6.2. Beoordeling van het krediet- en tegenpartijrisico

6.2.1. Algemene overwegingen

124. Bij de beoordeling van het kader voor kredietrisicobeheer dienen de bevoegde autoriteiten na te gaan of de instelling voldoet aan de wetgevingsbesluiten die afzonderlijk op de website van de EBA zijn gepubliceerd, zoals bedoeld in paragraaf 12. 125. Bevoegde autoriteiten beoordelen het kredietrisico dat voortvloeit uit alle posities in de niet-handelsportefeuille (met inbegrip van posten buiten de balanstelling). Zij beoordelen ook het tegenpartijkredietrisico en het afwikkelingsrisico, die zowel onder de niet-handelsportefeuille als de handelsportefeuille zouden kunnen vallen. Om een dergelijke beoordeling uit te voeren, moeten de bevoegde autoriteiten rekening houden met alle componenten die potentiële kredietverliezen bepalen, en met name met:

a. de waarschijnlijkheid van een kredietgebeurtenis (d.w.z. in gebreke blijven) of hiermee samenhangende kredietgebeurtenissen, hoofdzakelijk met betrekking tot de kredietnemers en hun vermogen tot het aflossen van relevante verplichtingen;
b. de omvang van posities die aan kredietrisico onderhevig zijn;

c. het invorderingspercentage

van

de kredietposities in het geval dat kredietnemers in

gebreke blijven.

126. Bevoegde autoriteiten houden rekening met de mogelijkheid dat deze componenten in de loop van de tijd verslechteren en ongunstiger uitpakken dan verwacht.

127. Bevoegde autoriteiten beoordelen het effect van ESG-risico’s op het inherente kredietrisico en de toereikendheid van de kredietrisicobeheersing in verband met ESG-risico’s, waarbij prioriteit wordt gegeven aan milieurisico’s. De bevoegde autoriteiten dienen met name rekening te houden met de ecologische transitie en fysieke risico’s bij de beoordeling van het kredietconcentratierisico en het vastgoedrisico, alsook bij de beoordeling van het kredietrisico in specifieke portefeuilles of blootstellingscategorieën die worden beschouwd als wezenlijk blootgesteld aan milieurisico’s.

128. Daarnaast letten bevoegde

autoriteiten

er ook op of in het kader van het

kredietverleningsproces rekening wordt gehouden met ML/TF-risico’s, met inbegrip van of de instelling over systemen en controles beschikt die waarborgen dat vermogen dat wordt gebruikt voor het terugbetalen van leningen afkomstig is uit legale bronnen.

6.2.2. Beoordeling van het inherente kredietrisico

Identificatie van wezenlijke bronnen van kredietrisico

129. Bevoegde autoriteiten moeten het kredietrisico beoordelen, zowel vanuit het huidige als vanuit het toekomstige perspectief, mits combinatie van de analyse van het kredietrisico van de huidige portefeuille met de beoordeling van de kredietrisicostrategie, risicobereidheid en - limieten van de instelling (mogelijk als onderdeel van de bredere beoordeling van de strategie, uitgevoerd als onderdeel van de BMA). Bevoegde autoriteiten houden ook rekening met de wijze waarop de verwachte macro-economische ontwikkelingen en de macro-economische ontwikkelingen in crisissituaties deze elementen kunnen beïnvloeden.

130. Om het inherente kredietrisico van een instelling te beoordelen, stellen bevoegde autoriteiten eerst vast wat haar blootstelling aan kredietrisico is. Om dit te bereiken en een consistente identificatie te waarborgen van de bronnen van kredietrisico waaraan de instelling is of kan worden blootgesteld, dienen zij de volgende informatiebronnen in aanmerking te nemen:

a. wettelijk verplichte rapportagesjablonen, zoals COREP en FINREP, rekening houdend met de relevante wettelijke blootstellingscategorieën op basis van de door de instelling gevolgde benadering van eigenvermogensvereisten (d.w.z. gestandaardiseerd of IRB);
b. inzichten verkregen uit de beoordeling van andere SREP-elementen (zoals de BMA) en uit eerdere toezichtactiviteiten;
c. vergelijkingen van de positie van de instelling met die van soortgelijke instellingen, indien beschikbaar. Met name voor instellingen die de op interne ratings gebaseerde benadering hanteren, houden bevoegde autoriteiten rekening met het resultaat van de toezichthoudende benchmarkexercitie uitgevoerd in overeenstemming met artikel 78 van Richtlijn 2013/36/EU.

131. De bevoegde autoriteiten moeten hun beoordeling voornamelijk richten op de belangrijkste geïdentificeerde bronnen van kredietrisico en daarbij vanuit prudentieel oogpunt het belang ervan voor de instelling evalueren. Bij deze beoordeling dienen zij rekening te houden met de volgende elementen:

a. de kredietrisicostrategie en -bereidheid en relevante limieten;
b. het bedrag van de blootstellingswaarde voor de in aanmerking genomen portefeuille, vergeleken met de totale blootstellingswaarde van kredietposities, met inbegrip van de groei ervan in de loop van de tijd;
c. het bedrag van eigenvermogensvereiste voor kredietrisico voor de betrokken portefeuille vergeleken met de totale eigenvermogensvereiste, met inbegrip van de groei daarvan in de loop van de tijd;
d. indien relevant, het interne kapitaal dat door de instelling is toegewezen voor kredietrisico voor de betrokken portefeuille vergeleken met het totale interne kapitaal;
e. de samenstelling en de kwaliteit van de kredietgerelateerde posten binnen en buiten de balanstelling van de instelling in de renderende (met inbegrip van respijtblootstelling) en niet-renderende portefeuille, inclusief het niveau en de verandering in de tijd van bijzondere waardeverminderingen en afschrijvingen en van de wanbetalingsgraden van de kredietportefeuille.

132. De bevoegde autoriteiten dienen het belang van het risico te beoordelen in relatie tot de huidige portefeuille, alsook vanuit een historisch en toekomstgericht perspectief (eerdere veranderingen in deze cijfers en prognoses, voor zover beschikbaar).

133. Als aanvullende bron van informatie voor de materialiteitsbeoordeling moeten de bevoegde autoriteiten, indien beschikbaar en passend, rekening houden met de door de instelling gebruikte interne kredietrisicoparameters. Dit omvat onder meer het beoordelen of deze methoden geschikt zijn om de kredietrisicoposities in verschillende portefeuilles nauwkeurig te kwantificeren, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan de gegevens uit het jaarverslag dat wordt opgesteld door de validatiefunctie van de instelling, en meer in het bijzonder aan de resultaten van backtesting – dat wil zeggen, het vergelijken van geschatte parameters met waargenomen resultaten, zoals uitgevoerd door de instelling. De bevoegde autoriteiten moeten de nadruk leggen op portefeuilles waarbij de geschatte parameters de waargenomen resultaten te laag hebben ingeschat.

134. Bevoegde autoriteiten moeten ook rekening houden met de resultaten van stresstests die de instelling heeft uitgevoerd teneinde eerder niet-geïdentificeerde bronnen van kredietrisico op te sporen, bijvoorbeeld als gevolg van veranderingen in de kredietkwaliteit, kredietconcentraties, de waarde van zekerheden en de kredietblootstelling tijdens een periode van stress.

135. Op basis van de in de voorgaande paragrafen uitgevoerde materialiteitsbeoordeling, alsmede de omvang en complexiteit van het kredietrisico en de kredietportefeuille van de instelling, dienen de bevoegde autoriteiten het relevante detailniveau voor de beoordeling te kiezen.

