(iii) Indywidualne wskaźniki ryzyka (IRS)

Dla każdej wartości wskaźnika ryzyka system gwarancji depozytów powinien przypisać indywidualny wskaźnik ryzyka (IRS) w zakresie od 0 do 100, gdzie 0 oznacza najniższe ryzyko, a 100 najwyższe ryzyko. Do celów obliczania każdego IRS system gwarancji depozytów może zastosować metodę „koszyków” lub „skali ruchomej”.

Systemy gwarancji depozytów powinny wykorzystywać ocenę ekspercką w celu kalibracji progów, ale w każdym przypadku powinny przestrzegać następujących minimalnych progów:

• a. W przypadku wskaźnika dźwigni, współczynnika kapitału podstawowego Tier I, wskaźnika pokrycia płynności oraz wskaźnika stabilnego finansowania netto, jeżeli wartość wskaźnika instytucji członkowskiej jest niższa niż obowiązujący minimalny wymóg regulacyjny zgodnie z art. 92 ust. 1, art. 412 i 413 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wówczas odpowiedni wskaźnik IRS powinien wynosić 100.
• b. W przypadku wspó łczynnika pokrycia kapitałowego, jeżeli wartość wskaźnika instytucji członkowskiej jest niższa niż 100%, to odpowiedni IRS powinien wynosić 100.
• c. W przypadku łącznej kwoty ekspozycji na ryzyko/współczynnika aktywów razem oraz wskaźnika depozytów gwarantowanych/aktywów wolnych od obciążeń, jeżeli wartość wskaźnika instytucji członkowskiej jest wyższa niż 100%, wówczas odpowiedni IRS powinien wynosić 100.

Metoda „koszyków” dla IRS

W metodzie „koszyków” dla danego wskaźnika ryzyka system gwarancji depozytów określa stałą liczbę klas ryzyka (koszyków), przy czym minimum wynosi dwa koszyki. System gwarancji depozytów powinien określić liczbę koszyków, aby odzwierciedlić różne poziomy ryzyka stwarzanego przez instytucje członkowskie (np. wysokie, średnie, niskie ry zyko) oceniane na podstawie odpowiedniego wskaźnika ryzyka.

Dla każdego koszyka wskaźnika ryzyka „j” system gwarancji depozytów powinien określić górną i dolną granicę wartości „A” wskaźnika ryzyka w taki sposób, aby instytucje członkowskie

• o podobnym pozi omie ryzyka były grupowane w tym samym koszyku. System gwarancji depozytów powinien określić granice koszyków w ujęciu względnym lub bezwzględnym, przy czym:
• a. W przypadku stosowania metody względnej system gwarancji depozytów powinien równomiernie rozdziela ć instytucje członkowskie pomiędzy koszyki. System gwarancji depozytów określa granice koszyków po ustaleniu wartości „A” wskaźnika ryzyka instytucji członkowskich w tym samym koszyku.
• b. Stosując metodę bezwzględną, system gwarancji depozytów powinien określić granice przedziałów, aby odzwierciedlić fakt, że wszystkie wartości „A” wskaźnika ryzyka w tych granicach reprezentują podobny poziom ryzyka i że wszystkie instytucje członkowskie
• o podobnym poziomie ryzyka trafiają do tego samego koszyka.

System gwaran cji depozytów powinien określić liczbę i granice koszyków, aby zapewnić wystarczające i znaczące zróżnicowanie instytucji członkowskich. System gwarancji depozytów powinien unikać kalibrowania liczby i granic w taki sposób, aby instytucje członkowskie, pom imo znacznych różnic w poziomach ryzyka mierzonych danym wskaźnikiem ryzyka, były klasyfikowane do tego samego koszyka.

System gwarancji depozytów nie powinien ustalać górnej granicy dla najwyższego koszyka i nie powinien ustalać dolnej granicy dla najniższego koszyka.

Dla każdego koszyka wskaźnika ryzyka system gwarancji depozytów powinien przypisać odpowiedni IRS. System gwarancji depozytów powinien przypisać IRS w wysokości 100 do najbardziej ryzykownego koszyka i IRS w wysokości 0 do najmniej ryzykownego koszyka. System gwarancji depozytów może odstąpić od tej zasady w przypadku wskaźników ryzyka, które mogą mieć tylko dwie możliwe wartości, a jedna z nich stanowi średni poziom ryzyka. Jeżeli system gwarancji depozytów zdecyduje się skorzystać z tej możliwości, wówczas powinien przypisać IRS w wysokości 50 do koszyka reprezentującego średni poziom ryzyka, natomiast IRS przypisany do drugiego koszyka powinien wynosić 100 lub 0.

