9.1.3 Afzonderlijke waardering van onroerende goederen en gebruik van indexering

Kredietinstellingen monitoren de waarde van als zekerheid verstrekte onroerende goederen frequent en ten minste zo vaak als aangegeven in artikel 208, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013.

Er mag gebruik worden gemaakt van indexering of soortgelijke methoden om de waarde van een zekerheid te monitoren en vast te stellen welke zekerheden opnieuw moeten worden gewaardeerd. Dit gebeurt in overeenstemming met het beleid van de instelling en op voorwaarde dat de te beoordelen zekerheid geschikt is voor een accurate beoordeling met behulp van deze methoden.

De indexen die worden gebruikt voor deze indexering, kunnen intern of extern zijn, mits zij:

• a) regelmatig worden getoetst, waarbij de uitkomsten van de toetsing schriftelijk worden vastgelegd en gemakkelijk beschikbaar zijn, en de toetsingscyclus en governancevereisten duidelijk zijn gedefinieerd in een door het leidinggevend orgaan goedgekeurd beleidsdocument;
• b) voldoende gedetailleerd zijn, waarbij de methode adequaat en passend is voor het desbetreffende soort zekerheid;
• c) gebaseerd zijn op een tijdreeks van voldoende omvang met empirische bewijzen van werkelijke vastgoedtransacties.

Waarderingen en herwaarderingen van als zekerheid verstrekte onroerende goederen vinden plaats op afzonderlijke en vastgoedspecifieke basis. Waarderingen en herwaarderingen van als zekerheid verstrekte onroerende goederen worden niet uitgevoerd met een statistisch model als enige middel voor de toetsing van de waardering.

Bevoegde autoriteiten definiëren een gemeenschappelijke drempel voor de afzonderlijke waardering en herwaardering van de voor NPE's gebruikte zekerheden door een onafhankelijke taxateur. Deze drempel geldt voor alle kredietinstellingen in het rechtsgebied van de autoriteit en wordt openbaar gemaakt.