De aard, omvang en samenstelling van de kredietportefeuille van de instelling (in en buiten de balanstelling)

136. Bevoegde autoriteiten beoordelen de aard van de kredietpositie (d.w.z. de soorten kredietnemers en posities) en analyseren de samenstelling van de kredietportefeuille van de instelling. Bij het uitvoeren van deze beoordeling nemen bevoegde autoriteiten ook in aanmerking hoe de aard van de kredietrisicoblootstelling de omvang van de blootstelling kan beïnvloeden (bijv. kredietlijnen/onbenutte vastgelegde bedragen die worden opgenomen door kredietnemers, denominatie in vreemde valuta’s), rekening houdend met de wettelijke mogelijkheid voor de instelling om eenzijdig niet-opgenomen bedragen van vastgelegde kredietfaciliteiten te annuleren.

137. Voor het beoordelen van de aard van het kredietrisico houden bevoegde autoriteiten ten minste rekening met de volgende subcategorieën van kredietrisico door een meer

gedetailleerde beoordeling uit

voeren van die subcategorieën die het meest relevant

worden geacht voor de instelling²⁸ :

a. kredietconcentratierisico;
b. tegenpartijkredietrisico en afwikkelings- en leveringsrisico;
c. landenrisico;
d. kredietrisico uit securitisaties;
e. valutaleningenrisico;
f. vastgoedrisico;
g. aandelenrisico in de beleggingsportefeuille;
h. verwateringsrisico;
i. modelrisico voor wettelijk goedgekeurde modellen.

138. In het geval dat gespecialiseerde kredietposities wezenlijk worden geacht, beoordelen bevoegde autoriteiten dergelijke posities los van andere kredietverleningsactiviteiten omdat het risico van dergelijke posities vooral is gelegen in de winstgevendheid van het gefinancierde actief of project (bijv. zakelijk onroerend goed, energiecentrale, transport, grondstoffen) en niet zozeer in de kredietnemer (die in de meeste gevallen een special purpose vehicle (SPV) is). Bij deze beoordeling dienen de bevoegde autoriteiten rekening te houden met:

a. de winstgevendheid van de projecten en de voorzichtigheid van de aannames die ten grondslag liggen aan de bedrijfsplannen (met inbegrip van het kredietrisico van de belangrijkste cliënten);
b. de impact van veranderingen in de regelgeving, met name voor gesubsidieerde sectoren, op toekomstige kasstromen;
c. waar relevant, de impact van veranderingen van de marktvraag en het bestaan van een markt voor de potentiële toekomstige verkoop van het gefinancierde object;
d. het bestaan van een consortium of van andere leningverstrekkers die het kredietrisico delen;
e. eventuele vormen van garantstelling door de sponsoren;
f. de potentiële toename van het concentratierisico dat deze activiteiten met zich mee kunnen brengen.

Kredietkwaliteit van de portefeuille

139. Bevoegde autoriteiten besteden bij de beoordeling van de kredietkwaliteit van de portefeuille bijzondere aandacht aan de toereikendheid van de indeling van kredietposities en beoordelen de impact van een potentiële verkeerde indeling, met de daarop volgende vertraging in het aanleggen van voorzieningen voor en het erkennen van verliezen door de instelling.

140. De bevoegde autoriteiten dienen een analyse uit te voeren om onderscheid te maken tussen de categorieën "renderend“, "niet-renderend“ en "respijtblootstelling“, waarbij zowel het aantal debiteuren als de desbetreffende bedragen/volumes in aanmerking worden genomen. Bevoegde autoriteiten beoordelen de algehele kredietkwaliteit op portefeuilleniveau en de verschillende kwaliteitsklassen binnen elk van de hiervoor genoemde categorieën teneinde het totale kredietrisico van de instelling te bepalen. Als onderdeel van deze beoordeling analyseren bevoegde autoriteiten het wanbetalings- en het migratierisico per

blootstellingscategorie, waarbij

zij rekening

houden met trends in de kredietkwaliteit in de

loop van de tijd, en bekijken zij of werkelijke kredietkwaliteit van de portefeuille in overeenstemming is met de vermelde risicobereidheid, en stellen zij redenen vast voor eventuele afwijkingen.

141. Dit zou moeten leiden tot een

algehele

beoordeling van de volledige kredietcyclus van de

instelling, vanaf de initiëring tot en met de monitoring en het beheer van elke categorie blootstellingen. Bevoegde autoriteiten maken bij deze analyse waar passend en mogelijk gebruik van de vergelijking van vergelijkbare groepen (peer groups) en benchmarkportefeuilles (d.w.z. portefeuilles van kredietnemers die groepen instellingen gemeenschappelijk hebben). Bij deze analyse dient rekening te worden gehouden met:

a. indicatoren voor de kwaliteit van de activa, historische trends en groeipercentages per type kredietnemer, sector en product, de verdeling van kredietnemers over kredietkwaliteitscategorieën, historische migratiepercentages tussen kredietkwaliteitscategorieën, achterstalligheids- en wanbetalingspercentages voor verschillende termijnen;
b. de percentages aan niet-renderende vorderingen en de dekkingsgraad per portefeuille,

sector en regio, alsmede de

ontwikkelingen

in de loop van de tijd, waarbij ook rekening

wordt gehouden met de relevante instroom en uitstroom uit elke relevante portefeuille, de verdeling van de vorderingen over de verschillende categorieën niet-renderende vorderingen (d.w.z. achterstallig, dubieus), het niveau en de ontwikkeling in de tijd van

waardeverminderingen en

afschrijvingen

voor elke relevante factor, historische

invorderingspercentages en de duur van het invorderingsproces, in beslag genomen activa en de ontwikkeling daarvan in de tijd, alsmede de tijd die is verstreken sinds de vorderingen als niet-renderend werden aangemerkt.

142. De bevoegde autoriteiten dienen te beoordelen of de hoogte van de voorzieningen voor verliezen op leningen en de aanpassingen van de kredietwaardering passend zijn voor de kwaliteit van de blootstellingen en, indien van toepassing, voor het niveau van garanties, waarbij zij met name moeten nagaan of de hoogte van de voorzieningen voor kredietverliezen in overeenstemming is met het risiconiveau in verschillende portefeuilles, in de loop van de tijd en in vergelijking met vergelijkbare instellingen, alsmede met relevante macro-economische ontwikkelingen, en of de aanpassingen van de kredietwaardering op de waarden in de derivatenmarkt de kredietwaardigheid van de relevante tegenpartijen weerspiegelen. Bevoegde autoriteiten voeren, waar zij dat nodig achten, inspecties ter plekke uit of maken gebruik van andere passende toezichtmaatregelen om te beoordelen of het niveau van de voorzieningen voor verliezen op leningen en van de risicodekking toereikend is, bijvoorbeeld door een steekproef van leningen te beoordelen. Bevoegde autoriteiten houden bij dergelijke beoordeling ook rekening met eventuele bevindingen van interne en externe auditors, waar deze beschikbaar zijn.

143. Bevoegde autoriteiten houden bij

de beoordeling van het inherente kredietrisico van een

instelling ook rekening met de resultaten van stresstests die de instelling heeft uitgevoerd teneinde eerder niet-geïdentificeerde bronnen van kredietrisico op te sporen, bijvoorbeeld als gevolg van veranderingen in de kredietkwaliteit, kredietconcentraties, de waarde van zekerheden en de kredietblootstelling tijdens een periode van stress.

Kader van het niveau en de kwaliteit van de kredietrisicolimitering

144. Bevoegde autoriteiten kijken naar het niveau en de kwaliteit van garanties (waaronder kredietderivaten) en van beschikbare zekerheden die kredietverliezen in het geval van kredietgebeurtenissen zouden beperken, ook wanneer deze voor de berekening van het eigen vermogen niet worden geaccepteerd als in aanmerking komende risicolimiteringstechnieken. Bij het uitvoeren van een dergelijke beoordeling dienen de bevoegde autoriteiten rekening te houden met:

a. de dekking die zekerheden en garanties bieden per portefeuille, type kredietnemer, rating, bedrijfstak en andere relevante aspecten;
b. waarden van zekerheden, voor renderende en niet-renderende blootstellingen;
c. historische invorderingspercentages per type en omvang van de zekerheden en garanties.

