5.6 Polityki i procedury dotyczące kategorii ryzyka finansowego

Instytucje powinny rozumieć bieżący i potencjalny przyszły wpływ ryzyk ESG na ich ekspozycje na ryzyko kredytowe, na wycenę ich pozycji podlegających ryzyku rynkowemu, w szczególności do celów ostrożnej wyceny, na ich profil ryzyka płynności i bufory płynnościowe, na ich ryzyko operacyjne (w tym ryzyko powództwa sądowego) oraz na ryzyko utraty reputacji, w tym poprzez wykorzystanie analiz perspektywicznych, i powinny zarządzać tym wpływem.

5.6.1. Ryzyko kredytowe

Do celów włączenia ryzyk ESG do polityk i procedur dotyczących ryzyka kredytowego,

• o których mowa w pkt 56 wytycznych EUNB dotyczących udzielania i monitorowania kredytów, instytucje powinny zapewnić, aby ich sektorowa polityka kredytowa, odzwierciedlająca ryzyka ESG, była kaskadowa i przekładała się na jasne kryteria udzielania kredytów dostępne dla pracowników linii biznesowych i osób podejmujących decyzje kredytowe, oraz powinny zapewnić włączenie ryzyk ESG do ram monitorowania ryzyka kredytowego.

W odniesieniu do ryzyk środowiskowych instytucje powinny uwzględnić w swoich politykach i procedurach połączenie aspektów jakościowych i ilościowych. Na podstawie swojej oceny istotności i apetytu na ryzyko instytucje powinny określić ilościowe mierniki ryzyka kredytowego obejmujące najistotniejsze segmenty klientów, rodzaje zabezpieczeń i instrumenty ograniczania ryzyka.

5.6.2. Ryzyko rynkowe

W odniesieniu do ryzyka rynkowego instytucje powinny rozważyć, w jaki sposób ryzyka ESG mogą wpłynąć na wartość instrumentów finansowych w ich portfelu, powinny ocenić potencjalne ryzyko strat w ich portfelu i zwiększonej zmienności wartości ich portfela oraz ustanowić skuteczne procesy kontroli lub łagodzenia powiązanych skutków w swoich ramach zarządzania ryzykiem rynkowym, w tym w razie potrzeby dokonać przeglądu apetytu na ryzyko portfela handlowego i ustalić wewnętrzne limity dla pozycji lub ekspozycji klientów.

5.6.3. Ryzyko płynności i ryzyko finansowania

W odniesieniu do ryzyka płynności i ryzyka finansowania instytucje powinny przynajmniej rozważyć, w jaki sposób ryzyka ESG mogą wpłynąć na wypływy środków pieniężnych netto (np. zwiększone wykorzystanie linii kredytowych) lub wartość aktywów stanowiących ich bufor y płynnościowe, oraz, w stosownych przypadkach, włączyć te skutki do kalibracji swoich buforów płynnościowych lub ram zarządzania ryzykiem płynności.

Ponadto w odniesieniu do ryzyk środowiskowych instytucje powinny rozważyć, w jaki sposób ryzyka te mogłyby wpłynąć na dostępność lub stabilność ich źródeł finansowania, i uwzględnić je w zarządzaniu ryzykiem finansowania. W tym celu instytucje powinny rozważyć różne horyzonty czasowe oraz zarówno zwykłe, jak i niekorzystne warunki, które powinny odzwierciedlać między innymi potencjalny wpływ ryzyk środowiskowych na ryzyko utraty reputacji, sytuację utrudnionego lub droższego dostępu do finansowania rynkowego lub przyspieszone wycofywanie depozytów.

5.6.4. Ryzyko operacyjne i ryzyko utraty reputacji

W odniesieniu do ryzyka operacyjnego instytucje powinny rozważyć, w jaki sposób ryzyka ESG mogą wpływać na poszczególne rodzaje zdarzeń regulacyjnego ryzyka operacyjnego,

• o których mowa w art. 324 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz wpływać na zdolność instytucji do dalszego prowadzenia krytycznych operacji, a także powinny włączyć istotne ryzyka ESG do swoich ram zarządzania ryzykiem operacyjnym.

