4. Kryteria dotyczące prostoty

Dla celów art. 26b ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/2402 pojęcie bilansu należy rozumieć jako bilans księgowy jednostki inicjującej lub podmiotu należącego do tej samej grupy, co jednostka inicjująca.

Zakaz podwójnego zabezpieczenia (art. 26b ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Zabezpieczenie wykraczające poza ochronę gwarantowaną przez umowę dotyczącą ochrony kredytowej

Kryterium zgodnie z art. 26b ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2402 należy rozumieć jako uniemożliwiające wielokrotną ochronę kredytową w odniesieniu do ryzyka kredytowego puli ekspozycji bazowych, niezależnie od tego, czy taka dodatkowa ochrona kredytowa dotyczy ochrony przed ryzykiem kredytowym transzy, części transzy lub ekspozycji bazowej, tak aby zagwarantować, że ryzyko kredytowe puli ekspozycji bazowych nie jest zabezpieczane więcej niż raz.

Dla celów art. 26b ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/2402 odrębna ochrona kredytowa przewidziana dla oddzielnych transz, oddzielnych części transz lub odrębnych ekspozycji bazowych na podstawie umowy dotyczącej ochrony kredytowej nie powinna być uznawana za zabezpieczenie wykraczające poza ochronę gwarantowaną przez umowę dotyczącą ochrony kredytowej.

Oświadczenia i zapewnienia (art. 26b ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Podmiot z grupy, do której należy jednostka inicjująca

Do celów art. 26b ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/2402 „grupę” należy interpretować jako skonsolidowaną grupę, do której dany podmiot należy w celach księgowych lub ostrożnościowych.

Podmiot objęty zakresem nadzoru na zasadzie skonsolidowanej

Dla celów art. 26b ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/2402 „podmiot objęty zakresem nadzoru na zasadzie skonsolidowanej” należy interpretować w rozumieniu art. 26b ust. 3 tego rozporządzenia.

Nie mniej rygorystyczne standardy zawierania umów kredytowych

Dla celów art. 26b ust. 6 lit. e) rozporządzenia (UE) 2017/2402 standardy zawierania umów kredytowych stosowane do sekurytyzowanych ekspozycji powinny być porównywane ze standardami zawierania umów kredytowych stosowanymi do podobnych ekspozycji w chwili inicjowania sekurytyzowanych ekspozycji.

Zgodność z poprzednim ustępem nie powinna oznaczać, że jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca muszą posiadać podobne ekspozycje w swoim bilansie w chwili wyboru ekspozycji sekurytyzowanych lub dokładnie w chwili ich sekurytyzacji, ani też nie powinno być wymagane, by podobne ekspozycje zostały faktycznie zainicjowane w chwili zainicjowania sekurytyzowanych ekspozycji.

Zgodnie z najlepszą wiedzą jednostki inicjującej

Dla celów art. 26b ust. 6 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/2402 standard dotyczący „najlepszej wiedzy” należy uznać za spełniony, jeżeli jednostka inicjująca wykorzystuje informacje uzyskane z którychkolwiek z następujących źródeł i okoliczności lub z dowolnej kombinacji tych źródeł i okoliczności:

• a. informacje o dłużnikach uzyskane w momencie inicjowania ekspozycji;
• b. informacje uzyskane w trakcie obsługiwania przez jednostkę inicjującą ekspozycji lub w trakcie jej procedury zarządzania ryzykiem;
• c. powiadomienia przekazane jednostce inicjującej przez osobę trzecią;
• d. informacje ogólnodostępne lub informacje zawarte w co najmniej jednym rejestrze kredytowym dotyczącym osób z negatywną historią kredytową – w chwili inicjowania ekspozycji bazowej, przy czym wyłącznie w zakresie, w jakim informacje te zostały już uwzględnione w kontekście informacji, o których mowa w lit. a), b) i c) powyżej, oraz zgodnie z obowiązującymi wymogami regulacyjnymi i nadzorczymi, w tym w odniesieniu do należytych kryteriów przyznawania kredytów określonych w art. 9 rozporządzenia (UE) 2017/2402 .

