(iii) Individual risk indicators (IRS)

Για κάθε τιμή δείκτη κινδύνου, το ΣΕΚ πρέπει να αποδίδει μια επιμέρους βαθμολογία κινδύνου (IRS), η οποία κυμαίνεται από 0 έως 100 , όπου το 0 δηλώνει τον χαμηλότερο κίνδυνο και το 100 δηλώνει τον υψηλότερο κίνδυνο. Για τον υπολογισμό κάθε IRS, το ΣΕΚ μπορεί να εφαρμόζει είτε τη μέθοδο της «ταξινόμησης σε κλάσεις» είτε τη μέθοδο της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας».

Τα ΣΕΚ θα πρέπει να εφαρμόζουν τις κρίσεις των εμπειρογνωμόνων για τη βαθμονόμηση των κατώτατων ορίων, αλλά σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τηρούν τα ακόλουθα ελάχιστα όρια:

• α. Όσον αφορά τον δείκτη μόχλευσης, τον δείκτη κεφαλαίου κοινών μετοχών της κατηγορίας 1, τον δείκτη κάλυψης ρευστότητας και τον δείκτη καθαρής σταθερής χρηματοδότησης, εάν η τιμή του δείκτη ενός ιδρύματος - μέλους είναι χαμηλότερη από την ισχύουσα ελάχιστη ρυθμιστική απαίτηση σύμφωνα με το άρθρο 92 παράγραφος 1, το άρθρο 412 και το άρθρο 413 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 575/2013, τότε η αντίστοιχη IRS θα πρέπει να είναι 100.
• β. Όσον αφορά τον δείκτη κεφαλαιακής κάλυψης, εάν η αξία του δείκτη ενός ιδρύματος - μέλους είναι χαμηλότερη από 100 %, τότε το αντίστοιχο IRS θα πρέπει να είναι 100.
• γ. Όσον αφορά δείκτη συνολικού ποσού ανοίγματος σε κίνδυνο/σύνολο στοιχείων ενεργητικού και τον δείκτη καλυπτόμενων/μη βεβαρημένων καταθέσεων, εάν η αξία του δείκτη ενός ιδρύματος - μέλους υπερβαίνει το 100 %, το αντίστοιχο IRS θα πρέπει να είναι 100.

Η μέθοδος ταξινόμησης σε κλάσεις για την IRS

Στη μέθοδο ταξινόμησης σε κλάσεις, όσον αφορά δεδομένο δείκτη κινδύνου, το ΣΕΚ ορίζει έναν καθορισμένο αριθμό κατηγοριών κινδύνου (κλάσεις), με ελάχιστο όριο τις δύο κλάσεις. Το ΣΕΚ πρέπει να καθορίζει τον αριθμό των κλάσεων ώστε να αντικατοπτρίζουν τα διαφορετικά επίπεδα κινδύνου που ενέχουν τα συμμετέχοντα ιδρύματα (για παράδειγμα, υψηλός, μεσαίος, χαμηλός κίνδυνος) όπως αξιολογούνται με βάση τον αντίστοιχο δείκτη κινδύνου.

Για κάθε κλάση του δείκτη κινδύνου «j», το ΣΕΚ θα πρέπει να καθορίζει ένα ανώτερο και κατώτερο όριο της τιμής «Α» του δείκτη κινδύνου με τέτοιον τρόπο ώστε τα συμμετέχοντα ιδρύματα με παρόμοιο επίπεδο κινδύνου να ομαδοποιούνται στην ίδια κλάση. Το ΣΕΚ θα πρέπει να καθορίζει τα όρια των κλάσεων είτε σε σχετική είτε σε απόλυτη βάση, ως εξής:

• α. Όταν χρησιμοποιεί τη σχετική βάση, το ΣΕΚ θα πρέπει να κατανέμει ομοιόμορφα τα συμμετέχοντα ιδρύματα μεταξύ των κλάσεων. Το ΣΕΚ καθορίζει τα όρια των κλάσεων αφού προσδιορίσει τις τιμές «Α» του δείκτη κινδύνου των συμμετεχόντων ιδρυμάτων στην ίδια κλάση.
• β. Όταν χρησιμοποιεί την απόλυτη βάση, το ΣΕΚ θα πρέπει να προσδιορίζει τα όρια των κλάσεων κατά τρόπο που να αποτυπώνει ότι όλες οι τιμές «Α» του δείκτη κινδύνου εντός των ορίων αυτών αντιπροσωπεύουν παρόμοιο επίπεδο κινδύνου και ότι όλα τα συμμετέχοντα ιδρύματα με παρόμοιο επίπεδο κινδύνου καταλήγουν στην ίδια κλάση.

Το ΣΕΚ θα πρέπει να καθορίζει τον αριθμό και τα όρια των κλάσεων, ώστε να διασφαλίζεται επαρκής και ουσιαστική διαφοροποίηση των συμμετεχόντων ιδρυμάτων. Το ΣΕΚ πρέπει να αποφεύγει τη βαθμονόμηση του αριθμού και των ορίων με τέτοιον τρόπο που θα είχε ως αποτέλεσμα όλα τα συμμετέχοντα ιδρύματα – παρά τις σημαντικές μεταξύ τους διαφορές στα επίπεδα κινδύνου που επιμετρά ο συγκεκριμένος δείκτης κινδύνου – να ταξινομούνται στην ίδια κλάση.

Το ΣΕΚ δεν θα πρέπει να ορίζει ανώτατο όριο για την υψηλότερη κλάση και δεν θα πρέπει να ορίζει κατώτατο όριο για τη χαμηλότερη κλάση.

