Τίτλος III – Απαιτήσεις για τις αρμόδιες αρχές σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 243 παράγραφος 4 ή του άρθρου 244 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 και σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 243 παράγραφος 2 ή του άρθρου 244 παράγραφος 2 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ.

575/2013 Εκτίμηση όταν της σημαντικότητας συντρέχουν της οι μεταφοράς περιπτώσεις πιστωτικού του κινδύνου Τίτλου II

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να αξιολογούν την τεκμηρίωση και τα στοιχεία που υποβάλλει το μεταβιβάζον ίδρυμα αναφορικά με την τιτλοποίηση προκειμένου να προσδιορίσουν εάν ο ανάλογος κίνδυνος έχει μεταφερθεί σε τρίτους και να αιτούνται περαιτέρω πληροφορίες, όποτε αυτές απαιτούνται για τη διενέργεια της αξιολόγησης. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να δίδουν ιδιαίτερη προσοχή, μεταξύ άλλων, στους εξής παράγοντες, κατά περίπτωση:

• α. στα σταθμισμένα ως προς τον κίνδυνο ποσά ανοιγμάτων και, εφόσον απαιτείται, στα ποσά αναμενόμενης ζημίας που υπολογίστηκαν για τα τιτλοποιημένα ανοίγματα πριν από την τιτλοποίηση καθώς και στα αντίστοιχα ποσά για τα τμήματα που μεταφέρονται και διακρατούνται από το μεταβιβάζον ίδρυμα μετά την τιτλοποίηση,
• β. αναφορικά με τα μεταβιβάζοντα ιδρύματα που αποδεικνύουν ΜΣΚ σύμφωνα με το άρθρο 243 παράγραφος 4 ή το άρθρο 244 παράγραφος 4 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, στις μεθόδους που χρησιμοποιούνται για να αποδειχτεί ότι ο πιστωτικός κίνδυνος που έχει μεταφερθεί είναι ανάλογος με τη δυνητική μείωση των απαιτήσεων ίδιων κεφαλαίων,
• γ. όταν το μεταβιβάζον ίδρυμα έχει χρησιμοποιήσει εσωτερικά υποδείγματα για να αποδείξει τη μεταφορά σημαντικού πιστωτικού κινδύνου, κατά πόσον τα εν λόγω υποδείγματα διαθέτουν την κατάλληλη αξιοπιστία και, όταν έχουν χρησιμοποιηθεί εξωτερικά υποδείγματα, κατά πόσον αυτά έχουν ενσωματωθεί στις τακτικές διαδικασίες του μεταβιβάζοντος ιδρύματος και κατά πόσον το μεταβιβάζον ίδρυμα κατανοεί επαρκώς τον τρόπο λειτουργίας του υποδείγματος και τις υποκείμενες παραδοχές,
• δ. όταν το μεταβιβάζον ίδρυμα έχει χρησιμοποιήσει ειδικές παραδοχές ακραίων καταστάσεων για την υποκείμενη ομάδα στοιχείων ενεργητικού, στην καταλληλότητα των εν λόγω παραδοχών και στη σύγκριση των εν λόγω παραδοχών και των επακόλουθων προβλεπόμενων ζημιών με εκείνες που χρησιμοποιούνται για την εποπτική προσομοίωση ακραίων καταστάσεων ή με άλλες εμπειρικές πηγές τέτοιων δεδομένων, όπως οι οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας.

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν εάν το μεταβιβάζον ίδρυμα έχει επαρκή γνώση των υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού προκειμένου να διενεργήσει κατάλληλη ανάλυση της μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου και πρέπει επίσης να εξετάζει κατά πόσον υφίσταται ιδιοσυγκρασιακός κίνδυνος στο χαρτοφυλάκιο ο οποίος δεν αποτυπώνεται στην αξιολόγηση πιστωτικού κινδύνου ή στους υπολογισμούς κεφαλαίου του μεταβιβάζοντος ιδρύματος. Ο ιδιοσυγκρασιακός κίνδυνος πρέπει να αποτυπώνεται μέσα από πιο συντηρητικές παραδοχές και όχι με χρήση ενός τυπικού βασικού σεναρίου. Η εν λόγω συντηρητική προσέγγιση πρέπει να αποσκοπεί στην αποτύπωση ιδιοσυγκρασιακού κινδύνου που μπορεί να αντιστοιχεί, κατά περίπτωση, σε σενάριο «δοκιμής ακραίων καταστάσεων».

