5.5 Stosowanie środków nadzorczych i kar

Organ sprawujący nadzór skonsolidowany lub właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia powinien stosować wobec instytucji środki nadzorcze zgodnie z art. 104 i 105 dyrektywy 2013/36/UE na podstawie ustaleń procesu przeglądu i oceny nadzorczej oraz szczegółowych ustaleń z oceny ryzyka oddziału, jeżeli środki są stosowane w odniesieniu do ryzyka podjętego przez instytucję za pośrednictwem szczególnie istotnego oddziału lub nieprawidłowości wykrytych w tym oddziale.

Bez uszczerbku dla przepisów art. 41 dyrektywy 2013/36/UE organ sprawujący nadzór skonsolidowany oraz właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego powinny koordynować stosowanie środków nadzorczych i ostrożnościowych podjętych wobec szczególnie istotnego oddziału w ramach kolegiów organów nadzorczych, w szczególności z uwzględnieniem następujących kwestii:

• a. rodzaju środków, które mają zostać podjęte;
• b. ram czasowych środków i ich czasu trwania;
• c. zakresu środków pod względem danych ekspozycji lub zarządzania lub wszelkich innych odpowiednich kwestii, lub też osób indywidualnych, jeżeli są skierowane do osób indywidualnych; oraz
• d. powiązań z ustaleniami nadzorczymi wskazanymi w ocenie ryzyka oddziału.

Organ sprawujący nadzór skonsolidowany oraz właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia i przyjmującego państwa członkowskiego powinny regularnie przekazywać sobie nawzajem informacje na temat wszelkich środków makroostrożnościowych lub wszelkich innych środków mających zastosowanie do instytucji lub oddziałów w celu zachowania stabilności finansowej, które mogą być ważne dla instytucji lub szczególnie istotnego oddziału.

Organ sprawujący nadzór skonsolidowany lub właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia powinien uwzględnić informacje dotyczące środków makroostrożnościowych otrzymane zgodnie z poprzednim ustępem w celu podjęcia decyzji, czy rozszerzyć środki na całą instytucję na podstawie przepisów o dobrowolnej wzajemności w zakresie środków makroostrożnościowych przyjętych przez Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego (ERRS)⁸ .

⁸ Zob. zalecenie ERRS w sprawie oceny skutków transgranicznych oraz dobrowolnej wzajemności środków polityki makroostrożnościowej (ESRB/2015/2).

Podejmując decyzję o wzajemności środków makroostrożnościowych stosowanych w przyjmującym państwie członkowskim w odniesieniu do instytucji prowadzącej działalność za pośrednictwem oddziału organ sprawujący nadzór skonsolidowany lub właściwy organ państwa członkowskiego pochodzenia powinny uwzględnić również, co następuje:

• a. rodzaj, zakres i charakter środków makroostrożnościowych, a jeżeli są to „środki z filaru 1” (np. zmiany wagi ryzyka zgodnie z art. 124 rozporządzenia (UE) nr 575/2013) lub „środki z filaru 2” (np. dolny limit wagi ryzyka stosowany zgodnie z art. 103 dyrektywy 2013/36/UE);
• b. zakres i charakter operacji oddziału, a zwłaszcza fakt, czy środek makroostrożnościowy miałby wpływ na jego operacje lub ekspozycje, jeżeli instytucja przeprowadziłaby operacje lub przyjęła ekspozycje podczas prowadzenia działalności w przyjmującym państwie członkowskim za pośrednictwem nie oddziału, lecz spółki zależnej;
• c. ramy makroostrożnościowe i istniejące środki makroostrożnościowe w państwie członkowskim pochodzenia, które mają zastosowanie do instytucji (a zatem do jej oddziałów), a także fakt, czy mają one na celu podejmowanie takiego samego ryzyka jak w przypadku środków stosowanych przez organ w przyjmującym państwie członkowskim;
• d. zalecenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego wyznaczające minimalne standardy wzajemności w kwestiach makroostrożnościowych⁹ .

⁹ Tamże.