Για κάθε κλάση ενός δείκτη κινδύνου, το ΣΕΚ θα πρέπει να ορίζει αντίστοιχη IRS. Το ΣΕΚ θα πρέπει να αποδώσει IRS 100 στην κλάση με τον υψηλότερο κίνδυνο και IRS 0 στην κλάση με τον χαμηλότερο κίνδυνο. Το ΣΕΚ μπορεί να παρεκκλίνει από τον κανόνα αυτό για δείκτες κινδύνου οι οποίοι μπορούν να έχουν μόνο δύο πιθανές τιμές και ο ένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει ένα μέσο επίπεδο κινδύνου. Εάν το ΣΕΚ αποφασίσει να κάνει χρήση αυτής της δυνατότητας, θα πρέπει να αποδώσει IRS 50 στην κλάση που αντιπροσωπεύει το μέσο επίπεδο κινδύνου, ενώ η IRS που έχει αποδοθεί στην άλλη κλάση θα πρέπει να είναι είτε 100 είτε 0.

Η μέθοδος της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» για την IRS

Σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή, για κάθε ίδρυμα «I» και για κάθε δείκτη κινδύνου «j», το ΣΕΚ πρέπει να υπολογίζει μια IRS με βάση την τιμή «A» του δείκτη κινδύνου. Το ΣΕΚ θα πρέπει να ορίσει ένα ανώτερο όριο « » και ένα κατώτερο όριο « » για κάθε δείκτη. Εάν η τιμή του δείκτη βρίσκεται μεταξύ των 𝑎𝑎 𝑗𝑗 καθορισμένων ορίων, το ΣΕΚ 𝑏𝑏 𝑗𝑗 πρέπει να αποδώσει στην IRS τιμή μεταξύ 0 και 100 σύμφωνα με τους ακόλουθους δύο τύπους:

• α. Όταν υψηλότερη τιμή δείκτη υποδεικνύει υψηλότερο κίνδυνο και ο δείκτης υπερβαίνει το ανώτερο όριο « », το ΣΕΚ θα πρέπει να καθορίσει την τιμή της IRS στο 100. Ομοίως, όταν η τιμή του δείκτη 𝑎𝑎 𝑗𝑗 υπολείπεται του κατώτερου ορίου « », το ΣΕΚ θα πρέπει να καθορίσει την τιμή της IRS στο 0. Ο αντίστοιχος τύπος είναι: 𝑏𝑏 𝑗𝑗

όπου j = δείκτης 𝐼𝐼𝐶𝐶𝐼𝐼 𝑖𝑖𝑗𝑗 «j», = ⎩ ⎧ ⎪ ⎨ ⎪ που κυμαίνεται 𝐴𝐴 100 𝑎𝑎 0 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 −𝑏𝑏 −𝑏𝑏 𝑗𝑗 𝑗𝑗 ∗ από 100, 1 έως 𝛿𝛿𝜀𝜀 𝛿𝛿𝜀𝜀 «m». 𝛿𝛿𝜀𝜀𝑏𝑏 𝐴𝐴 𝐴𝐴 𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 ≤ < > 𝐴𝐴 𝑏𝑏 𝑎𝑎 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 𝑗𝑗 ≤ 𝑎𝑎 𝑗𝑗

• β. Κατ’ αναλογία, εάν ένας χαμηλότερος δείκτης υποδεικνύει υψηλότερο κίνδυνο και ο δείκτης υπολείπεται του κατώτερου ορίου « », το ΣΕΚ θα πρέπει να καθορίσει την τιμή της IRS στο 100. Αντίστοιχα, όταν η τιμή του 𝑏𝑏 δείκτη 𝑗𝑗 υπερβαίνει το ανώτερο όριο « », το ΣΕΚ πρέπει να καθορίσει την τιμή της IRS στο 0. Ο αντίστοιχος τύπος είναι: 𝑎𝑎 𝑗𝑗

Για κάθε δείκτη κινδύνου 𝐼𝐼𝐶𝐶𝐼𝐼 𝑖𝑖𝑗𝑗 = το ⎩ ⎧ ⎪ ⎨ ⎪ ΣΕΚ θα 𝑎𝑎 0 𝑎𝑎 100 𝑗𝑗 𝑗𝑗 πρέπει −𝐴𝐴 −𝑏𝑏 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 ∗ να 100, βαθμονομεί 𝛿𝛿𝜀𝜀 𝛿𝛿𝜀𝜀 𝛿𝛿𝜀𝜀𝑏𝑏 𝐴𝐴 𝐴𝐴 𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 ≤ > < το 𝐴𝐴 𝑎𝑎 𝑏𝑏 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 𝑗𝑗 ανώτερο ≤ 𝑎𝑎 𝑗𝑗 όριο « » και το

κατώτερο όριο « », ώστε να διασφαλίζεται ότι υπάρχει επαρκής και ουσιαστική 𝑎𝑎 𝑗𝑗 διαφοροποίηση των 𝑏𝑏 𝑗𝑗 ′ συμμετεχόντων ιδρυμάτων. Το ΣΕΚ πρέπει να αποφεύγει τη βαθμονόμηση των ανώτερων και κατώτερων ορίων με τέτοιον τρόπο που θα είχε ως αποτέλεσμα όλα τα συμμετέχοντα ιδρύματα, παρά τις σημαντικές διαφορές τους στον τομέα που επιμετρά ο συγκεκριμένος δείκτης κινδύνου, να βρίσκονται συνεχώς είτε χαμηλότερα από το κατώτερο όριο είτε υψηλότερα από το ανώτερο όριο.