Σε περίπτωση που το μεταβιβάζον ίδρυμα βασίζει τον προσδιορισμό των δικών του απαιτήσεων ίδιων κεφαλαίων μετά την τιτλοποίηση στο εποπτικό υπόδειγμα, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν πόσο ευάλωτες είναι οι απαιτήσεις ίδιων κεφαλαίων επί των διακρατούμενων θέσεων τιτλοποίησης του μεταβιβάζοντος ιδρύματος στις μεταβολές των υποκείμενων παραμέτρων ΠΕΔ (προσέγγιση των εσωτερικών διαβαθμίσεων). Εάν οι κεφαλαιακές απαιτήσεις επί των διακρατούμενων θέσεων τιτλοποίησης είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες σε ελάσσονες μεταβολές των εν λόγω παραμέτρων, τότε μειώνονται οι πιθανότητες μεταφοράς ανάλογου πιστωτικού κινδύνου.

Αξιολόγηση διαρθρωτικών χαρακτηριστικών

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να αξιολογούν εάν σε μια πράξη υπάρχουν διαρθρωτικά χαρακτηριστικά ικανά να υπονομεύσουν την αιτούμενη μεταφορά πιστωτικού κινδύνου σε τρίτους, λόγου χάρη χαρακτηριστικά όπως δικαιώματα αγοράς ή άλλες συμβατικές διευθετήσεις οι οποίες, σε περίπτωση παραδοσιακών τιτλοποιήσεων, ενισχύουν την πιθανότητα επαναφοράς των περιουσιακών στοιχείων στον ισολογισμό του μεταβιβάζοντος ιδρύματος ή, σε περίπτωση σύνθετων τιτλοποιήσεων, αυξάνουν την πιθανότητα λήξης της πιστωτικής προστασίας πριν από τη λήξη της συναλλαγής.

Αναφορικά με τις παραδοσιακές τιτλοποιήσεις, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να θεωρούν ότι μόνο τα ακόλουθα δικαιώματα προαίρεσης με θέση αγοράς (call optionS) που έχουν εκχωρηθεί σε μεταβιβάζοντα ιδρύματα δεν επηρεάζουν αρνητικά την επίτευξη αποτελεσματικής μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου, υπό την προϋπόθεση ότι τα εν λόγω δικαιώματα προαίρεσης με θέση αγοράς δεν παραχωρούν σε ένα μεταβιβάζον ίδρυμα το δικαίωμα επαναγοράς των προηγουμένως μεταβιβασθέντων ανοιγμάτων από τον εκδοχέα για να ρευστοποιήσει τα κέρδη του και δεν υποχρεώνουν το μεταβιβάζον ίδρυμα να αναλάβει εκ νέου τον μεταφερθέντα κίνδυνο:

• α. δικαιώματα προαίρεσης με θέση αγοράς που προκύπτουν από κανονιστικές ή φορολογικές ρυθμίσεις και τα οποία μπορούν να ασκηθούν από οιοδήποτε εκ των μερών της συναλλαγής μόνον εφόσον προκύψουν αλλαγές στο νομικό ή ρυθμιστικό πλαίσιο, οι οποίες έχουν επίπτωση στο περιεχόμενο της συμβατικής σχέσης της αντίστοιχης πράξης τιτλοποίησης ή επηρεάζουν την κατανομή των οικονομικών κερδών που προκύπτουν από τις αντίστοιχες πράξεις τιτλοποίησης,
• β. αναγγελίες πρόωρης εξόφλησης οι οποίες πληρούν τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 243 παράγραφος 5 στοιχείο στ) του κανονισμού για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις (CRR).