145. Bevoegde autoriteiten beoordelen ook het belang van het restrisico (zoals bedoeld in artikel 80 van Richtlijn 2013/36/EU), en met name de toereikendheid en afdwingbaarheid van zekerheidsovereenkomsten en garanties, het tijdstip en de mogelijkheid van het uitwinnen van zekerheden en het uitvoering geven aan garanties binnen het nationale wettelijke kader, de liquiditeit en volatiliteit van als zekerheid verstrekte activa, en de terug te winnen waarde van zekerheden bij eventuele dwangmaatregelen in verband met kredieten. Bevoegde autoriteiten beoordelen ook de concentratie van garanten en zekerheden, evenals de correlatie met de kredietwaardigheid van kredietnemers (wrong-way risico) en de potentiële impact in termen van de doeltreffendheid van de bescherming.

ESG-factoren

146. Bij het beoordelen van de impact van ESG-risico’s, en met name milieurisico’s, op het inherente kredietrisico, dienen de bevoegde autoriteiten ernaar te streven rekening te houden met de specifieke kenmerken van deze risico’s, zoals hun toekomstgerichte karakter en de uiteenlopende effecten over verschillende tijdshorizonnen, waarbij zij de onzekerheden in verband met langetermijnprognoses onderkennen en tegelijkertijd hun vermogen ontwikkelen om deze kenmerken in hun beoordeling mee te nemen.

6.2.3. Beoordeling van het kader voor kredietrisicobeheer en -risicobeheersing

147. Teneinde een compleet inzicht te krijgen in het kredietrisicoprofiel van de instelling dienen de bevoegde autoriteiten ook het kader voor kredietrisicobeheer en -risicobeheersing van de

instelling te beoordelen en na

gaan of dit toereikend is in het licht van de inherente

kredietrisicoposities. Bij deze beoordeling dienen de bevoegde autoriteiten ook rekening te houden met de uitkomsten van de beoordeling van andere SREP-elementen (zoals de BMA en de governance-elementen). Voor instellingen die onderworpen zijn aan de toepassing van de NPE-(reductie)strategieën en de daarmee verbonden governance en operationele sturing, beoordelen bevoegde autoriteiten ook of instellingen aan specifieke vereisten voldoen die worden uiteengezet in de relevante EBA-richtsnoeren voor dergelijke strategieën en de operationalisering daarvan, ook voor wat betreft het naleven van de verplichtingen inzake consumentenbescherming. Kredietrisicostrategie en -bereidheid

148. Bevoegde autoriteiten beoordelen of de instelling een gedegen, duidelijk geformuleerde en gedocumenteerde kredietrisicobereidheid, -strategie en -limieten heeft die zijn goedgekeurd door het leidinggevend orgaan. Voor deze beoordeling houden bevoegde autoriteiten, naast andere factoren, rekening met de rol van het leidinggevend orgaan bij het bepalen, goedkeuren en evalueren van de kredietrisicostrategie en -bereidheid, de correcte uitvoering van deze strategie door de directie en de geschiktheid ervan voor de instelling gezien haar bedrijfsmodel, totale risicobereidheid, huidige en toekomstige marktomgeving en financiële toestand.

Kader voor organisatorische en interne controle

149. Bevoegde autoriteiten beoordelen of de instelling een passend organisatiekader en governanceregelingen heeft om een doeltreffende blootstelling, meting en beheersing en een doeltreffend beheer van het kredietrisico mogelijk te maken, met (zowel kwalitatief als kwantitatief) voldoende personele en technische middelen om de vereiste taken uit te voeren. Zij moeten met name nagaan of het leidinggevend orgaan en de directie van de instelling inzicht hebben in de aannames die ten grondslag liggen aan het systeem voor de meting van het kredietrisico. Bij deze beoordeling dienen de bevoegde autoriteiten rekening te houden met de toereikendheid van de verantwoordelijkheidsstructuur, alsmede met de vaardigheden en ervaring van het personeel bij het uitvoeren van hun taken op het gebied van het aangaan, meten, monitoren en rapporteren van kredietrisico’s, met inbegrip van het beheer van NPE’s, en in het bijzonder de afwikkeling van NPE’s, en ten slotte met het bestaan van een duidelijke scheiding tussen risiconemers en risicobeheerders.

150. De bevoegde autoriteiten dienen te beoordelen of de instelling beschikt over een passend beleid en passende procedures voor het verlenen van krediet, het identificeren, meten,

rapporteren en beheersen van

kredietrisico’s,

en of deze in overeenstemming zijn met de

kredietrisicostrategie van de instelling en alle belangrijke bedrijfsactiviteiten en processen bestrijken. Hieronder valt onder meer de beoordeling of dit beleid duidelijk is vastgelegd, gecommuniceerd en consistent wordt toegepast binnen de instelling en de bankgroep waartoe deze behoort. Bij deze beoordeling moeten de bevoegde autoriteiten nagaan of het leidinggevend orgaan deze beleidslijnen goedkeurt en deze regelmatig bespreekt en evalueert, in overeenstemming met de risicostrategieën, en of de directie verantwoordelijk is voor het opstellen en uitvoeren van de beleidslijnen en procedures, zoals vastgesteld door het leidinggevend orgaan.

151. Bevoegde autoriteiten beoordelen of de instelling een passend beleid heeft voor de identificatie, het verwerven van inzicht, de meting, de monitoring en de rapportage van kredietrisico, in lijn met de omvang en complexiteit van de instelling. Wat dit betreft gaan bevoegde autoriteiten na of de data-infrastructuur van de instelling toereikend is en of analysetechnieken geschikt zijn om de instelling in staat te stellen om hun kredietrisico

adequaat te beheren, en te

voldoen

aan de toezichtrapportagevereisten en om het

kredietrisico dat inherent is aan alle activiteiten in en buiten de balanstelling (waar relevant op groepsniveau) op te sporen, te meten en regelmatig te monitoren.

152. Bevoegde autoriteiten beoordelen of het leidinggevend orgaan en de directie van de instelling de aannames begrijpen die ten grondslag liggen aan het systeem voor de meting van krediet en of zij zich bewust zijn van de mate van relevant modelrisico. Zij dienen te beoordelen of de instelling stresstests heeft uitgevoerd om inzicht te krijgen in de gevolgen van ongunstige gebeurtenissen voor haar kredietrisicoposities en voor de toereikendheid van haar voorzieningen voor kredietrisico’s, waarbij zij rekening moeten houden met de frequentie van de stresstests, de geïdentificeerde relevante risicofactoren, de aannames die ten grondslag liggen aan het crisisscenario, en het interne gebruik van de resultaten van de stresstests voor kapitaalplanning en kredietrisicostrategieën.

153. Bevoegde autoriteiten beoordelen of de instelling een continue en doeltreffende monitoring van kredietrisicoblootstellingen (met inbegrip van kredietconcentratie) heeft vastgesteld en ten uitvoer gelegd in de gehele instelling, onder meer middels specifieke indicatoren en relevante triggers, zodat op doeltreffende wijze wordt voorzien in vroegtijdige waarschuwingen. Bevoegde autoriteiten beoordelen of de instelling regelmatige rapportering van kredietrisicoblootstellingen, waaronder de uitkomsten van stresstests, aan het leidinggevend orgaan, de directie en de relevante kredietrisicobeheerders heeft ingevoerd.