Kryteria kwalifikowalności, aktywne zarządzanie portfelem (art. 26b ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Aktywne zarządzanie portfelem

Dla celów art. 26b ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 aktywne zarządzanie portfelem należy rozumieć jako zarządzanie portfelem, do którego to procesu ma zastosowanie jedno z następujących stwierdzeń:

• a. zarządzanie portfelem sprawia, że dochody z tytułu sekurytyzacji zależą zarówno od dochodów z tytułu ekspozycji bazowych, jak i dochodów z tytułu zarządzania portfelem sekurytyzacji, co chroni inwestorów przed modelowaniem ryzyka kredytowego ekspozycji bazowych bez uwzględniania strategii zarządzania portfelem realizowanej przez zarządzającego portfelem;
• b. zarządzanie portfelem realizowane jest w celach spekulacyjnych, ukierunkowanych na osiągnięcie lepszych wyników, większej rentowności, ogólnego zwrotu finansowego lub innych korzyści o charakterze czysto finansowym lub ekonomicznym.

Do technik zarządzania portfelem, których nie należy uznawać za aktywne zarządzanie portfelem, należą:

• a. substytucja ekspozycji bazowych, które są przedmiotem sporu regulacyjnego lub dochodzenia, jeżeli celem takiej substytucji jest ułatwienie rozstrzygnięcia tego sporu lub zakończenia dochodzenia;
• b. nabywanie nowych ekspozycji bazowych w okresie rozwoju (ang. ramp- up period) w celu zwiększenia wartości ekspozycji bazowych do wartości zobowiązań z tytułu sekurytyzacji.

Jasne kryteria kwalifikowalności

Dla celów art. 26b ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 kryteria kwalifikowalności należy rozumieć jako „jasne”, gdy ich przestrzeganie może stwierdzić sąd lub trybunał, kierując się przesłanką prawną lub faktyczną.

Kryteria kwalifikowalności obowiązujące w odniesieniu do ekspozycji dodanych po zamknięciu transakcji

Dla celów art. 26b ust. 7 rozporządzenia (UE) 2017/2402 „kryteria kwalifikowalności, które są nie mniej rygorystyczne niż kryteria stosowane przy początkowym wyborze ekspozycji bazowych”, należy rozumieć w ten sposób, że kryteria kwalifikowalności są nie mniej rygorystyczne niż kryteria kwalifikowalności stosowane wobec pierwotnych ekspozycji bazowych w momencie zamknięcia transakcji.

Kryteria kwalifikowalności obowiązujące w odniesieniu do ekspozycji bazowych zgodnie z poprzednim ustępem powinny być określone w dokumentacji transakcji i powinny odnosić się do kryteriów kwalifikowalności stosowanych na poziomie ekspozycji.

Dozwolone usunięcie

W art. 26b ust. 7 akapit czwarty rozporządzenia (UE) 2017/2402 ustanowiono wyczerpujący wykaz okoliczności, w których ekspozycja bazowa może zostać usunięta z transakcji.

Jednorodność, obowiązki dotyczące ekspozycji bazowych, strumienie płatności okresowych, wyłączenie zbywalnych papierów wartościowych (art. 26b ust. 8 rozporządzenia (UE) 2017/2402) Zobowiązania umownie wiążące i egzekwowalne

Dla celów art. 26b ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2017/2402 „zobowiązania, które są umownie wiążące i egzekwowalne, z możliwością pełnego dochodzenia roszczeń od dłużników oraz, w stosownych przypadkach, gwarantów” należy rozumieć jako wszystkie zobowiązania zawarte w specyfikacji umownej ekspozycji bazowej, które dotyczą inwestorów, ponieważ wpływają na zobowiązania dłużników oraz, w stosownych przypadkach, gwarantów, w zakresie dokonywania płatności lub wniesienia zabezpieczenia.

Ekspozycje ze strumieniami płatności okresowych

Dla celów art. 26b ust. 8 akapit trzeci rozporządzenia (UE) 2017/2402 ekspozycje z określonym strumieniem płatności okresowych powinny obejmować:

• a. ekspozycje płatne w jednej racie w przypadku sekurytyzacji odnawialnej, o której mowa w art. 26b ust. 12 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/2402;
• b. ekspozycje związane z kartami kredytowymi;
• c. ekspozycje z ratami składającymi się z odsetek, gdy kwota główna jest spłacana w terminie zapadalności, w tym kredyty, których raty obejmują wyłącznie odsetki, z odroczoną spłatą kapitału (ang. interest - only mortgages);
• d. ekspozycje z ratami składającymi się z odsetek oraz spłaty części kwoty głównej, gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:

• e. ekspozycje z okresową przerwą w spłacie uzgodnioną w formie umowy między dłużnikiem a kredytodawcą.