Όσον αφορά τις σύνθετες συναλλαγές, οι αρμόδιες αρχές δεν χρειάζεται να εξετάζουν κανένα από τα δικαιώματα προαίρεσης με θέση αγοράς που ικανοποιούν τα κριτήρια που ορίζονται στην παράγραφο 5(2)(α) ή 5(2)(β).

Επιπλέον, και προς αποφυγή αμφιβολιών, στην περίπτωση παραδοσιακών τιτλοποιήσεων, οποιοδήποτε δικαίωμα παραχωρείται στους επενδυτές της τιτλοποίησης, με την εξαίρεση των δικαιωμάτων που μπορούν να ασκηθούν μόνο σε περίπτωση παραβίασης συμβατικών υποχρεώσεων εκ μέρους του μεταβιβάζοντος ιδρύματος, πρέπει να θεωρείται από τις αρμόδιες αρχές ότι εμποδίζει το μεταβιβάζον ίδρυμα να επιτύχει αποτελεσματική μεταφορά του πιστωτικού κινδύνου.

Όσον αφορά τις σύνθετες τιτλοποιήσεις, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να θεωρούν ότι τα δικαιώματα που παραχωρούνται στους επενδυτές της τιτλοποίησης ή τους παρόχους πιστωτικής προστασίας, τα οποία μπορούν να ασκηθούν μόνο σε περίπτωση παραβίασης συμβατικών υποχρεώσεων από τρίτους οι οποίοι εμπλέκονται στη συναλλαγή, δεν εμποδίζουν το μεταβιβάζον ίδρυμα να επιτύχει αποτελεσματική μεταβίβαση πιστωτικού κινδύνου, υπό την προϋπόθεση ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 244 παράγραφος 5 στοιχείο γ) του κανονισμού για τις κεφαλαιακές απαιτήσεις. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να αξιολογούν όλα τα υπόλοιπα δικαιώματα τα οποία παραχωρούνται στους επενδυτές της τιτλοποίησης ή στους παρόχους πιστωτικής προστασίας, καθώς ενδέχεται να οδηγήσουν σε επιπρόσθετες απαιτήσεις ιδίων κεφαλαίων λόγω αναντιστοιχίας ληκτότητας.

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν εάν το μεταβιβάζον ίδρυμα έχει κατά το παρελθόν προβεί σε επαναγορά συναλλαγών για να προστατεύσει τους επενδυτές και εάν έχει τηρήσει τους κανόνες περί έμμεσης υποστήριξης, όπως ορίζονται στο άρθρο 248 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, προκειμένου να διασφαλίσει την αποτελεσματική μεταφορά του κινδύνου.

Όταν στις συναλλαγές προβλέπονται περίοδοι αναπλήρωσης, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν τα κριτήρια επιλεξιμότητας των στοιχείων ενεργητικού στην υποκείμενη ομάδα και να λαμβάνουν υπόψη την ελάχιστη και τη μέγιστη πιστωτική ποιότητα των επιλέξιμων στοιχείων ενεργητικού, καθώς και να εξετάζουν εάν τα στοιχεία ενεργητικού μπορούν να υποκατασταθούν στη διάρθρωση με στόχο την προστασία των επενδυτών από ζημίες και την παράλληλη αύξηση του πιστωτικού κινδύνου για το μεταβιβάζον ίδρυμα, ώστε να διασφαλιστεί ότι ο κίνδυνος έχει μεταφερθεί αποτελεσματικά.

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να ελέγχουν ότι οι συναλλαγές δεν περιλαμβάνουν ενσωματωμένο μηχανισμό κατά τη δημιουργία ο οποίος συν τω χρόνω να μειώνει δυσανάλογα το ποσό της μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου που αναλαμβάνει το μεταβιβάζον ίδρυμα σε τρίτους.