154. Bevoegde autoriteiten beoordelen of de instelling een sterk en omvattend intern kader voor risicobeheersing en goede waarborgen voor kredietrisicolimitering heeft, in lijn met haar kredietrisicostrategie en risicobereidheid. Voor deze beoordeling besteden bevoegde

autoriteiten in het bijzonder

aandacht aan de toereikende reikwijdte van de

risicobeheersingsfuncties van de instelling (met inbegrip van alle geconsolideerde entiteiten, geografische locaties en kredietactiviteiten), aan het bestaan van operationele limieten en andere praktijken die erop gericht zijn de kredietrisicoblootstellingen binnen voor de instelling aanvaardbare niveaus te houden in overeenstemming met haar risicobereidheid en -limieten. Daartoe dienen de bevoegde autoriteiten in het bijzonder na te gaan of de instelling over passende interne controles en werkwijzen beschikt om te waarborgen dat inbreuken op (of afwijkingen van) het beleid, de procedures en de limieten tijdig worden gemeld aan het juiste managementniveau, zodat maatregelen kunnen worden genomen; dit omvat ook controles om de risico’s op witwassen en terrorismefinanciering waaraan de instelling als gevolg van haar kredietverleningsactiviteiten is blootgesteld, in kaart te brengen, te beoordelen en te beheersen.

155. Bij het uitvoeren van deze beoordeling moeten de bevoegde autoriteiten nagaan of het limietenstelsel adequaat is voor de complexiteit van de instelling, evenals haar capaciteit om

het kredietrisico te meten en

beheren; Dit houdt onder meer in dat moet worden

beoordeeld of de vastgestelde limieten absoluut zijn of dat hiervan mag worden afgeweken. In dat laatste geval dient in het beleid van de instelling duidelijk te zijn omschreven gedurende welke periode en onder welke specifieke omstandigheden dergelijke afwijkingen mogelijk zijn. Bovendien moeten de bevoegde autoriteiten beoordelen of de bestaande procedures toereikend zijn om kredietbeheerders op de hoogte te houden van de actuele limieten, en of deze limieten regelmatig worden herzien en aangepast (bijvoorbeeld om ze in overeenstemming te houden met strategische wijzigingen).

156. De bevoegde autoriteiten beoordelen ook de functionaliteit van de interne auditfunctie wat betreft de toereikendheid, reikwijdte en frequentie van interne audits van het kader voor kredietrisicobeheer. Deze audits moeten een beeld geven van de belangrijkste elementen van het kader voor kredietrisicobeheer, -meting en -beheersing binnen de gehele instelling, alsmede van de mate waarin het interne beleid en de interne procedures voldoen aan de relevante externe regelgeving en van eventuele afwijkingen daarvan.

157. Voor instellingen die een interne rating-gebaseerde benadering hanteren voor de bepaling van de minimale eigenvermogensvereisten voor kredietrisico, beoordelen bevoegde autoriteiten ook of het interne validatieproces deugdelijk is en erin slaagt kritisch te kijken naar aannames van modellen en eventuele potentiële tekortkomingen te identificeren met betrekking tot het kredietrisicobeheersysteem. Deze beoordeling dient – voor zover beschikbaar – te worden gebaseerd op de informatie die voortvloeit uit reeds uitgevoerde toezichtactiviteiten met betrekking tot interne modellen (zoals inspecties ter plaatse), rekening houdend met de toezichtpraktijken die nader worden beschreven in het EBA-handboek voor toezicht voor de validatie van op interne ratings gebaseerde systemen²⁹ .

6.2.4. Samenvatting van de bevindingen, toekenning van scores en toezichtmaatregelen

158. Na de voorgaande beoordeling vormen bevoegde autoriteiten zich een beeld van het krediet- en tegenpartijrisico van de instelling. Dit beeld dient te worden verwoord in een samenvatting van bevindingen die vergezeld gaat van een levensvatbaarheidsscore op basis van de in tabel 6 genoemde overwegingen. In het geval dat de bevoegde autoriteit op basis van het grote belang van bepaalde risicosubcategorieën besluit deze subcategorieën afzonderlijk te beoordelen en een score te geven, past zij daarbij naar analogie voor zover mogelijk de leidraad van deze tabel toe.

Tabel 6 Overwegingen van de toezichthouder voor het toekennen van een score voor krediet- en tegenpartijrisico

Standpunt van de Risicoscore toezichthouder	Overwegingen 	betreffende Overwegingen voor adequaat inherent risico risicobeheer en risicobeheersing De aard en samenstelling  Het risicobeheer en de van de blootstelling aan
Er is een laag risico op een significante prudentiële impact op de instelling, 1 gezien het niveau van inherent risico en het risicobeheer risicobeheersing. en de	 	kredietrisico impliceren beheersingsmaatregelen zijn geen wezenlijk risico/een toereikend ten aanzien van de uiterst laag risico. vereisten zoals uiteengezet in de desbetreffende EBA-Er is geen wezenlijke/een richtsnoeren. uiterst lage blootstelling  Het kredietrisicobeleid en de aan en Het transacties. complexe niveau producten van kredietrisicostrategie instelling strategie en en risicobereidheid haar algehele van de kredietconcentratierisico
Standpunt van de Risicoscore toezichthouder	Overwegingen       	betreffende Overwegingen voor adequaat inherent risico risicobeheer en risicobeheersing is niet wezenlijk/uiterst zijn met elkaar in laag. overeenstemming. Het niveau van niet-  Het organisatiekader voor renderende leningen en kredietrisico is robuust, met leningen waarvoor duidelijke uitstel is verleend, is niet verantwoordelijkheden en een wezenlijk/uiterst laag. scheiding van taken tussen Het kredietrisico van degenen die risico nemen en renderende leningen is de functies voor risicobeheer niet wezenlijk/uiterst en -beheersing. laag.  Het kredietrisico wordt op De invloed van ESG- passende wijze gemeten, risico’s, met name de gemonitord en gerapporteerd. ecologische transitie en  De interne limieten en het fysieke risico’s, op het kader voor de beheersing van kredietrisico is niet kredietrisico zijn deugdelijk. wezenlijk/uiterst laag.  Limieten waarmee het De dekkingsgraad van kredietrisico kan worden voorzieningen en verkleind of beperkt, zijn in aanpassingen van de overeenstemming met de kredietwaardering is strategie voor het beheer van toereikend en kredietrisico’s en met de betrouwbaar met een risicobereidheid van de zeer hoge mate van instelling. zekerheid.  ESG-risico’s, met name risico’s Het dekkingsniveau en in verband met de ecologische de kwaliteit van transitie en fysieke risico’s, zijn zekerheden en garanties op de juiste wijze geïntegreerd zijn zeer hoog. in het kredietrisicobeheer en De aard en samenstelling de bijbehorende van de blootstelling aan beheersingsmaatregelen. kredietrisico impliceren een laag tot gemiddeld risico. Er is een lage tot gemiddelde blootstelling
Er is een laag tot gemiddeld risico op een significante prudentiële impact 2 op de instelling, gezien het niveau van inherent risico en het risicobeheer en de risicobeheersing.	   	aan complexe producten en transacties. Het niveau van kredietconcentratierisico is laag tot gemiddeld. Het niveau van niet-renderende leningen en leningen waarvoor uitstel is verleend, is laag tot gemiddeld. Het kredietrisico van renderende blootstellingen is laag tot gemiddeld. De invloed van ESG-risico’s, met name de
Standpunt van de Risicoscore toezichthouder	Overwegingen      	betreffende Overwegingen voor adequaat inherent risico risicobeheer en risicobeheersing ecologische transitie en fysieke risico’s, op het kredietrisico is laag tot gemiddeld. De dekkingsgraad van voorzieningen en aanpassingen van de kredietwaardering is toereikend en betrouwbaar met een hoge mate van zekerheid. De dekkingsgraad en de kwaliteit van zekerheden en garanties zijn hoog. De aard en samenstelling  Het risicobeheer en de van de blootstelling aan beheersingsmaatregelen kredietrisico impliceren leven de vereisten zoals een matig tot hoog risico. uiteengezet in de Er is een gemiddelde tot desbetreffende EBA-hoge blootstelling aan richtsnoeren niet na. complexe producten en  Het kredietrisicobeleid en de transacties. kredietrisicostrategie van de Het niveau van instelling en haar algehele kredietconcentratierisico strategie en risicobereidheid is gemiddeld tot hoog. zijn niet met elkaar in Het niveau van niet- overeenstemming. renderende leningen en  Het organisatiekader voor leningen waarvoor kredietrisico is onvoldoende
Er is een gemiddeld tot hoog risico op een significante prudentiële impact 3 op de instelling, gezien het niveau van inherent risico en het risicobeheer en de risicobeheersing.	   	uitstel is verleend, is robuust; er is geen duidelijke gemiddeld tot hoog. scheiding van taken tussen Het kredietrisico van degenen die risico nemen en renderende de functies voor risicobeheer blootstellingen is en beheersing. gemiddeld tot hoog en  Het kredietrisico wordt niet op kan verder verslechteren de juiste wijze gemeten, in stresssituaties. gemonitord en gerapporteerd. De invloed van ESG-  De interne limieten en het risico’s, met name de kader voor de beheersing van ecologische transitie en kredietrisico zijn niet fysieke risico’s, op het deugdelijk genoeg. kredietrisico is  Limieten waarmee het gemiddeld tot hoog. kredietrisico kan worden De dekkingsgraad van verkleind of beperkt, zijn niet voorzieningen en in overeenstemming met de aanpassingen van de strategie voor het beheer van kredietwaardering is kredietrisico’s en met de gemiddeld. risicobereidheid van de De dekkingsgraad en de instelling. kwaliteit van zekerheden  ESG-risico’s, met name risico’s en garanties zijn in verband met de ecologische gemiddeld. transitie en fysieke risico’s, zijn
Standpunt van de Risicoscore toezichthouder	Overwegingen    	betreffende Overwegingen voor adequaat inherent risico risicobeheer en risicobeheersing De aard en samenstelling onvoldoende geïntegreerd in van de blootstelling aan het kredietrisicobeheer en de kredietrisico impliceren bijbehorende een hoog risico. beheersingsmaatregelen. Er is een hoge blootstelling aan complexe producten en transacties. Het niveau van kredietconcentratierisico is hoog. Het niveau van niet-
Er is een hoog risico op een significante prudentiële impact op de instelling, 4 gezien het niveau van inherent risico en het risicobeheer en de risicobeheersing.	   	renderende leningen en leningen waarvoor uitstel is verleend, is hoog. Het kredietrisico van renderende blootstellingen is hoog. De invloed van ESG-risico’s, met name de ecologische transitie en fysieke risico’s, op het kredietrisico is hoog. De dekkingsgraad van voorzieningen en aanpassingen van de kredietwaardering is laag. De dekkingsgraad en de kwaliteit van zekerheden en garanties zijn laag.