W odniesieniu do ryzyk środowiskowych instytucje powinny:

• a) identyfikować i oznaczać straty związane z ryzykami środowiskowym i w swoich rejestrach strat operacyjnych, zgodnie z taksonomią ryzyka i metodą klasyfikacji zdarzeń powodujących strat ę określonych w regulacyjnych standardach technicznych przyjętych przez Komisję na podstawie art. 317 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
• b) opracowywać procesy oceny prawdopodobieństwa wystąpienia i wpływu ryzyka powództwa sądowego związanego ze środowiskiem oraz zarządzania tym ryzykiem;
• c) wykorzystywać analizy scenariuszy w celu określenia, w jaki sposób czynniki ryzyka fizycznego mogą wpłynąć na ciągłość ich działania; oraz
• d) uwzględniać istotne ryzyka środowiskowe przy opracowywaniu planów ciągłości działania.

W odniesieniu do ryzyka utraty reputacji instytucje powinny uwzględniać wpływ ryzyk ESG na swoją reputację i zarządzać nim, m. in. biorąc pod uwagę potencjalne ryzyk a związane z udzielaniem kredytów przedsiębiorstwom, które mogą być podatne na kontrowersje związane z ESG, takie jak naruszenia praw socjalnych lub praw człowieka, oraz związane z inwestowaniem w takie przedsiębiorstwa. Instytucje powinny również uwzględnić, w stosownych przypadkach, ryzyko utraty reputacji związane z niewywiązaniem się ze zobowiązań w zakresie zrównoważonego rozwoju, planów przejścia lub z brakiem (lub wrażeniem braku) wiarygodności takich zobowiązań i planów.

W ramach zarządzania ryzykiem prowadzenia działalności, ryzykiem powództwa sądowego i ryzykiem utraty reputacji instytucje powinny wdrożyć rzetelne procesy na potrzeby identyfikacji ryzyka wynikającego z pseudoekologicznego marketingu (ang. greenwashing ) lub praktyk postrzeganych jako pseudoekologiczn y marketing oraz zarządzania takim ryzykiem i zapobiegania takiemu ryzyku, z uwzględnieniem ogólnych zasad EUN określonych w sekcji 2.1 sprawozdania końcowego EUNB w sprawie monitorowania pseudoekologicznego marketingu i nadzoru nad nim¹⁶ . W tym celu instytucje powinny podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia , aby komunikacja związana ze zrównoważonym rozwojem była uczciwa oraz jasna i nie wprowadzała w błąd, a oświadczenia dotyczące zrównoważonego rozwoju były dokładne, uzasadnione, aktualne, zapewniały uczciw e przedstawienie ogólnego profilu instytucji lub profilu produktu i były podane w zrozumiały sposób. Powinno się to odbywać zarówno na poziomie instytucji (np. w odniesieniu do zobowiązań w zakresie zrównoważonego rozwoju, m. in. perspektywicznych wartości docelowych), jak i na poziomie produktu lub działalności (np. w odniesieniu do produktów i działań sprzedawanych jako zrównoważone), w tym poprzez monitorowanie zmian prawnych, praktyk rynkowych i kontrowersji wokół zarzucanych praktyk pseudoekologicznego marketingu.

5.6.5. Ryzyko koncentracji

¹⁶ Sprawozdanie końcowe EUNB w sprawie monitorowania pseudoekologicznego marketingu i nadzoru nad nim (EBA/REP/2024/09).

W odniesieniu do ryzyka koncentracji instytucje powinny brać pod uwagę ryzyka wynikające z koncentracji ekspozycji lub zabezpieczenia u pojedynczych kontrahentów, kontrahentów współzależnych lub w niektórych gałęziach przemysłu, sektorach gospodarki lub regionach geograficznych, które mogą wykazywać wyższy stopień podatności na ryzyka ESG, oraz powinny zarządzać tymi ryzykami. Aby określić ryzyka koncentracji związane z ESG, instytucje powinny wziąć pod uwagę wielkość lub udziały swoich ekspozycji, na które mogą mieć wpływ ryzyka ESG, w stosunku do ekspozycji całkowitych i jako odsetek kapitału Tier I. Instytucje powinny wziąć pod uwagę szereg czynników ESG, m. in. emisje gazów cieplarnianych, cechy sektorowe, podatność obszarów geograficznych na ryzyk a fizyczne oraz niedociągnięcia w zakresie polityki społecznej lub ładu korporacyjnego bądź kontrowersje zidentyfikowane w jurysdykcjach, w których zlokalizowane są ekspozycje lub zabezpieczeni a , a także powinny uwzględnić dostępność czynników ograniczających ryzyko. Instytucje powinny ocenić, czy i w jaki sposób ryzyko koncentracji związane z czynnikami ESG nasila wcześniejszą podatność finansową ekspozycji.