Metoda „skali ruchomej” dla IRS

W ramach tej metody dla każdej instytucji „I” i dla każdego wskaźnika ryzyka „j” system gwarancji depozytów powinien obliczać IRS na podstawie wartości „A” wskaźnika ryzyka. System gwarancji depozytów powinien określić górną granicę „ ” i dolną granicę „ ” dla każdego wskaźnika. Jeżeli wartość wskaźnika mieści się między określonymi 𝑚𝑚 𝑗𝑗 granicami, 𝑙𝑙 system 𝑗𝑗 gwarancji depozytów powinien przypisać wartość IRS od 0 do 100 zgodnie z następującymi dwoma wzorami:

• a. Jeżeli wyższa wartość wskaźnika wskazuje na wyższe ryzyko, a wskaźnik znajduje się powyż ej górnej granicy „ ”, system gwarancji depozytów powinien ustalić wartość IRS na poziomie 100. Podobnie, 𝑚𝑚 jeżeli 𝑗𝑗 wartość wskaźnika jest niższa od dolnej granicy „ ”, system gwarancji depozytów powinien ustalić wartość IRS na poziomie 0. Odpowiedni 𝑙𝑙 𝑗𝑗 wz ór jest następujący: gdzie j = wskaźnik 𝐼𝐼𝐶𝐶𝐼𝐼 𝑖𝑖𝑗𝑗 = „j”, ⎧ ⎪ ⎨ ⎪ ⎩ wahający 𝐴𝐴 𝑚𝑚 100 0 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 −𝑙𝑙 −𝑙𝑙 się 𝑗𝑗 𝑗𝑗 od ∗ 100, 1 do „m”. 𝑔𝑔𝑜𝑜ś𝑑𝑑𝑖𝑖 𝑔𝑔𝑜𝑜ś𝑑𝑑𝑖𝑖 𝑔𝑔𝑜𝑜ś𝑑𝑑𝑖𝑖 𝐴𝐴 𝐴𝐴 𝑙𝑙 𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 ≤ < > 𝐴𝐴 𝑙𝑙 𝑚𝑚 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 𝑗𝑗 ≤ 𝑚𝑚 𝑗𝑗
• b. Analogicznie, jeżeli niższy wskaźnik wskazuje na wyższe ryzyko, a wskaźnik znajduje się poniżej dolnej granicy „ ”, system gwarancji depozytów powinien ustalić wartość IRS na poziomie 100. Odpowiednio, 𝑙𝑙 𝑗𝑗 jeżeli wartość wskaźnika znajduje się powyżej górne j granicy „ ”, system gwarancji depozytów powinien ustalić wartość IRS na poziomie 0. Odpowiedni 𝑚𝑚 𝑗𝑗 wzór jest następujący:

Dla każdego wskaźnika 𝐼𝐼𝐶𝐶𝐼𝐼 ryzyka 𝑖𝑖𝑗𝑗 = ⎩ ⎧ ⎪ ⎨ ⎪ system 𝑚𝑚 𝑚𝑚 0 100 𝑗𝑗 gwarancji 𝑗𝑗 −𝐴𝐴 −𝑙𝑙 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 ∗ 100, depozytów 𝑔𝑔𝑜𝑜ś𝑑𝑑𝑖𝑖 𝑔𝑔𝑜𝑜ś𝑑𝑑𝑖𝑖 𝑔𝑔𝑜𝑜ś𝑑𝑑𝑖𝑖 powinien 𝐴𝐴 𝐴𝐴 𝑙𝑙 𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑖𝑖𝑗𝑗 ≤ > < 𝐴𝐴 𝑚𝑚 𝑙𝑙 𝑖𝑖𝑗𝑗 𝑗𝑗 𝑗𝑗 wyodrębnić ≤ 𝑚𝑚 𝑗𝑗 górną granicę

„ ” i dolną granicę „ ” w celu zapewnienia wystarczającego i znaczącego zróżnicowania instytucji 𝑚𝑚 𝑗𝑗 członkowskich. 𝑙𝑙 𝑗𝑗 ′ System gwarancji depozytów powinien unikać kalibrowania górnej i dolnej granicy w taki sposób, aby wszystkie instytucje członkowskie – pomimo znacznych różnic w obszarze mierzonym danym wskaźnikiem ryzyka – stale znajdowały się poniżej dolne j lub powyżej górnej granicy.