159. De onderstaande tabel bevat een niet-uitputtende lijst van toezichtmaatregelen die bevoegde autoriteiten kunnen nemen in geval van vastgestelde tekortkomingen in het kader van het beheer van krediet- en tegenpartijrisico's van de instelling. De bevoegde autoriteiten dienen de aard van de maatregel te bepalen op basis van de doeltreffendheid ervan voor de specifieke vastgestelde tekortkoming. Bevoegde autoriteiten kunnen aanvullende toezichtmaatregelen (waaronder kwantitatieve maatregelen overeenkomstig artikel 104, lid 1, punt a), van Richtlijn 2013/36/EU) of een combinatie daarvan toepassen indien deze passender worden geacht om de vastgestelde tekortkomingen aan te pakken.

Tabel 7. Mogelijke en niet-uitputtende toezichtmaatregelen met betrekking tot krediet- en tegenpartijrisico’s Mogelijke toezichtmaatregelen voor bevoegde autoriteiten overeenkomstig artikel 104, lid 1, punten b), d), e), f), j), l), m) en n), van Richtlijn 2013/36/EU – Bevoegde autoriteiten kunnen van de instelling verlangen dat zij: A. het leidinggevend orgaan of diens comités actiever bij relevante besluiten omtrent kredietverlening betrekken; B. systemen voor het meten van kredietrisico’s verbeteren; C. controles op kredietprocessen, zoals de verlening, het monitoren en verhalen van krediet verbeteren; Mogelijke toezichtmaatregelen voor bevoegde autoriteiten overeenkomstig artikel 104, lid 1, punten b), d), e), f), j), l), m) en n), van Richtlijn 2013/36/EU – Bevoegde autoriteiten kunnen van de instelling verlangen dat zij: D. het beheer, de beoordeling en de monitoring van zekerheden versterken; E. de kwaliteit en frequentie van rapportage over kredietrisico’s aan het leidinggevend orgaan en de directie verhogen; F. een specifiek voorzieningenbeleid voeren en – wanneer dat op grond van boekhoudregels en - voorschriften is toegestaan – de voorzieningen uitbreiden; G. interne risicoparameters en/of risicogewichten waarmee risicoposten voor specifieke producten, sectoren of typen debiteuren worden berekend aanpassen; H. de waarde van de zekerheden sterker verminderen; I. grote risicoblootstellingen of andere bronnen van concentratierisico’s voor kredieten beperken; J. de kredietverleningscriteria voor alle of sommige categorieën producten of debiteuren aanscherpen; K. haar blootstelling aan specifieke soorten faciliteiten (bijv. hypotheken, exportfinanciering, zakelijk onroerend goed, securitisaties), debiteurencategorieën, sectoren, landen, enz. verminderen of daarvoor bescherming verkrijgen; L. een passende strategie doorvoeren waarmee het bedrag of aandeel in niet-renderende blootstellingen wordt verlaagd; M. het kredietrisicobeheer met betrekking tot ESG-risico’s, met name milieurisico’s, verbeteren, eventueel op basis van een of meer van de hierboven genoemde maatregelen.

²⁸ Zie bijlage I voor een niet-uitputtende opsomming van de subcategorieën van kredietrisico’s en nadere informatie over de beoordeling daarvan.

²⁹ EBA/REP/2023/29.

1. Overzicht

124. When assessing the credit risk management framework, competent authorities should evaluate the …

When assessing the credit risk management framework, competent authorities should evaluate the compliance of the institution with the legal acts published separately on the EBA website as referred to in paragraph 12.

125. Competent authorities should assess credit risk arising from all non-trading book exposures …

Competent authorities should assess credit risk arising from all non-trading book exposures (including off balance sheet items). They should also assess the counterparty credit risk and the settlement risk that could fall under both non-trading and trading books. In order to perform such assessment, competent authorities should consider all the components that determine potential credit losses, and in particular:

a. the probability of a credit event (i.e. default), or correlated credit events, that mainly concerns the borrowers and their ability to repay relevant obligations;
b. the size of exposures subject to credit risk;
c. the recovery rate of the credit exposures in the event of borrowers defaulting.

126. Competent authorities should take into account the possibility that these components may …

Competent authorities should take into account the possibility that these components may deteriorate over time and worsen compared to expected outcomes.

127. Competent authorities should assess the impact of ESG risks on the inherent credit risk as …

Competent authorities should assess the impact of ESG risks on the inherent credit risk as well as the adequacy of the credit risk controls related to ESG risks, giving priority to environmental risks. In particular, competent authorities should consider environmental transition and physical risks when carrying out the assessment of credit concentration risk and real estate risk, as well as when assessing credit risk in specific portfolios or exposure classes considered as materially exposed to environmental risks.

128. In addition, competent authorities should also pay attention to consideration given to ML/TF …

In addition, competent authorities should also pay attention to consideration given to ML/TF risks within the context of the credit-granting process, including whether the institution has systems and controls in place to ensure funds used to repay loans are from legitimate sources.