6. Αναντιστοιχίες μεταξύ πιστωτικής προστασίας και υποκείμενων στοιχείων ενεργητικού για σύνθετες τιτλοποιήσεις

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν εάν υπάρχουν αναντιστοιχίες ληκτότητας ή νομισμάτων ανάμεσα στην παρεχόμενη προστασία και τα υποκείμενα στοιχεία ενεργητικού. Κατά την εξέταση της ληκτότητας της προστασίας, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διερευνούν εάν τα δικαιώματα προαίρεσης με θέση αγοράς ή άλλα στοιχεία μπορούν να περιορίσουν τη ληκτότητα της προστασίας στην πράξη, καθώς και τη σχέση αυτών με τον αναμενόμενο χρόνο εμφάνισης τυχόν υπερημερίας στην ομάδα στοιχείων ενεργητικού.

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να αξιολογούν τις αναντιστοιχίες ληκτότητας για συναλλαγές στις οποίες οι ομάδες στοιχείων ενεργητικού δύνανται να αναπληρωθούν, καθώς τα μεταβιβάζοντα ιδρύματα ενδέχεται να προβούν σε αντικατάσταση με στοιχεία μεγαλύτερης ληκτότητας προς το τέλος της περιόδου προστασίας, αυξάνοντας έτσι την όποια αναντιστοιχία ληκτότητας.

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν τυχόν αναντιστοιχίες νομισμάτων για συναλλαγές στις οποίες οι ομάδες των στοιχείων ενεργητικού εμπεριέχουν διαφορετικό νόμισμα σε σχέση με τις υποχρεώσεις. Όπου συντρέχουν τέτοιες αναντιστοιχίες, πρέπει να εφαρμόζονται συντηρητικά ποσοστά περικοπής στην κεφαλαιακή αρωγή τα οποία να αποφασίζονται με συνυπολογισμό των απόψεων των αρμόδιων αρχών. Η καταλληλότητα των μέσων μετριασμού του κινδύνου, όπως οι συμφωνίες ανταλλαγής νομισμάτων, πρέπει να αξιολογείται όσον αφορά τα υπόλοιπα που ανταλλάσσονται, τη διάρκεια της ίδιας της συμφωνίας ανταλλαγής και τα ενδεχόμενα όρια ενεργοποίησης.

7. Ζητήματα πιστωτικής προστασίας για σύνθετες τιτλοποιήσεις

Όταν η τιτλοποίηση επιτυγχάνεται σύνθετα με τη χρήση πιστωτικού παραγώγου ή με εγγύηση, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να διασφαλίζουν ότι η πιστωτική προστασία πληροί όλες τις συναφείς απαιτήσεις που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 575/2013 και ότι παρέχει επαρκή βεβαιότητα πληρωμών ώστε να μην υπονομεύεται η μεταφορά πιστωτικού κινδύνου. Εάν η πιστωτική προστασία χρηματοδοτείται, τότε οι συμβάσεις χρηματοοικονομικών εξασφαλίσεων πρέπει να εξετάζονται, μεταξύ άλλων, ως προς την ικανοποίηση όλων των συναφών απαιτήσεων που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΕ) αριθ. 575/2013 σχετικά με τη χρηματοδοτούμενη πιστωτική προστασία. Εάν η πιστωτική προστασία δεν χρηματοδοτείται, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν εάν εφαρμόζονται κατάλληλες ρυθμίσεις για τη διασφάλιση έγκαιρων πληρωμών.

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν τα πιστωτικά συμβάντα που καλύπτονται από την πιστωτική προστασία που έχει ληφθεί (λ.χ. κατά πόσον αυτή περιλαμβάνει τυπικά πιστωτικά συμβάντα όπως πτώχευση, αθέτηση πληρωμής ή αναδιάρθρωση χρεών).

