i usługi bankowe oznaczają produkty i usługi bankowe, które podlegają zakresowi aktów prawodawczych, na mocy których instytucje są upoważnione do wykonywania czynności określonych w pkt 17 lub posiadają odnośne zezwolenie.

Niniejsze wytyczne nie wpływają również na stosowanie bardziej restrykcyjnych wymogów przewidzianych w obowiązującym prawodawstwie sektorowym, w szczególności w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2014/17/UE w odniesieniu do świadczenia usług doradczych w zakresie umów o kredyt, zdefiniowanych w art. 4 pkt 21 wspomnianej dyrektywy.

Właściwe organy mogą rozważyć stosowanie niniejszych wytycznych również w odniesieniu do podmiotów innych niż instytucje zdefiniowane w pkt 17, w szczególności do:

• a. pośredników niebędących pośrednikami kredytowymi w rozumieniu art. 4 pkt 5 dyrektywy 2014/17/UE;
• b. „wyznaczonych przedstawicieli” w rozumieniu art. 4 pkt 8 dyrektywy 2014/17/UE.

Właściwe organy mogą rozważyć stosowanie niniejszych wytycznych w odniesieniu do osób niebędących konsumentami, zdefiniowanych w pkt 17, takich jak mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP).

Ponadto właściwe organy mogą objąć wymaganiami w zakresie wynagrodzeń, określonymi w niniejszych wytycznych, także wynagrodzenia (nazywane również „prowizjami”) wypłacane przez instytucje finansowe pośrednikom kredytowym.

W przypadku gdy niniejsze wytyczne odnoszą się do wyniku (rezultatu), rozumiane jest to jako wynik, który można osiągnąć za pomocą różnych środków. Właściwe organy mogą ocenić odpowiedniość środków stosowanych przez instytucję finansową, z uwzględnieniem jej modelu biznesowego, wielkości i złożoności.

Wdrożenie niniejszych wytycznych nie narusza nałożonego na instytucje kredytowe wymogu przestrzegania wytycznych EUNB dotyczących prawidłowej polityki wynagrodzeń zgodnie z art. 74 ust. 3 i art. 75 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE oraz ujawnień przewidzianych w art. 450 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.