6.2.2. Assessment of inherent credit risk

Identification of material sources of credit risk

129. Competent authorities should assess credit risk from both a current and forward-looking …

Competent authorities should assess credit risk from both a current and forward-looking perspective, integrating the analysis of the current portfolio’s credit risk with the assessment of the institution’s credit risk strategy, risk appetite and risk limits (potentially as part of the wider assessment of strategy carried out as part of the BMA). Competent authorities should also consider how the expected, as well as the stressed, macro-economic developments could affect those elements.

130. To assess the inherent credit risk of an institution, competent authorities should first …

To assess the inherent credit risk of an institution, competent authorities should first identify its credit risk exposure. To achieve this and ensure consistent identification of the sources of credit risk the institution is or might be exposed to, they should consider the following sources of information:

a. regulatory reporting templates, such as COREP and FINREP, taking into account the relevant regulatory exposure classes based on the institution’s approach to own funds requirements (i.e., standardised or IRB);
b. insights gained from the assessment of other SREP elements (such as the BMA) and from prior supervisory activities;
c. comparisons of the institution’s position with its peers, where available. In particular, for institutions using the internal ratings-based approach, competent authorities should consider the result of the supervisory benchmarking exercise carried in accordance with Article 78 of Directive 2013/36/EU.

131. Competent authorities should focus their assessment primarily on the most significant …

Competent authorities should focus their assessment primarily on the most significant identified sources of credit risk, evaluating their materiality for the institution from a prudential perspective. To conduct this assessment, they should consider the following elements:

a. the credit risk strategy and appetite and relevant limits;
b. the amount of exposure value for the considered portfolio, compared to the total exposure value of credit exposures, including its growth over time;
c. the amount of own funds requirement for credit risk for the considered portfolio compared to the total own funds requirement, including its growth over time;
d. where relevant, the internal capital allocated for credit risk for the considered portfolio by the institution compared to the total internal capital;
e. the composition and quality of the institution’s on- and off-balance sheet credit-related items in the performing (including forborne exposure) and non-performing portfolio, including the level and change over time of impairments and write-offs and of the default rates of the credit portfolio.

132. Competent authorities should assess the materiality of the risk in relation to the current …

Competent authorities should assess the materiality of the risk in relation to the current portfolio, as well as with an historical and forward-looking perspective (previous change in these figures and forecasts, where available).

133. As additional source of information for the materiality assessment, competent authorities …

As additional source of information for the materiality assessment, competent authorities should – where available and appropriate – consider the internal credit risk parameters used by the institution. This includes assessing their adequacy in accurately quantifying credit risk exposures across different portfolios, with particular attention to evidence from the yearly report produced by the validation function of the institution, and more specifically on backtesting outcomes – that is, comparing estimated parameters with observed outcomes as conducted by the institution. Competent authorities should place emphasis on portfolios where the estimated parameters have underestimated the observed outcomes.

134. Competent authorities should also consider the results of stress tests performed by the …

Competent authorities should also consider the results of stress tests performed by the institution to identify any previously unidentified sources of credit risk, such as those emerging from changes in credit quality, credit concentrations, collateral value and credit exposure during a stressed period.

135. Based on the materiality assessment performed in the previous paragraphs, as well as the size …

Based on the materiality assessment performed in the previous paragraphs, as well as the size and complexity of the institution’s credit risk and credit portfolio, competent authorities should choose the relevant level of details for the assessment.

Nature, size and composition of the institution’s credit portfolio (on- and off-balance sheet credit-related items)

136. Competent authorities should assess the nature of the credit exposures (i.e. the types of …

Competent authorities should assess the nature of the credit exposures (i.e. the types of borrowers and exposures) and analyse the composition of the institution’s credit portfolio. In performing this assessment, competent authorities should also consider how the nature of credit risk exposure can affect the size of exposure (e.g. credit lines/undrawn commitments drawn down by borrowers, foreign currency denomination), taking into consideration the institution’s legal capacity to unilaterally cancel undrawn amounts of committed credit facilities.

137. To assess the nature of credit risk, competent authorities should consider at least the …

To assess the nature of credit risk, competent authorities should consider at least the following subcategories of credit risk by carrying out a more detailed assessment of those subcategories which are considered most relevant for the institution³⁷ :

a. credit concentration risk;
b. counterparty credit risk and settlement and delivery risk;
c. country risk;
d. credit risk from securitisations;
e. FX lending risk;
f. real estate risk;
g. equity risk in the banking book;
h. dilution risk;
i. model risk for regulatory approved models.

³⁷ Please refer to Annex I for a non-exhaustive breakdown of credit risk sub-categories and further details on their assessment.

138. Where specialised lending exposures are deemed material, competent authorities should assess …

Where specialised lending exposures are deemed material, competent authorities should assess such exposures separately from other lending activities, given that the risk of such exposures lies in the profitability of the asset or project financed (e.g. commercial real estate, energy plant, shipping, commodities) rather than the borrower (which is generally a special purpose vehicle). In conducting this assessment, competent authorities should consider:

a. the profitability of the projects and the conservativeness of the assumptions underlying the business plans (including the credit risk of the main customers);
b. the impact of changes in regulation, especially for subsidised sectors, on future cash flows;
c. the impact of changing market demand, where relevant, and the existence of a market for the potential future sale of the object financed;
d. the existence of a syndicate or of other lenders sharing the credit risk;
e. any form of guarantee pledged by the sponsors;
f. the potential increase in concentration risk that these activities may entail.

Portfolio credit quality

139. When assessing portfolio credit quality, competent authorities should pay particular attention …

When assessing portfolio credit quality, competent authorities should pay particular attention to the adequacy of the classification of credit exposures and assess the impact of potential misclassification, with the subsequent delay in the provisioning and recognition of losses by the institution.

140. Competent authorities should carry out an analysis to distinguish between performing …

Competent authorities should carry out an analysis to distinguish between performing, non-performing and forborne exposure categories, considering both the number of obligors and the relevant amounts/volumes. Competent authorities should assess the overall credit quality at portfolio level and the different quality grades within each of the above categories to determine the institution’s overall credit risk. As part of this assessment, competent authorities should analyse default and migration risk by exposure classes, taking into account trends in the credit quality over time, and they should consider whether the actual portfolio credit quality is consistent with the stated risk appetite and establish reasons for any deviations.

141. This should result in an overall assessment on the end-to-end credit cycle of the institution …

This should result in an overall assessment on the end-to-end credit cycle of the institution, from origination through the monitoring and management of each exposure categories. In conducting these analysis, competent authorities should employ peer comparison and use benchmark portfolios (i.e. portfolios of borrowers common to groups of institutions) where appropriate and possible. This analysis should be carried out taking into account:

a. asset quality indicators, historical trends and grow rates by types of borrowers, sectors and product, borrowers’ credit grade distribution, historical migration rates across credit grades, delinquency and default rates for different time horizons;
b. the non-performing rates and coverage per portfolio, sector, geography and changes over time, also taking into account the relevant inflows/outflows from each relevant portfolio, the distribution of the exposures across classes of non-performing exposures (i.e. past-due, doubtful), the level and change over time of impairments and write-offs for each relevant driver, historical recovery rates and the duration of the recovery process, foreclosed assets and changes over time, as well as the time since exposures were classified as non-performing.

142. Competent authorities should assess whether the level of loan loss provisions and credit …

Competent authorities should assess whether the level of loan loss provisions and credit valuation adjustments are appropriate for the quality of the exposures and, where relevant, for the level of collateral, assessing in particular whether the level of loan loss provisions is consistent with the level of risk in different portfolios, over time and compared with the institution’s relevant peers as well as relevant macro-economic developments and whether the credit valuation adjustments to derivatives’ market values reflect the creditworthiness of relevant counterparties. Where deemed necessary, competent authorities should use on-site inspections or other appropriate supervisory actions to assess whether or not the level of loan loss provisioning and risk coverage is adequate, by assessing a sample of loans, for example. When conducting such assessment, competent authorities should also consider any findings raised by internal and external auditors, where available.