Standardy zawierania umów kredytowych, fachowa wiedza jednostki inicjującej (art. 26b ust. 10 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Ujawnianie istotnych zmian w stosunku do wcześniejszych standardów zawierania umów kredytowych

Dla celów art. 26b ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2017/2402 istotne zmiany standardów zawierania umów kredytowych, które to zmiany muszą być w pełni ujawnione, należy rozumieć jako te istotne zmiany standardów zawierania umów kredytowych, które są stosowane do ekspozycji dodawanych do puli ekspozycji bazowych po zamknięciu sekurytyzacji w kontekście uzupełnienia lub zarządzania portfelem, o czym mowa w ust. 20 i 21.

Zmiany w takich standardach zawierania umów kredytowych powinny być uznane za istotne, jeżeli odwołują się do jednego z następujących rodzajów zmian standardów zawierania umów kredytowych:

• a. zmian, które mają wpływ na wymóg podobieństwa standardów zawierania umów kredytowych określonych bardziej szczegółowo w art. 1 akapit pierwszy lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/1851;
• b. zmian, które w istotny sposób wpływają na ogólne ryzyko kredytowe lub przewidywany średni wynik puli ekspozycji bazowych bez powodowania zasadniczej różnicy podejścia do oceny ryzyka kredytowego związanego z ekspozycjami bazowymi.

Informacja o wszystkich zmianach standardów zawierania umów kredytowych powinna zawierać wyjaśnienie celu takich zmian.

W odniesieniu do należności z tytułu dostaw i usług, które to należności nie zostały zainicjowane w formie kredytu, odniesienie do standardów zawierania umów kredytowych w art. 26b ust. 10 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2017/2402 należy rozumieć jako odniesienie do standardów kredytowych stosowanych przez sprzedawcę do kredytu krótkoterminowego w tym samym rodzaju stanowiącym podstawę ekspozycji sekurytyzowanych w kontekście celów płatności uzgodnionych z klientami w związku ze sprzedażą produktów i usług sprzedawcy.

Kredyty na nieruchomości mieszkalne

Do celów art. 26b ust. 10 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2017/2402 pula ekspozycji bazowych nie może obejmować kredytów na nieruchomości mieszkalne, które były zarówno oferowane, jak i w przypadku których umowy zostały zawarte przy założeniu, że składający wniosek kredytowy lub pośrednicy zostali powiadomieni o tym, że istnieje możliwość, że przedstawione informacje mogłyby nie zostać zweryfikowane przez kredytodawcę.

Kredyty na nieruchomości mieszkalne, w przypadku których umowy zostały zawarte, ale które nie były oferowane przy założeniu, że składający wniosek kredytowy lub pośrednicy zostali powiadomieni o tym, że istnieje możliwość, że przedstawione informacje mogłyby nie zostać zweryfikowane przez kredytodawcę, lub składający wniosek kredytowy lub pośrednicy dowiedzieli się o tym po zawarciu umowy kredytowej, nie powinny być uznawane za objęte tym wymogiem.

Dla celów art. 26b ust. 10 akapit drugi rozporządzenia (UE) 2017/2402 przedstawione „informacje” należy rozumieć jako obejmujące wyłącznie istotne informacje. Istotność informacji należy oceniać na podstawie tego, czy dana informacja stanowi istotny wskaźnik kredytowy, jak np. informacja uznawana za istotną dla oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy, dla oceny dostępu do zabezpieczenia lub dla ograniczenia ryzyka oszustwa.

Za istotne informacje w przypadku ogólnych kredytów hipotecznych niegenerujących dochodów na ogół powinno uznawać się dochód, a za istotne informacje w przypadku kredytów hipotecznych generujących dochody powinno uznawać się dochód z tytułu czynszu. Informacje, które nie są przydatne jako wskaźnik kredytowy, takie jak numery telefonu komórkowego, nie powinny być uznawane za istotne informacje.

Równoważne wymogi w państwach trzecich

Dla celów art. 26b ust. 10 akapit trzeci rozporządzenia (UE) 2017/2402 ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy w państwach trzecich powinna zostać przeprowadzona, w stosownych przypadkach, według następujących zasad, określonych w dyrektywach 2008/48/WE i 2014/17/UE:

• a. przed zawarciem umowy kredytowej na podstawie dostatecznych informacji kredytodawca ocenia zdolność kredytową kredytobiorcy na podstawie dostatecznych informacji, w stosownych przypadkach uzyskanych od kredytobiorcy, a w razie konieczności – uzyskanych z odpowiedniej bazy danych;
• b. jeżeli strony zgadzają się na zmianę całkowitej kwoty kredytu po zawarciu umowy kredytowej, kredytodawca powinien zaktualizować posiadane informacje finansowe dotyczące kredytobiorcy oraz ocenić zdolność kredytową kredytobiorcy przed jakimkolwiek istotnym zwiększeniem całkowitej kwoty kredytu;
• c. przed zawarciem umowy kredytowej kredytodawca powinien dokonać szczegółowej oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy, biorąc pod uwagę czynniki istotne dla zweryfikowania prawdopodobieństwa dotrzymania przez kredytobiorcę zobowiązań wynikających z umowy kredytowej;
• d. procedury i informacje stanowiące podstawę oceny powinny być udokumentowane i zachowane;
• e. ocena zdolności kredytowej nie powinna opierać się głównie na wartości nieruchomości mieszkalnej przekraczającej kwotę kredytu ani na założeniu, że wartość nieruchomości mieszkalnej wzrośnie, chyba że celem umowy kredytowej jest budowa lub remont nieruchomości mieszkalnej;
• f. po zawarciu umowy kredytowej kredytodawca nie powinien mieć możliwości jej unieważnienia ani dokonania jej zmiany ze szkodą dla kredytobiorcy na tej podstawie, że ocenę zdolności kredytowej przeprowadzono w sposób nieprawidłowy;
• g. kredytodawca powinien udzielić kredytu kredytobiorcy tylko wówczas, gdy wynik oceny zdolności kredytowej wskazuje, że zobowiązania wynikające z umowy kredytowej zostaną prawdopodobnie wykonane w sposób wymagany tą umową;
• h. zdolność kredytowa kredytobiorcy powinna zostać ponownie oceniona na podstawie zaktualizowanych informacji przed każdym znaczącym zwiększeniem całkowitej kwoty kredytu po zawarciu umowy kredytowej, chyba że taki dodatkowy kredyt został przewidziany i uwzględniony w pierwotnej ocenie zdolności kredytowej.

Kryteria określające fachową wiedzę jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy

W celu ustalenia, czy jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca ma wiedzę fachową w zakresie inicjowania ekspozycji o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych zgodnie z art. 26b ust. 10 akapit czwarty rozporządzenia (UE) 2017/2402, należy zastosować obydwa poniższe warunki:

• a. członkowie organu zarządzającego jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy i personel wyższego szczebla inny niż członkowie organu zarządzającego odpowiedzialny za zarządzanie inicjowaniem ekspozycji
• o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych powinni dysponować odpowiednimi wiedzą i umiejętnościami z zakresu inicjowania ekspozycji
• o charakterze podobnym do ekspozycji sekurytyzowanych;

Jednostkę inicjującą lub pierwotnego kredytodawcę należy uznać za posiadającego wymaganą wiedzę fachową, gdy zachodzi jedna z następujących okoliczności:

• a. działalność podmiotu lub skonsolidowanej grupy, do której podmiot należy dla celów księgowych lub ostrożnościowych, obejmuje od co najmniej pięciu lat inicjowanie ekspozycji podobnych do tych sekurytyzowanych;
• b. jeżeli wymóg, o którym mowa w lit. a), nie jest wypełniony, spełniają one oba poniższe kryteria:

Dla celów wykazania liczby lat doświadczenia zawodowego odpowiednia wiedza fachowa powinna zostać ujawniona w sposób dostatecznie szczegółowy oraz zgodnie z obowiązującymi wymogami w zakresie zachowania poufności w celu umożliwienia inwestorom realizacji ich obowiązków wynikających z art. 5 rozporządzenia (UE) 2017/2402.

Ekspozycje o charakterze podobnym

Dla celów art. 26b ust. 10 akapit czwarty rozporządzenia (UE) 2017/2402 ekspozycje należy uznać za ekspozycje o charakterze podobnym, gdy spełniony jest jeden z następujących warunków:

• a. ekspozycje należą do jednej z kategorii aktywów, o których mowa w art. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt (i) – (iii) lub lit. a) pkt (v) – (vii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/1851;
• b. ekspozycje należą do kategorii aktywów, o której mowa w art. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt (iv) rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/1851, i do tego samego rodzaju dłużnika, o którym mowa w art. 2 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia;
• c. ekspozycje należą do kategorii aktywów, o której mowa w art. 1 akapit pierwszy lit. a) pkt (viii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/1851, i posiadają podobne cechy w odniesieniu do któregokolwiek z kryteriów jednorodności, o których mowa w art. 2 ust. 6 tego rozporządzenia.