Σε περίπτωση που τα τέλη που καταβάλλονται σε παρόχους πιστωτικής προστασίας δεν αναγνωρίζονται στον λογαριασμό εσόδων-εξόδων του μεταβιβάζοντος ιδρύματος, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν κατά πόσον τα τέλη που έχουν καταβληθεί σε παρόχους πιστωτικής προστασίας είναι υπερβολικά υψηλά, σε βαθμό να υπάρχει κίνδυνος υπονόμευσης της ΜΣΠ. Τούτο μπορεί να εξεταστεί με διάφορους τρόπους, όπως με την αντιπαραβολή των τελών που έχουν καταβληθεί με (i) την απόδοση της ομάδας στοιχείων ενεργητικού ή (ii) τις απώλειες που καλύπτονται από την προστασία ή

• (iii) τις δίκαιες τιμές της αγοράς ή (iv) κάποιον συνδυασμό των εν λόγω παραγόντων. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει επίσης να εξετάζουν εάν υπάρχουν άλλα χαρακτηριστικά της συναλλαγής εκτός των τελών, όπως προμήθειες, τα οποία αυξάνουν αισθητά το κόστος της προστασίας που παρέχεται, σε σημείο να υπάρχει κίνδυνος υπονόμευσης της μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου.

Όταν τα τέλη καταβάλλονται προκαταβολικά ή δεν συνδέονται με τις ζημίες στην ομάδα στοιχείων ενεργητικού για την οποία παρέχεται προστασία ή άλλη εγγύηση, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν κατά πόσο το γεγονός αυτό περιορίζει το μέγεθος της μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου.

8. ΜΣΚ σε τρίτους

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν κατά πόσον ο πιστωτικός κίνδυνος μεταφέρεται σε τρίτους, οι οποίοι δεν συνδέονται με το μεταβιβάζον ίδρυμα, με τρόπο που να μπορεί να υπονομεύει τη μεταφορά πιστωτικού κινδύνου. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν τυχόν σύνδεση ανάμεσα στους επενδυτές ή τους παρόχους πιστωτικής προστασίας και το μεταβιβάζον ίδρυμα, καθώς και κατά πόσον το μεταβιβάζον ίδρυμα παρέχει σημαντική χρηματοδότηση στους τρίτους κατά την εκ μέρους τους διενέργεια της αξιολόγησης ΜΣΚ.

9. Πιστωτικές διαβαθμίσεις

Όταν ένα μεταβιβάζον ίδρυμα χρησιμοποιεί τη μέθοδο των διαβαθμίσεων που περιγράφεται στο άρθρο 261 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013 για να υπολογίσει τις απαιτήσεις ίδιων κεφαλαίων για τα ανοίγματά του σε μια τιτλοποίηση, οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν, στον βαθμό που γνωρίζουν, κατά πόσον ο επιλεχθείς οργανισμός αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας διαθέτει την κατάλληλη εμπειρία και εμπειρογνωμοσύνη στην υπό αξιολόγηση κατηγορία στοιχείων ενεργητικού.

10. Εσωτερικές πολιτικές για την αξιολόγηση της μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου και της ΜΣΚ

Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να εξετάζουν κατά πόσον το μεταβιβάζον ίδρυμα διαθέτει εσωτερικές πολιτικές ώστε να διενεργεί ίδιες αξιολογήσεις της μεταφοράς πιστωτικού κινδύνου και της ΜΣΚ. Στη διαδικασία αυτή δεν πρέπει να περιλαμβάνονται μόνο η αρχική αξιολόγηση της συναλλαγής, όταν το μεταβιβάζον ίδρυμα επιδιώκει αρχικά την εξαίρεση των τιτλοποιημένων ανοιγμάτων από τον υπολογισμό των ποσών των σταθμισμένων ως προς τον κίνδυνο ανοιγμάτων και, κατά περίπτωση, των ποσών των αναμενόμενων ζημιών, αλλά και η συνεχής αξιολόγηση της ΜΣΚ καθόλη τη διάρκεια της συναλλαγής.