143. When evaluating the inherent credit risk of an institution, competent authorities should also …

When evaluating the inherent credit risk of an institution, competent authorities should also take into account the results of stress tests performed by the institution to identify any previously unidentified sources of credit risk, such as those emerging from changes in credit quality, credit concentrations, collateral value and credit exposure during a stressed period.

Level and quality of the credit risk mitigation framework

144. Competent authorities should consider the level and quality of guarantees (including credit …

Competent authorities should consider the level and quality of guarantees (including credit derivatives) and of available collateral that would mitigate credit losses where credit events occur, including those not accepted as eligible credit risk mitigation techniques for own funds calculations. In performing such assessment, competent authorities should consider:

a. the coverage provided by collateral and guarantees by portfolio, borrower type, rating, sector, and other relevant aspects;
b. collateral values, for performing and non-performing exposures;
c. historical recovery ratios by type and amount of collateral and guarantees.

145. Competent authorities should also assess the materiality of the residual risk (as referred to …

Competent authorities should also assess the materiality of the residual risk (as referred to in Article 80 of Directive 2013/36/EU) and in particular the adequacy and enforceability of collateral agreements and of guarantees, the timing and the ability to realise collateral and execute guarantees under the national legal framework, the liquidity and volatility in asset values for collateral and the recoverable value of collateral under any credit enforcement actions. Competent authorities should also assess the concentration of guarantors and collateral, as well as the correlation with borrowers’ creditworthiness (i.e. wrong-way risk) and the potential impact in terms of the effectiveness of protection.

ESG factors

146. When assessing the impact of ESG risks and environmental risks in particular on the inherent …

When assessing the impact of ESG risks and environmental risks in particular on the inherent credit risk, competent authorities should aim at taking into account the specific characteristics of these risks such as their forward-looking nature and distinct impacts over various time horizons, recognising the uncertainties associated with long-term projections while developing their capacity to factor in these characteristics into their assessment.

6.2.3. Assessment of credit risk management and control framework

147. To achieve a comprehensive understanding of the institution’s credit risk profile, competent …

To achieve a comprehensive understanding of the institution’s credit risk profile, competent authorities should review the institution’s credit risk management and control framework and its adequacy with respect to the inherent credit risk exposures. For this assessment, competent authorities should also rely on the outcome coming from the assessment of other SREP elements (such as the BMA and governance areas). For institutions subject to the application of the NPE (reduction) strategies and the associated governance and operational guidance, competent authorities should also assess whether institutions meet specific requirements set out in the relevant EBA guidelines for such strategies and their operationalisation, including with respect to meeting the consumer protection obligations.

Credit risk strategy and appetite

148. Competent authorities should assess whether the institution has a sound, clearly formulated …

Competent authorities should assess whether the institution has a sound, clearly formulated and documented credit risk appetite, strategy and limits approved by the management body. For this assessment, among other factors, competent authorities should take into account the role of the management body in setting, approving and reviewing the credit risk strategy and appetite, the proper implementation of this strategy by the senior management as well as its appropriateness for the institution given its business model, overall risk appetite, current and prospective market environment and financial condition.

Organisational and internal control framework

149. Competent authorities should assess whether the institution has an appropriate organisational …

Competent authorities should assess whether the institution has an appropriate organisational framework and governance arrangements to enable effective credit risk taking, management, measurement and control, with sufficient (both qualitative and quantitative) human and technical resources to carry out the required tasks. They should in particular assess whether the institution’s management body and senior management understand the assumptions underlying the credit measurement system. For this assessment, competent authorities should take into account the adequacy of the lines of responsibility, as well as staffs’ skills and experience to perform their tasks, for taking on, measuring, monitoring and reporting credit risk, including management of NPEs, and in particular NPE workout, and finally the existence of a clear separation between risk-takers and risk managers.

150. Competent authorities should assess whether the institution has appropriate policies and …

Competent authorities should assess whether the institution has appropriate policies and procedures for the credit granting, identification, measurement, reporting and control of credit risk and whether these are consistent with the institution’s credit risk strategy and cover all the main businesses and processes. This includes the assessment of whether these policies are clearly formalised, communicated and applied consistently across the institution and the banking group it belongs to. For this assessment, competent authorities should take into account whether the management body approves these policies and discusses and reviews them regularly, in line with risk strategies as well as whether senior management is responsible for drawing up and implementing the policies and procedures, as defined by the management body.

151. Competent authorities should assess whether the institution has an appropriate framework for …

Competent authorities should assess whether the institution has an appropriate framework for identifying, understanding, measuring, monitoring and reporting credit risk, in line with the institution’s size and complexity. In this regard, competent authorities should consider whether the institution has adequate data infrastructure and whether analytical techniques are appropriate to enable the institution to adequately manage their credit risk, and to fulfil supervisory reporting requirements, and to detect, measure and regularly monitor the credit risk inherent in all on- and off-balance-sheet activities (where relevant at group level).

152. Competent authorities should assess whether the institution’s management body and senior …

Competent authorities should assess whether the institution’s management body and senior management understand the assumptions underlying the credit measurement system and whether they are aware of the degree of relevant model risk. They should assess whether the institution has undertaken stress testing to understand the impact of adverse events on its credit risk exposures and on the adequacy of its credit risk provisioning, by considering the stress test frequency, relevant risk factors identified, assumptions underlying the stress scenario; and the internal use of stress testing outcomes for capital planning and credit risk strategies.

153. Competent authorities should assess whether the institution has defined and implemented …

Competent authorities should assess whether the institution has defined and implemented continuous and effective monitoring of credit risk exposures (including credit concentration) throughout the institution, amongst others, by means of specific indicators and relevant triggers to provide effective early warning alerts. Competent authorities should assess whether the institution has implemented regular reporting of credit risk exposures, including the outcome of stress testing, to the management body, senior management and the relevant credit risk managers.

154. Competent authorities should assess whether the institution has a strong and comprehensive …

Competent authorities should assess whether the institution has a strong and comprehensive internal control framework and sound safeguards to mitigate its credit risk in line with its credit risk strategy and appetite. For this assessment, competent authorities should in particular pay attention to the adequate scope covered by the institution’s control functions (including all consolidated entities, geographical locations and credit activities), to the existence of operating limits and other practices aimed at keeping credit risk exposures within levels acceptable to the institution in accordance with its risk appetite and limits. For this purpose, competent authorities should pay particular attention to whether institution has appropriate internal controls and practices to ensure that breaches of (or exceptions to) policies, procedures and limits are reported in a timely manner to the appropriate level of management for action, including checks to identify, assess and manage ML/TF risks to which the institution is exposed as a result of the credit granting activities.

155. In conducting this assessment, competent authorities should consider whether the limit system …

In conducting this assessment, competent authorities should consider whether the limit system is adequate for the institution’s complexity and its capacity to measure and manage credit risk. This includes assessing whether the limits established are absolute or whether breaches thereof may occur. In the latter case, the institution’s policies should clearly describe the period of time during which and the specific circumstances under which such breaches of limits are possible. Furthermore, competent authorities should assess the adequacy of the procedures in place to keep credit managers informed about their limits, as well as whether such limits are subject to regular review and updates (e.g. to remain aligned with changes in strategy).

156. Competent authorities should also assess the functionality of the internal audit function in …

Competent authorities should also assess the functionality of the internal audit function in terms of adequacy, scope and frequency of internal audits on the credit risk management framework. These audits should capture the review of the main elements of credit risk management, measurement and controls framework across the institution and the adherence to relevant external regulations of the internal policies and procedures and any deviations from either.