Brak ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, oraz ekspozycji wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej (art. 26b ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania

Dla celów art. 26b ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402 pojęcie „ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania” powinno być interpretowane w rozumieniu art. 178 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w sposób doprecyzowany w rozporządzeniu delegowanym dotyczącym wysokości progu istotności przeterminowanego zobowiązania kredytowego wydanym na podstawie art. 178 ust. 6 wspomnianego rozporządzenia oraz w wytycznych EUNB dotyczących stosowania definicji niewykonania zobowiązania opracowanych na podstawie art. 178 ust. 7 wspomnianego rozporządzenia.

W przypadku gdy jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca nie są instytucją, a zatem nie polegają rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca powinni przestrzegać wytycznych opisanych w poprzednim ustępie w zakresie, w jakim ich stosowanie nie zostanie uznane za nadmiernie uciążliwe. W takim przypadku jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca powinni stosować określone procesy oraz informacje uzyskane od dłużników w momencie inicjowania ekspozycji, informacje uzyskane od jednostki inicjującej w trakcie obsługiwania przez nią ekspozycji lub w toku procedur zarządzania przez nią ryzykiem lub informacje przekazane jednostce inicjującej przez osobę trzecią.

Ekspozycje wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej

Dla celów art. 26b ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402 za definicje obniżonej wiarygodności kredytowej należy uznać okoliczności, o których mowa w lit. a)– c) tego ustępu. Inne możliwe okoliczności obniżonej wiarygodności kredytowej, których nie ujęto w lit. a)– c), należy rozumieć jako wyłączone z tego wymogu.

Zakaz włączenia ekspozycji bazowych „wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej” do puli ekspozycji bazowych, o czym mowa w art. 26b ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402, należy rozumieć jako wymóg, w myśl którego w chwili wyboru powinna istnieć możliwość dochodzenia roszczeń w odniesieniu do całej kwoty sekurytyzowanej ekspozycji od co najmniej jednej strony, której wiarygodność kredytowa nie jest obniżona, niezależnie od tego, czy strona ta jest dłużnikiem czy gwarantem. Ekspozycje bazowe nie powinny zatem obejmować żadnych z następujących:

• a. ekspozycje wobec dłużnika o obniżonej wiarygodności kredytowej, jeżeli nie ma gwaranta dla pełnej kwoty sekurytyzowanej ekspozycji;
• b. ekspozycje wobec dłużnika o obniżonej wiarygodności kredytowej, którego gwarant ma obniżoną wiarygodność kredytową.

Zgodnie z najlepszą wiedzą jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy

Dla celów art. 26b ust. 11 rozporządzenia (UE) 2017/2402 standard dotyczący „najlepszej wiedzy” należy uznać za spełniony na podstawie informacji pochodzących wyłącznie z następujących kombinacji źródeł i okoliczności:

• a. od dłużników – w momencie inicjowania ekspozycji;
• b. od jednostki inicjującej – w trakcie obsługiwania przez nią ekspozycji lub w trakcie jej procedury zarządzania ryzykiem;
• c. powiadomień przekazanych jednostce inicjującej przez osobę trzecią;
• d. informacji ogólnodostępnych lub informacji zawartych w co najmniej jednym rejestrze kredytowym dotyczącym osób z negatywną historią kredytową – w chwili inicjowania ekspozycji bazowej, przy czym wyłącznie w zakresie, w jakim informacje te zostały już uwzględnione w kontekście lit. a), b) i c) oraz zgodnie z obowiązującymi wymogami regulacyjnymi i nadzorczymi, w tym w odniesieniu do należytych kryteriów przyznawania kredytów określonych w art. 9 rozporządzenia (UE) 2017/2402. Nie dotyczy to należności z tytułu dostaw i usług, które to należności nie zostały zainicjowane w formie kredytu i w odniesieniu do których kryteria przyznawania kredytu nie muszą być spełnione.

Ekspozycje wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej, którzy zostali poddani procesowi restrukturyzacji zadłużenia

Dla celów art. 26b ust. 11 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/2402 wymóg wyłączenia ekspozycji wobec dłużnika lub gwaranta o obniżonej wiarygodności kredytowej, którzy zostali poddani procesowi restrukturyzacji zadłużenia w odniesieniu do swoich ekspozycji nieobsługiwanych, należy rozumieć jako odniesienie zarówno do ekspozycji restrukturyzowanych odpowiedniego dłużnika lub gwaranta, jak i tych jego ekspozycji, które same w sobie nie zostały objęte restrukturyzacją. Dla celów tego ustępu ekspozycje restrukturyzowane, które spełniają warunki określone w art. 26b ust. 11 lit. a) pkt (i) i (ii) rozporządzenia (UE) 2017/2402, nie powinny wywoływać skutku w postaci uznania dłużnika lub gwaranta za posiadającego obniżoną wiarygodność kredytową.

