4.2 Governance-aspecten van stresstesten

Het bestuursorgaan dient het programma voor stresstesten van de instelling goed te keuren⁴ en toe te zien op de implementatie en prestaties ervan.

⁴ Zie ook Titel II, paragraaf 1, van de EBA Richtsnoeren voor interne governance.

Onverminderd de vereiste op grond van Artikel 91(1) van Richtlijn 2013/36/EG⁵ dat leden van het bestuursorgaan te allen tijde dienen te beschikken over voldoende kennis, vaardigheden en ervaring om hun taken uit te voeren, dient de instelling ervoor te zorgen dat het bestuursorgaan in staat is om een volledig inzicht te hebben in de impact van stressgebeurtenissen op het algemene risicoprofiel van de instelling.

⁵ Zie ook Titel III, paragraaf 8 van de gemeenschappelijke ESMA- en EBA-richtsnoeren voor het beoordelen van de geschiktheid van leden van het leidinggevend orgaan en medewerkers met een sleutelfunctie uit hoofde van Richtlijn 2013/36/EU en Richtlijn 2014/65/EU.

Het bestuursorgaan moet inzicht hebben in de aspecten van materieel belang van het programma voor stresstesten om:

• (a) actief te kunnen betrokken zijn bij, indien van toepassing, besprekingen met stresstestcomités van de instellingen, of met het senior management of externe consultants die betrokken zijn bij de stresstesten;
• (b) belangrijke modelaannames, de selectie van scenario’s en de onderliggende veronderstellingen voor de stresstest in het algemeen te evalueren; en
• (c) te beslissen over de noodzakelijke beheersmaatregelen en deze te bespreken met de bevoegde autoriteiten.

Het programma voor stresstesten dient te worden uitgevoerd in overeenstemming met het relevante interne beleid en de procedures van de instelling. Het bestuursorgaan van de instelling moet ervoor zorgen dat duidelijke verantwoordelijkheden en voldoende middelen (bijvoorbeeld bekwame menselijke middelen en IT-systemen) worden toegewezen en toegekend voor de uitvoering van het programma.

Instellingen dienen ervoor te zorgen dat alle elementen van het programma voor stresstesten, inclusief de beoordeling ervan, naar behoren worden gedocumenteerd en, waar nodig, regelmatig worden bijgewerkt in het interne beleid en de procedures.

Instellingen dienen ervoor te zorgen dat het programma voor stresstesten efficiënt wordt gecommuniceerd binnen alle bedrijfssegmenten en managementniveaus om te zorgen voor meer bewustzijn, een betere risicocultuur en om aan te zetten tot bespreking van bestaande en potentiële risico’s en van mogelijke beheersmaatregelen.

Het programma voor stresstesten dient integraal deel uit te maken van het kader voor risicobeheer van een instelling (inclusief in de context van het proces voor beoordeling van de toereikendheid van de interne capaciteit (ICAAP) en het proces voor beoordeling van de toereikendheid van interne liquiditeit (ILAAP). Stresstesten dienen verschillende zakelijke beslissingen en processen en strategische planning, met inbegrip van kapitaalsplanning en liquiditeitsplanning te ondersteunen. De beslissingen dienen rekening te houden met de tekortkomingen, beperkingen en kwetsbaarheden tijdens de stresstesten.

Het bestuursorgaan moet rekening houden met het resultaat van de stresstesten, in het bijzonder met betrekking tot geïdentificeerde beperkingen, kwetsbaarheden en tekortkomingen, bij het bepalen van de strategie van de instellingen en bij het nemen van alle relevante beslissingen ten aanzien van kapitaal, liquiditeit, herstel- en afwikkelingsplannen.

Het resultaat van stresstesten (kwantitatief en kwalitatief) moet worden gebruikt als input voor het proces van het bepalen van de risicobereidheid en risicolimieten van een instelling. Bovendien moeten ze dienen als planningstool om de doeltreffendheid van nieuwe en bestaande bedrijfsstrategieën en hun impact op het gebruik van kapitaal te bepalen. Om dit mogelijk te maken dienen de essentiële resultaten van een stresstestoefening impliciete verliezen, vereisten op het vlak van kapitaal en liquiditeit en beschikbaar kapitaal en liquiditeit te zijn.

Om een zinvol onderdeel te vormen van het systeem voor risicobeheer van een instelling moeten stresstesten met een gepaste frequentie uitgevoerd worden. Deze frequentie moet bepaald worden ten aanzien van het bereik en de soort van stresstest, de aard, schaal, omvang en complexiteit van de instelling (evenredigheidsbeginsel), portefeuillekenmerken en wijzigingen in de macro-economische context of de bedrijfsactiviteiten van de instelling.