157. For institutions adopting an internal rating-based approach to determining minimum own funds …

For institutions adopting an internal rating-based approach to determining minimum own funds requirements for credit risk, competent authorities should also assess whether the internal validation process is sound and effective in challenging model assumptions and identifying any potential shortcomings with respect to the credit risk management system. This assessment should be based – where available – on the information stemming from already performed supervisory activities on internal models (such as onsite inspections) and taking into account the supervisory practices detailed in the EBA Supervisory handbook for the validation of internal ratings-based systems³⁸ .

6.2.4. Summary of findings, scoring and supervisory measures

³⁸ EBA/REP/2023/29.

158. Following the above assessment, competent authorities should form a view on the institution’s …

Following the above assessment, competent authorities should form a view on the institution’s credit and counterparty risk. This view should be reflected in a summary of findings, accompanied by a risk score based on the considerations specified in table 6. Where, based on the materiality of certain risk sub-categories, the competent authority decides to assess and score them individually, the guidance provided in this table should be applied, as far as possible, by analogy.

Table 6. Supervisory considerations for assigning a credit and counterparty risk score

Risk Supervisory view score	• • • •	Considerations in relation to inherent risk The nature and composition of credit risk exposure imply non-material risk/very low risk. • Exposure to complex products and transactions is not material/very low. The level of credit • concentration risk is not material/very low. The level of forborne and non-	Considerations adequate Risk management are adequate the requirements relevant EBA There is the institution’s policy and overall	in relation to management and controls and controls with respect to set out in the Guidelines. consistency between credit -risk strategy and its strategy and risk
There is a low risk of significant prudential on the institution impact	•	performing exposures is not material/very low. • The credit risk posed by	appetite. The organisational for clear credit responsibilities	framework risk is robust with and
1 considering the level of inherent risk and the management and controls.	• • •	performing exposures is not material/very low. The impact of ESG risks, in particular environmental • transition and physical risks, on credit risk is not material/very low. The level of coverage of • provisions and of credit valuation adjustments are adequate and reliable to a very • high level of certainty. The level of coverage and quality of guarantees and collateral are very high. •	separation risk takers and control Credit-risk monitoring systems are Internal limits framework sound. Limits allowing be mitigated line with risk management risk appetite. ESG risks,	of tasks between and management functions. measurement, and reporting appropriate. and the control for credit risk are the credit risk to or limited are in the institution’s credit strategy and in particular
There is a medium-low risk of 2 significant prudential impact on the institution considering the	• •	The nature and composition of credit risk exposure imply low to medium risk. Exposure to complex products and transactions is low to medium.	environmental physical integrated management Considerations	transition and risks, are properly into the credit risk and controls. in relation to
Risk Supervisory view score		Considerations in relation to inherent risk	adequate	management and controls
level of inherent risk and the management and controls.	• • • • • • • • •	The level of credit concentration risk is low to medium. The level of forborne and non-performing exposures is low to medium. The credit risk posed by performing exposures is low to medium. The impact of ESG risks, in particular environmental transition and physical risks, on credit risk is low to medium. The level of coverage of provisions and of credit valuation adjustments are adequate and reliable to a high level of certainty. The level of coverage and quality of guarantees and collateral are high. The nature and composition of • credit risk exposure imply medium to high risk. Exposure to complex products and transactions is medium to • high. The level of credit concentration risk is medium to high.	Risk management are not compliant to the requirements the relevant There is between credit-risk and its overall appetite.	and controls with respect set out in EBA Guidelines. a lack of consistency the institution’s policy and strategy strategy and risk
There is a medium-high risk of significant prudential impact 3 on considering the institution the	• •	The level of forborne and non- • performing exposures is medium to high. The credit risk posed by performing medium to high exposures and subject to is	The organisational for credit robust; separation risk control takers functions.	framework risk is not sufficiently there is no clear of tasks between or management and
level of inherent risk and the management and controls.	• • •	further deterioration under • stressed conditions. The impact of ESG risks, in particular environmental • transition and physical risks, on credit risk is medium to high. The level of coverage of • provisions and of credit valuation adjustments is medium. The level of coverage and quality of guarantees and • collateral are medium.	Credit-risk monitoring systems are Internal limits framework not sufficiently Limits allowing be mitigated in line with credit strategy and ESG risks, environmental Considerations	measurement, and reporting not appropriate. and the control for credit risk are sound. the credit risk to or limited are not the institution’s risk management risk appetite. in particular transition and in relation to
Risk Supervisory view score	• • •	Considerations in relation to inherent risk The nature and composition of credit risk exposure imply high risk. Exposure to complex products and transactions is high. The level of credit	adequate physical risks, integrated management	management and controls are insufficiently into the credit risk and controls.
There is a high risk of significant prudential impact on the institution 4 considering the level of inherent risk and the management and controls.	• • • • •	concentration risk is high. The level of forborne and non-performing exposures is high. The credit risk posed by performing exposures is high. The impact of ESG risks, in particular environmental transition and physical risks, on credit risk is high. The level of coverage of provisions and of credit valuation adjustments is low. The level of coverage and quality of guarantees and collateral are low.

159. The table below presents a non-exhaustive list of supervisory measures that competent …

The table below presents a non-exhaustive list of supervisory measures that competent authorities may take in case of identified deficiencies in the institution’s credit and counterpart risk management framework. Competent authorities should decide on the type of the measure based on its effectiveness to the specific identified deficiency. Competent authorities may apply additional supervisory measures (including quantitative measures in accordance with Article 104(1)(a) of the Directive 2013/36/EU) or a combination of them if these are deemed more appropriate to address the identified deficiencies.

Table 7. Potential and non-exhaustive supervisory measures for credit and counterparty risk Potential supervisory measures for competent authorities in accordance with Article 104(1)(b), (d), (e), (f), (j), (l), (m), (n) of Directive 2013/36/EU – Competent authorities may require the institution to: A. involve the management body or its committees more actively in relevant credit decisions; B. improve credit risk measurement systems; C. improve controls on credit processes, including credit granting, monitoring and recovery; D. enhance collateral management, evaluation and monitoring; E. enhance the quality and frequency of reporting on credit risk to the management body and senior management; F. apply a specific provisioning policy, and – where permitted by accounting rules and regulations – require it to increase provisions; G. adjust internal risk parameters and/or risk weights used to calculate risk exposure amounts for specific products, sectors or types of obligors; H. apply higher haircuts to the value of collateral; I. reduce large exposures or other sources of credit concentration risk; J. tighten credit-granting criteria for all or some product or obligor categories; K. reduce its exposure to, or acquire protection for, specific types of facilities (e.g. mortgages, export finance, commercial real estate, securitisations), obligor categories, sectors, countries, etc.; L. implement an appropriate strategy to reduce the amount or share of nonperforming exposure; Potential supervisory measures for competent authorities in accordance with Article 104(1)(b), (d), (e), (f), (j), (l), (m), (n) of Directive 2013/36/EU – Competent authorities may require the institution to: M. enhance the credit risk management related to ESG risks, in particular environmental risks, potentially based on one or several actions listed above.

1.1 Referenties

1.2 Geïdentificeerde eisen

1.3 Gerelateerde standaarden

2. Geïdentificeerde eisen

Eisen
Bron	Eis

3. Gerelateerde standaarden

Standaarden
Bron	Eis

EBA -
EN: Guidelines and other publications of the European Banking Authority (EBA), https://www.eba.europa.eu/. © European Banking Authority. Reproduction is authorised provided the source is acknowledged (EBA legal notice). Divided into sections and converted into the GRCA format, the wording unchanged. Only the versions published by the EBA are authoritative.

DE: Leitlinien und weitere Veröffentlichungen der Europäischen Bankenaufsichtsbehörde (EBA), https://www.eba.europa.eu/. © European Banking Authority. Wiedergabe mit Quellenangabe gestattet (Rechtlicher Hinweis der EBA). In Abschnitte aufgeteilt und in das GRCA-Format umgewandelt, der Wortlaut unverändert. Maßgeblich sind allein die von der EBA veröffentlichten Fassungen.