Rejestr kredytowy

Wymóg, o którym mowa w art. 26b ust. 11 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2402, należy rozumieć jako ograniczony do ekspozycji wobec dłużników lub gwarantów, do których obydwa poniższe warunki mają zastosowanie w chwili inicjowania ekspozycji bazowej:

• a. dłużnik lub gwarant jest wprost oznaczony w rejestrze kredytowym jako podmiot z negatywną historią kredytową ze względu na negatywny status lub negatywne informacje zawarte w rejestrze kredytowym;
• b. dłużnik lub gwarant znajduje się w rejestrze kredytowym ze względów istotnych dla oceny ryzyka kredytowego.

Ryzyko niewywiązania się z uzgodnionych umownie płatności znacząco wyższe niż w przypadku porównywalnych ekspozycji

Dla celów art. 26b ust. 11 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/2402 nie należy uznawać, że dłużnicy lub gwaranci o obniżonej wiarygodności kredytowej posiadający ekspozycje otrzymali „ocenę kredytową lub punktową ocenę kredytową wskazujące, że ryzyko niewywiązania się przez nich z uzgodnionych umownie płatności jest znacząco wyższe niż w przypadku porównywalnych ekspozycji posiadanych przez innych dłużników lub gwarantów o obniżonej wiarygodności kredytowej, posiadanych przez jednostkę inicjującą, które nie są objęte sekurytyzacją”, jeżeli zastosowanie mają oba następujące warunki:

• a. najważniejsze czynniki określające przewidywane dochody z ekspozycji bazowych i porównywalnych ekspozycji są podobne;
• b. ze względu na podobieństwo, o którym mowa w lit. a), można było słusznie przewidywać na podstawie wskazań wynikających z wcześniejszych dochodów lub mających zastosowanie modeli, że w czasie trwania transakcji lub w okresie maksymalnie czterech lat, jeżeli czas trwania transakcji jest dłuższy niż cztery lata, dochód z ekspozycji bazowych nie będzie znacząco niższy niż dochód z porównywalnych ekspozycji.

Warunki z poprzedniego ustępu należy uznać za spełnione, jeżeli zastosowanie ma jedna z następujących okoliczności:

• a. ekspozycje bazowe nie obejmują ekspozycji klasyfikowanych jako wątpliwe,
• o obniżonej wiarygodności, nieobsługiwane lub zaklasyfikowane podobnie w świetle odpowiednich zasad rachunkowości;
• b. ekspozycje bazowe nie obejmują ekspozycji wobec dłużników lub gwarantów, których jakość kredytowa w świetle ratingu kredytowego lub innego progu jakości kredytowej jest znacznie gorsza od jakości kredytowej dłużników lub gwarantów posiadających porównywalne ekspozycje, jakie jednostka inicjująca zainicjowała w toku swojej zwykłej działalności polegającej na udzielaniu kredytów oraz strategii ryzyka kredytowego.

Dokonanie co najmniej jednej płatności (art. 26b ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402)

Zakres kryterium

Dla celów art. 26b ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402 kolejne pożyczki i wypłaty w ramach jednej ekspozycji lub restrukturyzacji tej samej ekspozycji wobec określonego kredytobiorcy nie uruchamiają nowego wymogu „co najmniej jednej płatności” w odniesieniu do takiej ekspozycji.

Dla celów art. 26b ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402 zamierzony wybór innej odrębnej ekspozycji wobec tego samego kredytobiorcy powinien uruchamiać nowy wymóg „co najmniej jednej płatności” w odniesieniu do takiej ekspozycji.

Co najmniej jedna płatność

Dla celów art. 26b ust. 12 rozporządzenia (UE) 2017/2402 płatność, o której mowa w wymogu, w myśl którego w momencie włączenia ekspozycji bazowej należy mieć dokonaną „co najmniej jedną płatność”, oznacza płatność związaną z najmem, płatność kwoty głównej lub płatność odsetek lub każdą inną zwykłą płatność określoną w umowie dotyczącej ekspozycji.