7.2 Monitoring en herwaardering

Bij het monitoren van de in artikel 208, lid 3, van Verordening (EU) nr. 575/2013 vastgelegde waarden voor de eigendom, moeten de instellingen voor de toepassing van deze richtsnoeren ook beleid en procedures vaststellen waarin de aanpak en de frequentie van de monitoring van zekerheden in de vorm van onroerend goed worden gespecificeerd. Deze beleidslijnen en procedures moeten, indien relevant, voor de volgende elementen in aanmerking worden genomen:

• a. het type onroerend goed;
• b. de kredietkwaliteit van de door onroerend goed gedekte lening;
• c. de ontwikkelingsstatus van het onroerend goed;
• d. de waarde van het onroerend goed;
• e. aannames die bij de taxatie zijn gemaakt;
• f. veranderingen in de marktomstandigheden.

Instellingen moeten passende frequenties voor het monitoren van de waarde van de zekerheid bepalen, rekening houdend met het type en de waarde van de zekerheid bij de initiëring, en in verband met de kredietovereenkomst het volgende in overweging nemen:

• a. de frequentie van de monitoring van onroerende goederen en onderdelen in ontwikkeling, bijvoorbeeld niet-voltooide gebouwen, is hoger dan die van vergelijkbare voltooide gebouwen en delen;
• b. de frequentie van de monitoring van onroerende goederen en onderdelen met een hoge boekwaarde of met een hoge LTV-ratio is hoger dan die van soortgelijke onroerende goederen en onderdelen met een lage boekwaarde of met een lage LTV-ratio;
• c. de frequentie van de monitoring van door onroerend goed gedekte leningen of delen van het onroerend goed met een lagere kredietkwaliteit is hoger dan die van soortgelijke leningen die worden gedekt door onroerend goed of gedeelten van het onroerend goed met een hogere kredietkwaliteit.

Instellingen dienen ervoor te zorgen dat de indexen en statistische modellen die worden gebruikt om de waarde van de zekerheid te bewaken voldoende gedetailleerd zijn en dat de methodologie geschikt is voor het type activum en het kredietverleningsproduct en gebaseerd is op een toereikende tijdreeks van waargenomen empirische bewijzen van eerdere transacties en waarderingen van de zekerheden of soortgelijke zekerheden.

Instellingen moeten beschikken over beleidslijnen en procedures voor de herwaardering van zekerheden in de vorm van onroerend goed, waarbij de benaderingen voor herwaardering (bv. voor de waardering op afstand, minimale waardering ter plaatse, volledig bezoek met interne en externe beoordeling van het onroerend goed, statistische modellen) voor verschillende soorten zekerheden in de vorm van onroerend goed worden gespecificeerd, waarbij ervoor wordt gezorgd dat de benadering of combinatie van benaderingen prudent is en in verhouding staat tot het type en de potentiële waarde van de zekerheid en met betrekking tot de kredietovereenkomsten. Voorts moeten instellingen specifieke triggers vaststellen (bv. een wijziging in de aannames in de beoordelingen), waarbij zij aangeven wanneer de monitoring leidt tot herwaardering of wanneer herwaardering van de zekerheid nodig is.

Wanneer aan de voorwaarden voor een herziening overeenkomstig artikel 208, lid 3, onder b), van Verordening (EU) nr. 575/2013 is voldaan, moeten instellingen de waarde van de zekerheden in de vorm van onroerend goed actualiseren door middel van een herwaardering door een taxateur die mogelijk wordt ondersteund door passende geavanceerde statistische modellen die voldoen aan de voorwaarden van afdeling 7.4 en die rekening houden met de individuele kenmerken van het onroerend goed en het geografische gebied. Instellingen mogen deze modellen niet gebruiken als enig middel voor de herwaardering.

Wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden voor een herziening overeenkomstig artikel 208, lid 3, onder b), van Verordening (EU) nr. 575/2013, kunnen instellingen de waarde van de zekerheid in de vorm van onroerend goed wijzigen door middel van een herwaardering door een taxateur of passende statistische modellen die voldoen aan de voorwaarden van afdeling 7.4 en die rekening houden met de individuele kenmerken van het onroerend goed en het geografische gebied.

7.2.2 Zekerheden in de vorm van roerende goederen

Voor de monitoring van de zekerheden in de vorm van roerende goederen kunnen instellingen gebruikmaken van passende statistische modellen en indexen. Voor de herwaardering van zekerheden in de vorm van roerende goederen kunnen instellingen zich baseren op de beoordeling van taxateurs, statistische modellen en indexen.

Instellingen moeten in hun beleid en procedures, met het oog op het gebruik van een taxateur of statistische modellen, de aanpak bepalen (bv. voor waardering op afstand, minimale waardering ter plaatse, volledig bezoek met interne en externe beoordeling van het onroerend goed) die het meest geschikt is voor het specifieke type zekerheid voor de door de taxateurs uitgebrachte herwaarderingen, en de frequentie van de monitoring en herwaardering van zekerheden in de vorm van roerende goederen vaststellen.

Het beleid en de procedures van instellingen moeten, indien van toepassing, criteria omvatten voor individuele monitoring van de waarde en de herwaardering van zekerheden in de vorm van roerende goederen door een taxateur die over de nodige kwalificaties, vaardigheden en ervaring beschikt. Evenredig met het type, de aard en de complexiteit van de zekerheden in de vorm van roerende goederen, zoals vliegtuigen, vaartuigen, fysieke installaties en machines, moeten deze criteria ten minste gerelateerd zijn aan de waarde tijdens de initiatiefase van de zekerheden in de vorm van roerende goederen, de levensduur, de staat van de materiële activa, zoals afschrijving en onderhoud, de noodzaak van fysieke inspectie en certificering.

Instellingen dienen te beschikken over adequate IT-processen, systemen, capaciteiten en voldoende gegevens ten behoeve van elke op een statistisch model of op een index gebaseerde herwaardering.