5.4.1 wskaźniki NPE

Instytucje kredytowe powinny uważnie monitorować w swoich księgach względne i absolutne wielkości NPE i FBE oraz aktywów przejętych w drodze egzekucji (lub innych aktywów uzyskanych wskutek działań w zakresie NPE) oraz krótkotrwałe zaległości.

Instytucje kredytowe powinny prowadzić takie działania monitorujące na poziomie transakcji/kredytobiorcy oraz portfeli i subportfeli, gdy jest to wskazane, biorąc pod uwagę takie aspekty jak linia biznesowa, segment kredytobiorcy, obszar geograficzny, produkty, ryzyko koncentracji, poziom zabezpieczenia i typ przedstawionego zabezpieczenia oraz zdolność do obsługi zadłużenia.

Instytucje kredytowe powinny monitorować spadek wartości NPE w celu dostarczania organowi zarządzającemu całościowych informacji o pokryciu. Analiza powinna zawierać dane na poziomie zagregowanym oraz na poziomach różnych portfeli NPE. Przy wyborze portfeli NPE należy uwzględnić takie aspekty jak rodzaj ekspozycji, w tym to, czy są zabezpieczone/niezabezpieczone, rodzaj zabezpieczenia i gwarancji, obszar geograficzny, liczba lat od zaklasyfikowania jako NPE, czas pozostały do odzyskania należności oraz stosowanie podejścia opartego na założeniu kontynuowania działalności i założeniu zaprzestania prowadzenia działalności. Zmiany w zakresie pokrycia także powinny być monitorowane, a spadki jednoznacznie wyjaśnione.

Instytucje kredytowe powinny porównywać wskaźniki związane ze współczynnikiem NPE oraz pokryciem z dostępnymi wskaźnikami podobnych instytucji, aby organowi zarządzającemu zapewnić czytelny obraz pozycji konkurencyjnej i możliwych niedociągnięć.

Instytucje kredytowe powinny monitorować przypadki różnic w stosunku do budżetu, aby organ zarządzający znał przyczyny znaczących różnic względem planu.

W okresowych sprawozdaniach dla organu zarządzającego powinny być ujęte najważniejsze dane liczbowe dotyczące napływów i wypływów NPE, m.in. transfery do NPE i z NPE, zagrożone FBE, NPE w okresie próbnym, niezagrożone FBE i krótkotrwałe zaległości (≤ 90 dni po terminie).

Instytucje kredytowe powinny rozważyć, czy warto utworzyć matryce migracji w celu śledzenia przepływu ekspozycji do kategorii ekspozycji zagrożonych i wypływu z niej.

Instytucje kredytowe powinny szacować wskaźniki migracji i jakość niezagrożonych ekspozycji w ujęciu miesięcznym, aby można było hierarchizować działania i podejmować je szybko, by zahamować obniżenie jakości portfela. Matryce migracji można dalej dzielić na podstawie rodzajów ekspozycji (detaliczne kredyty hipoteczne, kredyty konsumpcyjne, nieruchomości), jednostek gospodarczych albo innych subportfeli, aby ustalić, czy przyczyny zmian można łączyć z konkretnym portfelem.

Monitorując działania, instytucje kredytowe powinny wykorzystywać informacje wewnętrzne (np. z wewnętrznych systemów oceny klientów) i zewnętrzne (np. od agencji ratingowych, agencji gromadzących informacje kredytowe, wyniki specjalistycznych badań sektorowych lub wskaźniki makroekonomiczne dla konkretnych obszarów geograficznych) oraz odnosić się do danych z konkretnego momentu albo okresu poddanego obserwacji. W załączniku 3 podano przykłady takich informacji wewnętrznych i zewnętrznych.